The Supreme Court ruled that a defendant who used a firearm against multiple attackers who were throwing bottles and pieces of wood committed excessive self-defense under Section 69. While the threat was real and imminent, using a firearm against bottle-throwing attackers exceeded proportionate response. The conviction was for attempted murder but with reduced sentencing under the excessive self-defense provision of Section 69.
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ใช้อาวุธปืนต่อผู้ทำร้ายหลายคนที่ขว้างขวดและไม้ เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามมาตรา 69 แม้ภยันตรายจะมีจริงและใกล้จะถึง แต่การใช้อาวุธปืนต่อผู้ขว้างขวดและไม้เกินกว่าสมควร ลงโทษฐานพยายามฆ่าแต่ลดโทษตามบทป้องกันเกินสมควร
excessive self-defense, proportionality, firearm, Section 68, Section 69, reduced punishment
ป้องกันตัวเกินสมควร, ความได้สัดส่วน, อาวุธปืน, มาตรา 68, มาตรา 69, ลดโทษ
The defendant was accused of aiding others in attempted murder. The defendant parked a vehicle as a lookout approximately 200 meters from the crime scene and could not see the actual location. The Supreme Court distinguished between joint perpetrator status under Section 83 and accomplice liability under Section 86. Merely providing logistical support (transportation, lookout duty) without direct participation in the violent act constitutes accomplice liability, not joint perpetration, resulting in a reduced sentence of two-thirds of the penalty.
จำเลยถูกกล่าวหาว่าช่วยเหลือผู้อื่นในการพยายามฆ่า จำเลยจอดรถเป็นจุดเฝ้าระวังห่างจากที่เกิดเหตุ 200 เมตร มองไม่เห็นจุดเกิดเหตุ ศาลฎีกาแยกความแตกต่างระหว่างตัวการร่วมตามมาตรา 83 กับผู้สนับสนุนตามมาตรา 86 การให้การสนับสนุนด้านโลจิสติกส์ (ขับรถ เฝ้าระวัง) โดยไม่มีส่วนร่วมโดยตรงในการใช้ความรุนแรง เป็นเพียงผู้สนับสนุน ลดโทษสองในสาม
accomplice, joint perpetrator, Section 83, Section 86, lookout, logistical support, reduced penalty
ผู้สนับสนุน, ตัวการร่วม, มาตรา 83, มาตรา 86, เฝ้าระวัง, สนับสนุนด้านโลจิสติกส์, ลดโทษ
The Supreme Court ruled that a defendant who used a firearm against multiple attackers who were throwing bottles and pieces of wood committed excessive self-defense under Section 69. While the threat was real and imminent, using a firearm against bottle-throwing attackers exceeded proportionate response. The conviction was for attempted murder but with reduced sentencing under the excessive self-defense provision of Section 69.
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ใช้อาวุธปืนต่อผู้ทำร้ายหลายคนที่ขว้างขวดและไม้ เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุตามมาตรา 69 แม้ภยันตรายจะมีจริงและใกล้จะถึง แต่การใช้อาวุธปืนต่อผู้ขว้างขวดและไม้เกินกว่าสมควร ลงโทษฐานพยายามฆ่าแต่ลดโทษตามบทป้องกันเกินสมควร
excessive self-defense, proportionality, firearm, Section 68, Section 69, reduced punishment
ป้องกันตัวเกินสมควร, ความได้สัดส่วน, อาวุธปืน, มาตรา 68, มาตรา 69, ลดโทษ
The defendant was accused of aiding others in attempted murder. The defendant parked a vehicle as a lookout approximately 200 meters from the crime scene and could not see the actual location. The Supreme Court distinguished between joint perpetrator status under Section 83 and accomplice liability under Section 86. Merely providing logistical support (transportation, lookout duty) without direct participation in the violent act constitutes accomplice liability, not joint perpetration, resulting in a reduced sentence of two-thirds of the penalty.
จำเลยถูกกล่าวหาว่าช่วยเหลือผู้อื่นในการพยายามฆ่า จำเลยจอดรถเป็นจุดเฝ้าระวังห่างจากที่เกิดเหตุ 200 เมตร มองไม่เห็นจุดเกิดเหตุ ศาลฎีกาแยกความแตกต่างระหว่างตัวการร่วมตามมาตรา 83 กับผู้สนับสนุนตามมาตรา 86 การให้การสนับสนุนด้านโลจิสติกส์ (ขับรถ เฝ้าระวัง) โดยไม่มีส่วนร่วมโดยตรงในการใช้ความรุนแรง เป็นเพียงผู้สนับสนุน ลดโทษสองในสาม
accomplice, joint perpetrator, Section 83, Section 86, lookout, logistical support, reduced penalty
ผู้สนับสนุน, ตัวการร่วม, มาตรา 83, มาตรา 86, เฝ้าระวัง, สนับสนุนด้านโลจิสติกส์, ลดโทษ
The defendant was riding a motorcycle with the victim as passenger. After an accident, the victim was unconscious with serious injuries. The defendant abandoned the victim at the roadside for 8 days without seeking medical help. The Supreme Court held that where a person causes injury to another and then deliberately abandons the victim knowing that death may result from the failure to act, this constitutes attempted murder by omission under Sections 288 and 80.
จำเลยพาผู้เสียหายนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์เกิดอุบัติเหตุ ผู้เสียหายหมดสติได้รับบาดเจ็บสาหัส จำเลยทิ้งผู้เสียหายไว้ริมทางเป็นเวลา 8 วันโดยไม่พาไปรักษา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าโดยงดเว้นตามมาตรา 288 ประกอบมาตรา 80
attempted murder, omission, abandonment, duty to act, unconscious victim, Section 288, Section 80
พยายามฆ่า, การงดเว้น, การทอดทิ้ง, หน้าที่ต้องกระทำ, ผู้เสียหายหมดสติ, มาตรา 288, มาตรา 80
The defendant was riding a motorcycle with the victim as passenger. After an accident, the victim was unconscious with serious injuries. The defendant abandoned the victim at the roadside for 8 days without seeking medical help. The Supreme Court held that where a person causes injury to another and then deliberately abandons the victim knowing that death may result from the failure to act, this constitutes attempted murder by omission under Sections 288 and 80.
จำเลยพาผู้เสียหายนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์เกิดอุบัติเหตุ ผู้เสียหายหมดสติได้รับบาดเจ็บสาหัส จำเลยทิ้งผู้เสียหายไว้ริมทางเป็นเวลา 8 วันโดยไม่พาไปรักษา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าโดยงดเว้นตามมาตรา 288 ประกอบมาตรา 80
attempted murder, omission, abandonment, duty to act, unconscious victim, Section 288, Section 80
พยายามฆ่า, การงดเว้น, การทอดทิ้ง, หน้าที่ต้องกระทำ, ผู้เสียหายหมดสติ, มาตรา 288, มาตรา 80
The defendant used a firearm to shoot the victim with intent to kill, but when the victim dodged, the bullet penetrated and hit another person by accident. The Supreme Court applied the transferred intent doctrine under Section 60 (aberratio ictus), convicting of attempted murder by mistake. This case confirmed that when a perpetrator aims at one person but hits another due to the victim's evasion, the transferred intent provisions of Section 60 apply, treating the harm to the unintended victim as intentional.
จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายโดยมีเจตนาฆ่า แต่เมื่อผู้เสียหายหลบ กระสุนทะลุไปถูกบุคคลอื่นโดยพลาด ศาลฎีกาใช้หลักเจตนาโอนตามมาตรา 60 (กระทำโดยพลาด) ตัดสินว่าผิดฐานพยายามฆ่าโดยพลาด ยืนยันว่าเมื่อผู้กระทำเล็งยิงบุคคลหนึ่งแต่กระสุนถูกอีกคนเพราะเป้าหมายหลบ หลักมาตรา 60 ใช้บังคับ ถือว่ามีเจตนาต่อผู้ที่ถูกกระทำโดยพลาด
transferred intent, aberratio ictus, Section 60, attempted murder, bullet miss, unintended victim
เจตนาโอน, กระทำโดยพลาด, มาตรา 60, พยายามฆ่า, กระสุนพลาด, ผู้เสียหายที่ไม่ได้เจตนา
The defendant used a firearm to shoot the victim with intent to kill, but when the victim dodged, the bullet penetrated and hit another person by accident. The Supreme Court applied the transferred intent doctrine under Section 60 (aberratio ictus), convicting of attempted murder by mistake. This case confirmed that when a perpetrator aims at one person but hits another due to the victim's evasion, the transferred intent provisions of Section 60 apply, treating the harm to the unintended victim as intentional.
จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายโดยมีเจตนาฆ่า แต่เมื่อผู้เสียหายหลบ กระสุนทะลุไปถูกบุคคลอื่นโดยพลาด ศาลฎีกาใช้หลักเจตนาโอนตามมาตรา 60 (กระทำโดยพลาด) ตัดสินว่าผิดฐานพยายามฆ่าโดยพลาด ยืนยันว่าเมื่อผู้กระทำเล็งยิงบุคคลหนึ่งแต่กระสุนถูกอีกคนเพราะเป้าหมายหลบ หลักมาตรา 60 ใช้บังคับ ถือว่ามีเจตนาต่อผู้ที่ถูกกระทำโดยพลาด
transferred intent, aberratio ictus, Section 60, attempted murder, bullet miss, unintended victim
เจตนาโอน, กระทำโดยพลาด, มาตรา 60, พยายามฆ่า, กระสุนพลาด, ผู้เสียหายที่ไม่ได้เจตนา
The defendant fired a gun at the victim intending to kill, but the bullet missed. The victim was unharmed. The Supreme Court convicted the defendant of attempted murder under Section 288 read with Section 80. The Court held that an attempt is constituted when the defendant performs an act beyond mere preparation that is directed toward the commission of the intended offense, but the offense is not completed for reasons beyond the defendant's control. Firing a gun at a person with intent to kill constitutes an act that goes well beyond preparation and is directly connected to the intended result. The fact that the bullet missed does not negate the attempt. Under Section 80, the punishment for an attempt is two-thirds of that prescribed for the completed offense.
จำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหายโดยมีเจตนาฆ่า แต่กระสุนไม่ถูก ผู้เสียหายไม่ได้รับบาดเจ็บ ศาลฎีกาพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าตามมาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 การพยายามกระทำความผิดเกิดขึ้นเมื่อจำเลยลงมือกระทำเกินขั้นตระเตรียมที่มุ่งต่อการกระทำความผิดที่ประสงค์ แต่กระทำไปไม่ตลอดหรือกระทำไปตลอดแล้วแต่ไม่บรรลุผลเพราะเหตุนอกเหนือเจตนา การยิงปืนใส่บุคคลโดยเจตนาฆ่าเป็นการลงมือที่เกินขั้นตระเตรียมแล้ว กระสุนไม่ถูกไม่ทำให้พ้นผิด โทษพยายามลดลงเหลือสองในสามของโทษที่กำหนดสำหรับความผิดสำเร็จ
attempted murder, shooting, missed shot, Section 80, beyond preparation, incomplete offense
พยายามฆ่า, การยิง, กระสุนไม่ถูก, มาตรา 80, เกินขั้นตระเตรียม, ความผิดไม่สำเร็จ
The defendant fired a gun at the victim intending to kill, but the bullet missed. The victim was unharmed. The Supreme Court convicted the defendant of attempted murder under Section 288 read with Section 80. The Court held that an attempt is constituted when the defendant performs an act beyond mere preparation that is directed toward the commission of the intended offense, but the offense is not completed for reasons beyond the defendant's control. Firing a gun at a person with intent to kill constitutes an act that goes well beyond preparation and is directly connected to the intended result. The fact that the bullet missed does not negate the attempt. Under Section 80, the punishment for an attempt is two-thirds of that prescribed for the completed offense.
จำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหายโดยมีเจตนาฆ่า แต่กระสุนไม่ถูก ผู้เสียหายไม่ได้รับบาดเจ็บ ศาลฎีกาพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าตามมาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 การพยายามกระทำความผิดเกิดขึ้นเมื่อจำเลยลงมือกระทำเกินขั้นตระเตรียมที่มุ่งต่อการกระทำความผิดที่ประสงค์ แต่กระทำไปไม่ตลอดหรือกระทำไปตลอดแล้วแต่ไม่บรรลุผลเพราะเหตุนอกเหนือเจตนา การยิงปืนใส่บุคคลโดยเจตนาฆ่าเป็นการลงมือที่เกินขั้นตระเตรียมแล้ว กระสุนไม่ถูกไม่ทำให้พ้นผิด โทษพยายามลดลงเหลือสองในสามของโทษที่กำหนดสำหรับความผิดสำเร็จ
attempted murder, shooting, missed shot, Section 80, beyond preparation, incomplete offense
พยายามฆ่า, การยิง, กระสุนไม่ถูก, มาตรา 80, เกินขั้นตระเตรียม, ความผิดไม่สำเร็จ
The defendant fired a gun into a crowd in a confined space. The Supreme Court held that shooting into a crowded area where people are gathered closely together constitutes intent to kill by foreseeability (Section 59, paragraph 2). Even if the defendant did not aim at a specific individual, shooting into a crowd demonstrates that the defendant must have foreseen that death could result from the act.
จำเลยใช้อาวุธปืนยิงไปที่กลุ่มคนหมู่มากและอยู่ในที่จำกัด ย่อมถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าโดยเล็งเห็นผล เมื่อมีผู้ถูกกระสุนปืนทั้งถึงแก่ความตายและไม่ถึงแก่ความตาย จำเลยย่อมมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นและพยายามฆ่า
murder, foreseeability, intent, shooting into crowd, confined space, Section 59, Section 288
ฆาตกรรม, การเล็งเห็นผล, เจตนา, ยิงเข้าไปในฝูงชน, ที่จำกัด, มาตรา 59, มาตรา 288
The defendant shot the victim after a dispute, then fired again when the victim's father intervened. The court found the second shooting constituted attempted murder with transferred intent under Section 60. When the defendant fired at the victim to ensure death, a bullet struck the father. This resulted in conviction for attempted murder by mistake, establishing that transferred intent applies even in attempted murder scenarios.
จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายหลังมีข้อพิพาท แล้วยิงซ้ำเมื่อบิดาของผู้เสียหายเข้าช่วย ศาลวินิจฉัยว่าการยิงครั้งที่สองเป็นพยายามฆ่าโดยพลาดตามมาตรา 60 เมื่อจำเลยยิงซ้ำเพื่อให้ผู้เสียหายตาย กระสุนถูกบิดา จึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าโดยพลาด หลักเจตนาโอนใช้กับกรณีพยายามฆ่าด้วย
attempted murder, transferred intent, Section 60, shooting, aberratio ictus
พยายามฆ่า, เจตนาโอน, มาตรา 60, ยิงปืน, กระทำโดยพลาด
The defendant shot the victim after a dispute, then fired again when the victim's father intervened. The court found the second shooting constituted attempted murder with transferred intent under Section 60. When the defendant fired at the victim to ensure death, a bullet struck the father. This resulted in conviction for attempted murder by mistake, establishing that transferred intent applies even in attempted murder scenarios.
จำเลยใช้ปืนยิงผู้เสียหายหลังมีข้อพิพาท แล้วยิงซ้ำเมื่อบิดาของผู้เสียหายเข้าช่วย ศาลวินิจฉัยว่าการยิงครั้งที่สองเป็นพยายามฆ่าโดยพลาดตามมาตรา 60 เมื่อจำเลยยิงซ้ำเพื่อให้ผู้เสียหายตาย กระสุนถูกบิดา จึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าโดยพลาด หลักเจตนาโอนใช้กับกรณีพยายามฆ่าด้วย
attempted murder, transferred intent, Section 60, shooting, aberratio ictus
พยายามฆ่า, เจตนาโอน, มาตรา 60, ยิงปืน, กระทำโดยพลาด
The defendant fired a gun into a crowd in a confined space. The Supreme Court held that shooting into a crowded area where people are gathered closely together constitutes intent to kill by foreseeability (Section 59, paragraph 2). Even if the defendant did not aim at a specific individual, shooting into a crowd demonstrates that the defendant must have foreseen that death could result from the act.
จำเลยใช้อาวุธปืนยิงไปที่กลุ่มคนหมู่มากและอยู่ในที่จำกัด ย่อมถือได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าโดยเล็งเห็นผล เมื่อมีผู้ถูกกระสุนปืนทั้งถึงแก่ความตายและไม่ถึงแก่ความตาย จำเลยย่อมมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นและพยายามฆ่า
murder, foreseeability, intent, shooting into crowd, confined space, Section 59, Section 288
ฆาตกรรม, การเล็งเห็นผล, เจตนา, ยิงเข้าไปในฝูงชน, ที่จำกัด, มาตรา 59, มาตรา 288
The court examined criminal conduct involving alleged rape of two victims under 15. The defendant removed clothing and attempted penetration, but physical evidence indicated the act did not achieve full penetration. The court determined the defendant's actions constituted an attempt rather than completed rape. The Supreme Court ruled the prosecution's evidence supported conviction under Section 277(1) rather than the more severe Section 277(2), as the appellate court's conviction exceeded the plaintiff's request.
ศาลพิจารณาคดีข่มขืนผู้เสียหายสองคนอายุต่ำกว่า 15 ปี จำเลยถอดเสื้อผ้าและพยายามสอดใส่แต่พยานหลักฐานทางกายภาพแสดงว่าไม่สำเร็จ ศาลวินิจฉัยว่าเป็นเพียงการพยายาม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าพยานหลักฐานสนับสนุนการลงโทษตามมาตรา 277 วรรคหนึ่ง ไม่ใช่วรรคสองที่หนักกว่า เพราะศาลอุทธรณ์ลงโทษเกินคำขอของโจทก์
rape of minor, attempted rape, Section 277, child protection, penetration requirement
ข่มขืนเด็ก, พยายามข่มขืน, มาตรา 277, คุ้มครองเด็ก, องค์ประกอบการสอดใส่
The court examined criminal conduct involving alleged rape of two victims under 15. The defendant removed clothing and attempted penetration, but physical evidence indicated the act did not achieve full penetration. The court determined the defendant's actions constituted an attempt rather than completed rape. The Supreme Court ruled the prosecution's evidence supported conviction under Section 277(1) rather than the more severe Section 277(2), as the appellate court's conviction exceeded the plaintiff's request.
ศาลพิจารณาคดีข่มขืนผู้เสียหายสองคนอายุต่ำกว่า 15 ปี จำเลยถอดเสื้อผ้าและพยายามสอดใส่แต่พยานหลักฐานทางกายภาพแสดงว่าไม่สำเร็จ ศาลวินิจฉัยว่าเป็นเพียงการพยายาม ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าพยานหลักฐานสนับสนุนการลงโทษตามมาตรา 277 วรรคหนึ่ง ไม่ใช่วรรคสองที่หนักกว่า เพราะศาลอุทธรณ์ลงโทษเกินคำขอของโจทก์
rape of minor, attempted rape, Section 277, child protection, penetration requirement
ข่มขืนเด็ก, พยายามข่มขืน, มาตรา 277, คุ้มครองเด็ก, องค์ประกอบการสอดใส่
The defendant was convicted of attempted rape (พยายามข่มขืนกระทำชำเรา). The defendant's actions constituted a single continuous act violating multiple criminal statutes (Sections 276, 277 bis, 297, 364, 365). The Supreme Court corrected the sentencing to impose punishment under the most severe provision per Section 90. This case established the principle that when a sexual assault constitutes multiple offenses in a single continuous act, the heaviest penalty provision applies.
จำเลยถูกตัดสินว่าผิดฐานพยายามข่มขืนกระทำชำเรา การกระทำเป็นกรรมเดียวแต่ผิดกฎหมายหลายบท (มาตรา 276, 277 ทวิ, 297, 364, 365) ศาลฎีกาแก้ไขบทลงโทษให้ลงโทษตามบทที่หนักที่สุดตามมาตรา 90 วางหลักว่าเมื่อการกระทำชำเราเป็นกรรมเดียวผิดหลายบท ให้ลงโทษตามบทที่หนักที่สุด
attempted rape, multiple offenses, single act, heaviest penalty, Section 276, Section 277 bis, Section 90
พยายามข่มขืน, กรรมเดียวผิดหลายบท, การกระทำเดียว, บทลงโทษหนักที่สุด, มาตรา 276, มาตรา 277 ทวิ, มาตรา 90
The defendant was convicted of attempted rape (พยายามข่มขืนกระทำชำเรา). The defendant's actions constituted a single continuous act violating multiple criminal statutes (Sections 276, 277 bis, 297, 364, 365). The Supreme Court corrected the sentencing to impose punishment under the most severe provision per Section 90. This case established the principle that when a sexual assault constitutes multiple offenses in a single continuous act, the heaviest penalty provision applies.
จำเลยถูกตัดสินว่าผิดฐานพยายามข่มขืนกระทำชำเรา การกระทำเป็นกรรมเดียวแต่ผิดกฎหมายหลายบท (มาตรา 276, 277 ทวิ, 297, 364, 365) ศาลฎีกาแก้ไขบทลงโทษให้ลงโทษตามบทที่หนักที่สุดตามมาตรา 90 วางหลักว่าเมื่อการกระทำชำเราเป็นกรรมเดียวผิดหลายบท ให้ลงโทษตามบทที่หนักที่สุด
attempted rape, multiple offenses, single act, heaviest penalty, Section 276, Section 277 bis, Section 90
พยายามข่มขืน, กรรมเดียวผิดหลายบท, การกระทำเดียว, บทลงโทษหนักที่สุด, มาตรา 276, มาตรา 277 ทวิ, มาตรา 90
The defendant fired a weapon into the victim's home at night. Although the bullets did not strike the victim, one landed approximately 1 meter from the victim and another struck beneath a window. The Supreme Court applied the doctrine of constructive intent (เจตนาเล็งเห็นผล) under Section 59, reasoning that a reasonable person would foresee that firing into an occupied home at night would endanger its inhabitants. This landmark case established the standard for inferring intent to kill from the circumstances of the act.
จำเลยยิงปืนเข้าไปในบ้านผู้เสียหายในเวลากลางคืน แม้กระสุนไม่ถูกผู้เสียหาย แต่กระสุนนัดหนึ่งตกห่างจากผู้เสียหายเพียง 1 เมตร อีกนัดถูกใต้ขอบหน้าต่าง ศาลฎีกาใช้หลักเจตนาเล็งเห็นผลตามมาตรา 59 วินิจฉัยว่าวิญญูชนย่อมเล็งเห็นได้ว่าการยิงเข้าบ้านที่มีคนอาศัยในเวลากลางคืนจะเป็นอันตรายต่อผู้อยู่ในบ้าน คดีนี้วางหลักมาตรฐานการอนุมานเจตนาฆ่าจากพฤติการณ์
constructive intent, Section 59, shooting into home, foreseeability, inference of intent to kill
เจตนาเล็งเห็นผล, มาตรา 59, ยิงเข้าบ้าน, เล็งเห็นได้, อนุมานเจตนาฆ่า
The defendant fired a weapon into the victim's home at night. Although the bullets did not strike the victim, one landed approximately 1 meter from the victim and another struck beneath a window. The Supreme Court applied the doctrine of constructive intent (เจตนาเล็งเห็นผล) under Section 59, reasoning that a reasonable person would foresee that firing into an occupied home at night would endanger its inhabitants. This landmark case established the standard for inferring intent to kill from the circumstances of the act.
จำเลยยิงปืนเข้าไปในบ้านผู้เสียหายในเวลากลางคืน แม้กระสุนไม่ถูกผู้เสียหาย แต่กระสุนนัดหนึ่งตกห่างจากผู้เสียหายเพียง 1 เมตร อีกนัดถูกใต้ขอบหน้าต่าง ศาลฎีกาใช้หลักเจตนาเล็งเห็นผลตามมาตรา 59 วินิจฉัยว่าวิญญูชนย่อมเล็งเห็นได้ว่าการยิงเข้าบ้านที่มีคนอาศัยในเวลากลางคืนจะเป็นอันตรายต่อผู้อยู่ในบ้าน คดีนี้วางหลักมาตรฐานการอนุมานเจตนาฆ่าจากพฤติการณ์
constructive intent, Section 59, shooting into home, foreseeability, inference of intent to kill
เจตนาเล็งเห็นผล, มาตรา 59, ยิงเข้าบ้าน, เล็งเห็นได้, อนุมานเจตนาฆ่า
The defendant shot at his daughter-in-law during a dispute, but the bullet struck a mango tree 5 meters away. The court found significant doubt regarding intent to kill, noting the defendant held the gun at waist level with both hands rather than aiming, and at close range an intentional shooter would likely not miss. The defendant had a habit of using firearms to threaten. The court applied the principle of benefit of doubt in favor of the defendant, establishing that mere firing a weapon does not automatically prove intent to kill.
จำเลยยิงปืนไปทางบุตรสะใภ้ขณะทะเลาะกัน แต่กระสุนถูกต้นมะม่วงห่างไป 5 เมตร ศาลเห็นว่ามีข้อสงสัยเรื่องเจตนาฆ่า เพราะจำเลยถือปืนระดับเอวไม่ได้เล็ง ในระยะใกล้ขนาดนั้นผู้ตั้งใจยิงย่อมไม่พลาด จำเลยมีนิสัยใช้ปืนข่มขู่ ศาลใช้หลักสงสัยให้ยกประโยชน์แก่จำเลย วางหลักว่าเพียงการยิงปืนไม่ได้พิสูจน์เจตนาฆ่าโดยอัตโนมัติ
intent to kill, doubt, benefit of doubt, shooting, Section 59, weapon intimidation
เจตนาฆ่า, ข้อสงสัย, สงสัยยกประโยชน์จำเลย, ยิงปืน, มาตรา 59, ข่มขู่ด้วยอาวุธ
The defendant shot at his daughter-in-law during a dispute, but the bullet struck a mango tree 5 meters away. The court found significant doubt regarding intent to kill, noting the defendant held the gun at waist level with both hands rather than aiming, and at close range an intentional shooter would likely not miss. The defendant had a habit of using firearms to threaten. The court applied the principle of benefit of doubt in favor of the defendant, establishing that mere firing a weapon does not automatically prove intent to kill.
จำเลยยิงปืนไปทางบุตรสะใภ้ขณะทะเลาะกัน แต่กระสุนถูกต้นมะม่วงห่างไป 5 เมตร ศาลเห็นว่ามีข้อสงสัยเรื่องเจตนาฆ่า เพราะจำเลยถือปืนระดับเอวไม่ได้เล็ง ในระยะใกล้ขนาดนั้นผู้ตั้งใจยิงย่อมไม่พลาด จำเลยมีนิสัยใช้ปืนข่มขู่ ศาลใช้หลักสงสัยให้ยกประโยชน์แก่จำเลย วางหลักว่าเพียงการยิงปืนไม่ได้พิสูจน์เจตนาฆ่าโดยอัตโนมัติ
intent to kill, doubt, benefit of doubt, shooting, Section 59, weapon intimidation
เจตนาฆ่า, ข้อสงสัย, สงสัยยกประโยชน์จำเลย, ยิงปืน, มาตรา 59, ข่มขู่ด้วยอาวุธ
