A Shotgun Fired From the Hip at Close Range Leaves Intent to Kill in Doubt คำพิพากษาฎีกาที่ 361/2532: ยิงปืนลูกซองจากระดับเอวในระยะใกล้ ยังไม่พอฟังว่ามีเจตนาฆ่า
⚖️ Key Takeaway ⚖️ ประเด็นสำคัญ
The defendant had a habit of using firearms to threaten. The court applied the principle of benefit of doubt in favor of the defendant, establishing that mere firing a weapon does not automatically prove intent to kill.
ในระยะใกล้ขนาดนั้นผู้ตั้งใจยิงย่อมไม่พลาด จำเลยมีนิสัยใช้ปืนข่มขู่ ศาลใช้หลักสงสัยให้ยกประโยชน์แก่จำเลย วางหลักว่าเพียงการยิงปืนไม่ได้พิสูจน์เจตนาฆ่าโดยอัตโนมัติ
Executive Summary บทสรุปผู้บริหาร
Facts of the Case ข้อเท็จจริง
Court's Holding (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
The defendant had a habit of using firearms to threaten. The court applied the principle of benefit of doubt in favor of the defendant, establishing that mere firing a weapon does not automatically prove intent to kill.
ในระยะใกล้ขนาดนั้นผู้ตั้งใจยิงย่อมไม่พลาด จำเลยมีนิสัยใช้ปืนข่มขู่ ศาลใช้หลักสงสัยให้ยกประโยชน์แก่จำเลย วางหลักว่าเพียงการยิงปืนไม่ได้พิสูจน์เจตนาฆ่าโดยอัตโนมัติ
Legal Analysis การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
English Summary คำพิพากษาฉบับเต็ม
The following is an English-language summary of Supreme Court Decision No. 361/2532, not a translation of the full judgment. The authoritative text is the Thai judgment, which this page carries in full: switch this page to Thai to read it. Source: deka.supremecourt.or.th ต่อไปนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 361/2532 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
Year: 1989 (B.E. 2532)
Relevant Code Sections: Criminal, Section(s) 59, 80, 288
SUMMARY
The complainant is the wife of the defendant's nephew. They quarrelled in the early afternoon; the defendant went up to the house, came down carrying a long shotgun, and one round was discharged which struck the base of a mango tree behind her and to her right. She was not hit. Both lower courts convicted of attempted murder and imposed ten years. The Supreme Court found the case left room for doubt on the only issue that mattered, which was intent. At that range a shotgun fired deliberately would not have missed; on the complainant's own evidence the defendant held it in both hands at waist level and never raised it to aim; the investigating officer measured the strike on the tree at about a foot above the ground, a line that would not have reached a vital part even had it connected; and the complainant said the defendant was in the habit of brandishing firearms at people. The doubt was resolved in the defendant's favour and the charge dismissed.
FACTS OF THE CASE
The defendant came down from his house holding a long shotgun during a quarrel with the injured party, his nephew's wife, and the gun discharged once. The charge struck the base of a mango tree to her right and behind her; she was not hit. The two were standing about 5 wa apart, roughly 10 metres. She accepted that he had held the gun in both hands at waist level rather than raising it to aim.
COURT'S HOLDING
The defendant had a habit of using firearms to threaten. The court applied the principle of benefit of doubt in favor of the defendant, establishing that mere firing a weapon does not automatically prove intent to kill.
LEGAL ANALYSIS
An acquittal on the facts, and the reasoning is the ordinary one about the gap between a shot fired and a shot aimed. The shotgun discharged once during a quarrel and the pellets struck the base of a mango tree behind where the complainant was standing.
At that range a person who meant to hit her would have hit her. The Court drew the inference the other way and gave the defendant the benefit of the doubt. Firing a weapon in someone's direction is not, without more, proof of intent to kill, and the physical position of the strike is usually what decides it.
PRACTICAL IMPLICATIONS
This is the case on the other side of the same question, and it shows what raises a doubt. The shot was fired at close range with a long shotgun and missed. The complainant's own evidence was that the defendant held the gun in both hands at waist level and never raised it to aim; the investigating officer measured the strike on the mango tree at about a foot above the ground, a line that would not have reached a vital part even had it connected; and the complainant said he was in the habit of brandishing firearms at people. Together those left the court unable to be sure of an intent to kill, and the doubt went to the defendant. The details that decided it were physical and were recorded by the investigator at the scene.
---
Note: This is an English-language summary of the Thai original judgment.
For the authoritative Thai text, please refer to the Thai version above
or visit deka.supremecourt.or.th.
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่า พยายามฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80 และสั่งริบของกลาง
จำเลยให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 80 จำคุก 10 ปี ริบของกลาง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้เถียงกันฟังได้ในเบื้องต้นว่า นางเตือนจิต ประเสริฐเสีย ผู้เสียหายเป็นหลานสะใภ้ของจำเลย โดยจำเลยเป็นพี่นางบุญมามารดานายวัชรินทร์สามีผู้เสียหาย วันที่ 7 พฤษภาคม 2530 เวลา 13 นาฬิกาเศษผู้เสียหายกับจำเลยทะเลาะโต้เถียงกัน ขณะที่ผู้เสียหายยืนจับรถจักรยานเพื่อจะขี่ไปธุระปืนลูกซองยาวที่จำเลยถือลงมาจากบ้านลั่นขึ้น 1 นัด ถูกโคนต้นมะม่วงขวามือด้านหลังผู้เสียหาย หลังจากนั้นผู้เสียหายจึงนำความไปแจ้งต่อร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ ศิระเลิศพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองสุพรรณบุรี ร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ได้ออกมาตรวจที่เกิดเหตุ ทำแผนที่เกิดเหตุไว้ตามเอกสารหมายจ.3 และจับจำเลยมาดำเนินคดี มีปัญหาว่าจำเลยใช้ปืนยิงเจตนาฆ่าผู้เสียหายหรือไม่ ข้อนี้โจทก์นำสืบว่า ในการทะเลาะโต้เถียงกันดังกล่าว จำเลยว่าจำเลยต้องยิงผู้เสียหายกับพวกให้ตาย ผู้เสียหายว่าจะยิงก็ยิงให้ตาย ถ้าไม่ตายผู้เสียหายจะดำเนินคดี พูดแล้วผู้เสียหายเดินไปยืมรถจักรยานที่บ้านนายอาคมบุตรจำเลยซึ่งอยู่ใกล้กัน ส่วนจำเลยเดินขึ้นเรือน แล้วถือปืนลูกซองยาวลงมายืนที่ถนนหันปากกระบอกปืนมาทางผู้เสียหาย แล้วยิงผู้เสียหาย แต่ไม่ถูกก็พอดีนายอาคมมาแย่งปืนไปจากจำเลย
ส่วนจำเลยนำสืบว่า เมื่อผู้เสียหายท้าให้ยิง จำเลยโมโหเหวี่ยงปืนที่ถืออยู่ไป ปืนลั่นขึ้น 1 นัด โดยจำเลยไม่ตั้งใจยิง
ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีนี้เหตุเกิดในเวลากลางวันขณะเกิดเหตุผู้เสียหายเบิกความว่าผู้เสียหายและจำเลยอยู่ห่างกันประมาณ 4 วา แสดงว่าจำเลยยิงผู้เสียหายในระยะใกล้ ปืนที่จำเลยใช้ยิงปรากฏว่าเป็นปืนลูกซองยาว หากจำเลยตั้งใจจะยิงผู้เสียหายก็ไม่น่าจะผิดพลาด ประกอบกับคดีได้ความจากคำเบิกความของผู้เสียหายว่า ขณะที่จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายนั้น จำเลยถือปืนในลักษณะอยู่ข้างตัวระดับเอวด้วยมือทั้งสองข้าง มิได้ความว่าจำเลยประทับปืนเล็งยิงผู้เสียหายแต่ประการใด ทั้งร่องรอยกระสุนปืนที่ไปถูกโคนต้นมะม่วง ปรากฏจากคำเบิกความของร้อยตำรวจเอกวิฑูรย์ศิระเลิศ พนักงานสอบสวนผู้ไปตรวจที่เกิดเหตุว่า สูงจากพื้นดินประมาณ1 ฟุต วิถีกระสุนในลักษณะเช่นนี้แม้จะยิงถูกก็ไม่ถูกอวัยวะสำคัญของผู้เสียหาย และคดียังได้ความจากผู้เสียหายต่อไปว่า จำเลยชอบใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้อื่นเสมอ พฤติการณ์ตามรูปคดียังมีข้อน่าระแวงสงสัย ยังไม่แน่ใจว่าจำเลยใช้ปืนยิงเจตนาฆ่าผู้เสียหายดังฟ้องโจทก์ สมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลย ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยมาศาลฎีกายังไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยฟังขึ้น"
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
Code Sections Referenced มาตราที่อ้างอิง
💡 What This Means for You 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
Frequently Asked Questions คำถามที่พบบ่อย
Is firing a gun near someone enough to prove intent to kill in Thailand? การยิงปืนในบริเวณใกล้ผู้อื่นเพียงพอที่จะฟังว่ามีเจตนาฆ่าหรือไม่
No. In Decision 361/2532 a long shotgun the defendant was carrying discharged once during a quarrel and the charge struck the base of a mango tree behind the complainant, who was not hit. She accepted that he had been holding the gun in both hands at waist level and had not raised it to aim, and the evidence was that he habitually used firearms to threaten. The Supreme Court held the circumstances did not establish an intent to kill, gave the defendant the benefit of the doubt, reversed both courts below and dismissed the charge.
ไม่เพียงพอ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 361/2532 ปืนลูกซองยาวที่จำเลยถือได้ลั่นขึ้น 1 นัด กระสุนปืนถูกโคนต้นมะม่วงด้านหลังผู้เสียหาย ผู้เสียหายรับว่าขณะนั้นจำเลยถือปืนด้วยมือทั้งสองข้างในลักษณะอยู่ข้างตัวระดับเอว มิได้ประทับเล็งยิง ประกอบกับจำเลยชอบใช้อาวุธปืนขู่เข็ญผู้อื่นเสมอ ศาลฎีกาเห็นว่าพฤติการณ์แห่งคดียังไม่พอฟังว่าจำเลยมีเจตนาฆ่า สมควรยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้เป็นผลดีแก่จำเลย พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
📖 Further Reading on ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Disclaimer: The English translations provided on this website are unofficial and for informational purposes only. The authoritative text of Thai statutes is in the Thai language as published in the Royal Thai Government Gazette (Ratchakitchanubeksa). This content does not constitute legal advice. For specific legal questions, consult a qualified Thai attorney.
Copyright © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. The Thai statutory text (ตัวบทกฎหมาย) and the original Thai-language Supreme Court (Dika) decisions are in the public domain as published in the Royal Thai Government Gazette (ราชกิจจานุเบกษา) pursuant to Section 7 of the Copyright Act B.E. 2537 (1994). All other content, including English translations, Supreme Court (Dika) decision summaries, legal annotations, cross-references, commentary, and editorial analysis, is the copyrighted intellectual property of ThaiLawOnline and its editors, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) and Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Unauthorized reproduction or distribution is prohibited.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต