Taking an ATM Card Is an Offence Against a Document Under Section 188 คำพิพากษาฎีกาที่ 9/2543: ลักบัตรเอทีเอ็มผิดมาตรา 188 ซึ่งเป็นบทหนักกว่าลักทรัพย์ และการถอนเงินจากบัญชีต่างธนาคารเป็นความผิดสองกรรมแยกจากกัน
⚖️ Key Takeaway ⚖️ ประเด็นสำคัญ
Taking another person's ATM card is an offence both of taking away another's document under Section 188 and of theft under Section 334. Section 188 carries the heavier penalty, imprisonment of up to five years and a fine of up to 10,000 baht against three years and 6,000 baht under Section 334, so the defendant is punished under Section 188. Taking the card and then using it to draw the cardholder's money are separate offences and not one: the property taken in each is of a different kind, and each offence is complete in itself at a different time. Where the two cards were issued by different banks and the money was drawn from accounts at those different banks, the intent can be separated according to the purpose of using each card, so the withdrawals are two offences even though they were made one after another.
การที่จำเลยลักเอาบัตรเอ.ที.เอ็ม. ของผู้เสียหายไป เป็นความผิดทั้งฐานเอาไปเสียซึ่งเอกสารของผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 188 ซึ่งมีโทษจำคุกไม่เกิน 5 ปี และปรับไม่เกิน 10,000 บาท อันเป็นบทที่มีโทษหนักกว่าความผิดฐานลักทรัพย์ตามมาตรา 334 ซึ่งมีโทษจำคุกไม่เกิน 3 ปี และปรับไม่เกิน 6,000 บาท จึงต้องลงโทษตามมาตรา 188 การลักบัตรเอ.ที.เอ็ม. กับการนำบัตรไปลักเงินของผู้เสียหายผ่านเครื่องฝากถอนเงินอัตโนมัติ เป็นทรัพย์คนละประเภทและเป็นความผิดสำเร็จในตัวต่างกรรมต่างวาระ จึงเป็นความผิดหลายกรรม และเมื่อบัตรทั้งสองใบเป็นบัตรต่างธนาคารกัน เงินฝากที่ถูกลักก็อยู่ในบัญชีต่างธนาคารกัน เจตนาย่อมแยกจากกันได้ตามความมุ่งหมายในการใช้บัตรแต่ละใบ การถอนเงินจึงเป็นความผิดสองกรรม แม้จะทำต่อเนื่องกัน
Executive Summary บทสรุปผู้บริหาร
Facts of the Case ข้อเท็จจริง
Court's Holding (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
Taking another person's ATM card is an offence both of taking away another's document under Section 188 and of theft under Section 334. Section 188 carries the heavier penalty, imprisonment of up to five years and a fine of up to 10,000 baht against three years and 6,000 baht under Section 334, so the defendant is punished under Section 188. Taking the card and then using it to draw the cardholder's money are separate offences and not one: the property taken in each is of a different kind, and each offence is complete in itself at a different time. Where the two cards were issued by different banks and the money was drawn from accounts at those different banks, the intent can be separated according to the purpose of using each card, so the withdrawals are two offences even though they were made one after another.
การที่จำเลยลักเอาบัตรเอ.ที.เอ็ม. ของผู้เสียหายไป เป็นความผิดทั้งฐานเอาไปเสียซึ่งเอกสารของผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 188 ซึ่งมีโทษจำคุกไม่เกิน 5 ปี และปรับไม่เกิน 10,000 บาท อันเป็นบทที่มีโทษหนักกว่าความผิดฐานลักทรัพย์ตามมาตรา 334 ซึ่งมีโทษจำคุกไม่เกิน 3 ปี และปรับไม่เกิน 6,000 บาท จึงต้องลงโทษตามมาตรา 188 การลักบัตรเอ.ที.เอ็ม. กับการนำบัตรไปลักเงินของผู้เสียหายผ่านเครื่องฝากถอนเงินอัตโนมัติ เป็นทรัพย์คนละประเภทและเป็นความผิดสำเร็จในตัวต่างกรรมต่างวาระ จึงเป็นความผิดหลายกรรม และเมื่อบัตรทั้งสองใบเป็นบัตรต่างธนาคารกัน เงินฝากที่ถูกลักก็อยู่ในบัญชีต่างธนาคารกัน เจตนาย่อมแยกจากกันได้ตามความมุ่งหมายในการใช้บัตรแต่ละใบ การถอนเงินจึงเป็นความผิดสองกรรม แม้จะทำต่อเนื่องกัน
Legal Analysis การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
English Summary คำพิพากษาฉบับเต็ม
The following is an English-language summary of Supreme Court Decision No. 9/2543, not a translation of the full judgment. The authoritative text is the Thai judgment, which this page carries in full: switch this page to Thai to read it. Source: deka.supremecourt.or.th ต่อไปนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9/2543 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
Year: 2000 (B.E. 2543)
Relevant Code Sections: Criminal, Section(s) 188, 334, 91
SUMMARY
While the cardholder was in hospital the defendant took two ATM cards, from two different banks, together with their PINs, and made eleven withdrawals totalling 97,300 baht. The Supreme Court held that taking the cards was punishable under Section 188 rather than Section 334 because Section 188 is the heavier provision, that taking the cards and taking the money were separate offences, and that the withdrawals on two cards from two different banks were themselves two offences. The sentence was adjusted to two years under Section 188 and two years on each of the two theft counts, six years in all.
FACTS OF THE CASE
While the cardholder was recovering in hospital, the defendant took two ATM cards from his wallet together with their PINs. The cards were issued by two different banks. The defendant then made eleven withdrawals from automatic teller machines, totalling 97,300 baht, which the banks debited to the cardholder's accounts.
COURT'S HOLDING
Taking another person's ATM card is an offence both of taking away another's document under Section 188 and of theft under Section 334. Section 188 carries the heavier penalty, imprisonment of up to five years and a fine of up to 10,000 baht against three years and 6,000 baht under Section 334, so the defendant is punished under Section 188. Taking the card and then using it to draw the cardholder's money are separate offences and not one: the property taken in each is of a different kind, and each offence is complete in itself at a different time. Where the two cards were issued by different banks and the money was drawn from accounts at those different banks, the intent can be separated according to the purpose of using each card, so the withdrawals are two offences even though they were made one after another.
LEGAL ANALYSIS
Three separate questions are answered here and they are worth keeping apart.
Which provision applies to taking the card. An ATM card is a document, so removing it engages Section 188 as well as Section 334. Because a single act breaching several provisions is punished under the heaviest, Section 188 governs, and the practical effect is a five year maximum rather than three.
Whether the card and the cash are one offence. The defendant argued that he only ever intended to take the money and that the card was merely the means, so there should be a single count. The Court rejected this: the two items are different kinds of property and each taking is complete in itself at its own time.
How many counts the withdrawals are. The answer turned on the banks. Two cards issued by different banks, drawing on accounts at those different banks, allowed the intent to be divided according to the purpose of each card, so eleven withdrawals became two offences rather than one or eleven.
PRACTICAL IMPLICATIONS
Document and electronic card offenses require proof of knowledge and intent. Ensure all electronic transactions are properly documented.
---
Note: This is an English-language summary of the Thai original judgment.
For the authoritative Thai text, please refer to the Thai version above
or visit deka.supremecourt.or.th.
การที่จำเลยลักเอาบัตรเอ.ที.เอ็ม. ของผู้เสียหายไปนั้นเป็นความผิดทั้งฐานเอาไปเสียซึ่งเอกสารของผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 188 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักกว่าความผิดฐานลักทรัพย์ตามมาตรา 334 ต้องลงโทษจำเลยตามมาตรา 188
บัตรเอ.ที.เอ็ม. ของผู้เสียหาย 2 ใบ เป็นบัตรต่างธนาคารกัน และเงินฝากของผู้เสียหายที่ถูกลักไปก็เป็นเงินฝากในบัญชีต่างธนาคารกันด้วย เจตนาในการกระทำผิดของจำเลยจึงแยกจากกันได้ตามความมุ่งหมายในการใช้บัตรแต่ละใบการกระทำของจำเลยที่ใช้บัตรเอ.ที.เอ็ม. 2 ใบ ของผู้เสียหายแล้วลักเอาเงินฝากของผู้เสียหายต่างบัญชีกันแม้จะทำต่อเนื่องกันก็เป็นความผิดสองกรรม
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้เอาไปเสียซึ่งบัตรถอนเงินสด (บัตรเอ.ที.เอ็ม.) อันเป็นเอกสารสิทธิซึ่งธนาคารกรุงเทพ จำกัด สาขาธนบุรี และธนาคารทหารไทย จำกัดสาขาโชคชัย 4 ออกให้แก่นายสุนทร บุนนาค ผู้เสียหายรวม 2 ใบ มูลค่ารวม 200 บาท ในประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่ธนาคารกรุงเทพ จำกัด ธนาคารทหารไทยจำกัด และผู้เสียหายหรือประชาชน ต่อมาจำเลยนำบัตรเอ.ที.เอ็ม. ที่เอาไปดังกล่าวไปลักเอาเงินของผู้เสียหายโดยผ่านเครื่องฝากถอนเงินอัตโนมัติรวม 11 ครั้งเป็นเงินรวม 97,300 บาท ไปเป็นของตนโดยทุจริต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 188, 334, 91 และให้จำเลยคืนหรือใช้เงินจำนวน 97,300 บาท แก่ผู้เสียหาย
จำเลยให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 188, 334 เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91ฐานเอาเอกสารของผู้อื่นไปให้จำคุก 2 ปี ฐานลักทรัพย์ 2 กระทง จำคุกกระทงละ 3 ปีรวมเป็นจำคุก 8 ปี ให้จำเลยคืนบัตรเอ.ที.เอ็ม. 2 ใบ หรือใช้เงิน 200 บาท และคืนเงิน 97,300 บาท แก่ผู้เสียหาย
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่ในการบังคับคดีไม่จำต้องดำเนินการบังคับให้จำเลยต้องคืนบัตรเอ.ที.เอ็ม. 2 ใบ เสียก่อน
จำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติโดยคู่ความมิได้ฎีกาโต้แย้งว่า ในวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง ระหว่างที่นายสุนทร บุนนาคผู้เสียหายเข้าพักรักษาตัวที่ห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาลพญาไท 2 จำเลยได้เอาบัตรเอ.ที.เอ็ม. 2 ใบ ของผู้เสียหายพร้อมด้วยรหัสของบัตรซึ่งอยู่ในกระเป๋าสตางค์และเก็บไว้ในห้องพักผู้ป่วยไป แล้วจำเลยใช้บัตรเอ.ที.เอ็ม. ทั้ง 2 ใบดังกล่าวถอนเงินจากเครื่องฝากถอนเงินอัตโนมัติจำนวน 11 ครั้ง เป็นเงินรวม 97,300 บาทและธนาคารได้ตัดยอดเงินดังกล่าวจากบัญชีเงินฝากของผู้เสียหายแล้ว จำเลยฎีกาประการแรกว่า บัตรเอ.ที.เอ็ม. 2 ใบดังกล่าว โจทก์มิได้นำสืบให้เห็นว่ามีข้อความใดปรากฏอยู่บ้าง ย่อมรับฟังไม่ได้ว่าบัตรเอ.ที.เอ็ม. เป็นเอกสาร จึงลงโทษจำเลยฐานเอาเอกสารของผู้อื่นไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 188 ไม่ได้ เห็นว่าจำเลยมิได้ยกปัญหาดังกล่าวขึ้นโต้เถียงในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลล่างทั้งสองไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย
ปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการต่อไปมีว่า การลักบัตรเอ.ที.เอ็ม.แล้วจำเลยใช้บัตรเอ.ที.เอ็ม. ของผู้เสียหายทั้ง 2 ใบ ไปลักเอาเงินสดของผู้เสียหายเป็นการกระทำกรรมเดียวหรือไม่ เห็นว่า การที่จำเลยลักเอาบัตรเอ.ที.เอ็ม. ไปจากผู้เสียหาย แล้วนำบัตรเอ.ที.เอ็ม. ของผู้เสียหายดังกล่าวไปลักเอาเงินของผู้เสียหายโดยผ่านเครื่องฝากถอนเงินนั้น ทรัพย์ที่จำเลยลักเป็นทรัพย์คนละประเภทและเป็นความผิดสำเร็จในตัวต่างกรรมต่างวาระ การลักเอาบัตรเอ.ที.เอ็ม. ไป กับการลักเงินจึงเป็นความผิดหลายกรรม ส่วนฎีกาของจำเลยที่อ้างว่าจำเลยมีเจตนาแต่เพียงจะลักเงินของผู้เสียหาย การลักบัตรเอ.ที.เอ็ม. ก็เพื่อลักเงินจึงต้องลงโทษฐานลักบัตรเอ.ที.เอ็ม เพียงกรรมเดียว เมื่อเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทต้องลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 อันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดนั้นเห็นว่า การที่จำเลยลักเอาบัตรเอ.ที.เอ็ม. ของผู้เสียหายไปนั้น เป็นความผิดทั้งฐานเอาไปเสียซึ่งเอกสารของผู้อื่นตามมาตรา 188 มีโทษจำคุกไม่เกิน 5 ปี และปรับไม่เกิน 10,000 บาท จึงเป็นบทที่มีโทษหนักกว่าความผิดฐานลักทรัพย์ซึ่งมาตรา 334 ให้จำคุกไม่เกิน 3 ปี และปรับไม่เกิน 6,000 บาท ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา 188 สำหรับความผิดที่จำเลยเอาบัตรเอ.ที.เอ็ม.ของผู้เสียหายไปจึงชอบแล้ว ส่วนการที่จำเลยนำบัตรเอ.ที.เอ็ม. จำนวน 2 ใบ ของผู้เสียหายไปลักเอาเงินโดยถอนเงินจากเครื่องฝากถอนเงินอัตโนมัติจำนวน 11 ครั้งจะเป็นความผิดกรรมเดียวดังที่จำเลยฎีกาหรือไม่ เห็นว่า บัตรเอ.ที.เอ็ม. ของผู้เสียหาย2 ใบนี้เป็นบัตรต่างธนาคารกัน และเงินฝากของผู้เสียหายที่ถูกลักไปก็เป็นเงินฝากในบัญชีต่างธนาคารกันด้วย เจตนาในการกระทำผิดของจำเลยจึงแยกจากกันได้ตามความมุ่งหมายในการใช้บัตรแต่ละใบ การกระทำของจำเลยที่ใช้บัตรเอ.ที.เอ็ม. 2 ใบของผู้เสียหายลักเอาเงินฝากของผู้เสียหายต่างบัญชีกัน แม้จะทำต่อเนื่องกันก็เป็นความผิดสองกรรม ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น
ปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการสุดท้ายมีว่าสมควรลดโทษและรอการลงโทษให้จำเลยหรือไม่ เห็นว่า ศาลล่างทั้งสองกำหนดโทษจำเลยในความผิดฐานลักทรัพย์โดยจำคุกจำเลยกระทงละ 3 ปี นั้นหนักเกินไป เห็นสมควรกำหนดให้น้อยลงอีกโดยจำคุกจำเลยเพียงกระทงละ 2 ปี แต่เนื่องจากทรัพย์ที่จำเลยลักไปเป็นเงินจำนวน 97,000 บาท กรณีไม่สมควรรอการลงโทษให้ ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังขึ้นบางส่วน"
พิพากษาแก้เป็นว่า ความผิดฐานลักทรัพย์จำคุกกระทงละ 2 ปี รวมกับโทษความผิดฐานเอาเอกสารของผู้อื่นไปที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดไว้ 2 ปี เป็นจำคุก 6 ปีนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
Code Sections Referenced มาตราที่อ้างอิง
💡 What This Means for You 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
Frequently Asked Questions คำถามที่พบบ่อย
Which offence is committed by taking someone's ATM card? การเอาบัตรเอทีเอ็มของผู้อื่นไปเป็นความผิดฐานใด?
In Decision 9/2543 the Supreme Court held that taking another person's ATM card is an offence of taking away another person's document under Section 188, which is heavier than theft under Section 334, so the defendant is punished under Section 188.
ศาลฎีกาวินิจฉัยในคำพิพากษาที่ 9/2543 ว่าเป็นความผิดฐานเอาไปเสียซึ่งเอกสารของผู้อื่นตามมาตรา 188 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักกว่าความผิดฐานลักทรัพย์ตามมาตรา 334
📖 Further Reading on ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Disclaimer: The English translations provided on this website are unofficial and for informational purposes only. The authoritative text of Thai statutes is in the Thai language as published in the Royal Thai Government Gazette (Ratchakitchanubeksa). This content does not constitute legal advice. For specific legal questions, consult a qualified Thai attorney.
Copyright © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. The Thai statutory text (ตัวบทกฎหมาย) and the original Thai-language Supreme Court (Dika) decisions are in the public domain as published in the Royal Thai Government Gazette (ราชกิจจานุเบกษา) pursuant to Section 7 of the Copyright Act B.E. 2537 (1994). All other content, including English translations, Supreme Court (Dika) decision summaries, legal annotations, cross-references, commentary, and editorial analysis, is the copyrighted intellectual property of ThaiLawOnline and its editors, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) and Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Unauthorized reproduction or distribution is prohibited.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต