Three shots that all missed are still premeditated attempted murder คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2178/2569
⚖️ Key Takeaway ⚖️ ประเด็นสำคัญ
The Supreme Court upheld the conviction for premeditated attempted murder under sections 289(4) and 80: firing three times at close range showed that the defendant foresaw the shots could hit, which is enough even though all missed, and preparing the gun and having the victim called out showed premeditation. His claim of provocation was unsupported. It also held that the interrogation was lawful: the defendant had told the police he had no lawyer and wanted none, and section 134/1 paragraph one of the Criminal Procedure Code did not oblige the state to provide one for an offence punishable by life imprisonment.
พฤติการณ์ที่จำเลยใช้อาวุธปืนที่ตระเตรียมมายิงไปที่ผู้เสียหายจำนวน 3 นัด ขณะอยู่ห่างจำเลยไม่เกิน 10 เมตร จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหาย แม้กระสุนปืนจะไม่ถูกผู้เสียหาย ก็ถือได้ว่ามีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นแล้ว
Executive Summary บทสรุปผู้บริหาร
A suspect who tells the police he wants no lawyer cannot later attack his interrogation for the absence of one on a charge carrying life imprisonment.
Facts of the Case ข้อเท็จจริง
The defendant brought a pistol to his workplace, had a colleague call the victim to the factory gate, fired three shots at him from no more than 10 metres and chased him firing; no shot hit.
Court's Holding (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
The Supreme Court upheld the conviction for premeditated attempted murder under sections 289(4) and 80: firing three times at close range showed that the defendant foresaw the shots could hit, which is enough even though all missed, and preparing the gun and having the victim called out showed premeditation. His claim of provocation was unsupported. It also held that the interrogation was lawful: the defendant had told the police he had no lawyer and wanted none, and section 134/1 paragraph one of the Criminal Procedure Code did not oblige the state to provide one for an offence punishable by life imprisonment.
พฤติการณ์ที่จำเลยใช้อาวุธปืนที่ตระเตรียมมายิงไปที่ผู้เสียหายจำนวน 3 นัด ขณะอยู่ห่างจำเลยไม่เกิน 10 เมตร จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหาย แม้กระสุนปืนจะไม่ถูกผู้เสียหาย ก็ถือได้ว่ามีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นแล้ว
Full Court Decision คำพิพากษาฉบับเต็ม
The full judgment of Supreme Court Decision No. 2178/2569 is published in Thai: switch this page to Thai to read it. The facts and the holding in English are at the top of this page. Source: deka.in.th ต่อไปนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2178/2569 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.in.th
จำเลยให้การรับสารภาพ ข้อหามีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับใบอนุญาต และข้อหาพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ส่วนข้อหาอื่นให้การปฏิเสธ แต่ก่อนสืบพยานโจทก์ จำเลยขอถอนคำให้การเดิมและให้การใหม่เป็นรับสารภาพตามฟ้อง และรับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้บวกโทษและนับโทษต่อ
ระหว่างพิจารณา นายณัตศยศ ผู้เสียหาย ยื่นคำร้องขอให้บังคับจำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนรวมเป็นเงิน 327,500 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่จำเลยกระทำความผิดเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ
จำเลยให้การในคดีส่วนแพ่งว่า จำเลยไม่ได้กระทำผิดตามฟ้อง จึงไม่ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ผู้เสียหาย ขอให้ยกคำร้อง
ก่อนสืบพยาน ผู้เสียหายขอถอนคำร้อง ศาลชั้นต้นอนุญาต ให้จำหน่ายคดีในคดีส่วนแพ่ง (ที่ถูก ค่าฤชาธรรมเนียมในคดีส่วนแพ่งให้เป็นพับ)
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289 (4), 80 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ วรรคหนึ่ง, 72 วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคสอง การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน จำคุกตลอดชีวิต ฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับใบอนุญาต จำคุก 1 ปี ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาต จำคุก 6 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กระทงละกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ประกอบมาตรา 53 ฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน คงจำคุก 25 ปี ฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับใบอนุญาต คงจำคุก 6 เดือน ฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาต คงจำคุก 3 เดือน รวมเป็นจำคุก 25 ปี 9 เดือน บวกโทษจำคุก 1 เดือน ที่รอการลงโทษไว้ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 8763/2562 ของศาลแขวงสมุทรปราการ เข้ากับโทษของจำเลยในคดีนี้เป็นจำคุก 25 ปี 10 เดือน นับโทษจำคุกของจำเลยต่อจากโทษจำคุกของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 919/2563 ของศาลจังหวัดระยอง ริบของกลาง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืน
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังยุติในชั้นนี้ว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุในฟ้อง จำเลยมีอาวุธปืนแบลงก์กัน ขนาด 9 มม. พร้อมซองกระสุนและกระสุนปืน และพาอาวุธปืนดังกล่าวติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาต
คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยมีเจตนาพยายามฆ่าผู้เสียหายโดยไตร่ตรองไว้ก่อนหรือไม่ เห็นว่า ผู้เสียหายและนายเกรียงศักดิ์เบิกความสอดคล้องต้องกัน พยานทั้งสองปากเป็นเพื่อนร่วมงานของจำเลย ไม่ปรากฏว่ามีสาเหตุโกรธเคืองจำเลยมาก่อน ไม่มีเหตุระแวงสงสัยว่าจะกลั่นแกล้งเบิกความปรักปรำจำเลยโดยไม่มีมูลความจริง ประกอบกับขณะเกิดเหตุเป็นเวลาประมาณ 17 นาฬิกา ของเดือนพฤษภาคม ผู้เสียหายและนายเกรียงศักดิ์อยู่ห่างจากจำเลยไม่เกิน 10 เมตร ย่อมเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้อย่างถนัดชัดเจน หลังเกิดเหตุร้อยตำรวจเอกวีระพล พนักงานสอบสวนไปตรวจสถานที่เกิดเหตุพบกระสุนปืนขนาด .380 จำนวน 7 นัด และปลอกกระสุนปืน ขนาด .380 จำนวน 3 ปลอก จึงยึดเป็นของกลาง ตามบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุคดีอาญาเอกสารหมาย จ.3 โจทก์ยังมีภาพจากกล้องวงจรปิดซึ่งเป็นภาพที่จำเลยกำลังวิ่งไล่ยิงผู้เสียหายตามภาพถ่ายประกอบคดีเอกสารหมาย จ.2 แผ่นที่ 2 และแผ่นที่ 3 เป็นพยานหลักฐานสนับสนุน และจำเลยให้การรับสารภาพในชั้นพิจารณา พยานหลักฐานของโจทก์ที่นำสืบมาประกอบคำรับสารภาพของจำเลยเป็นที่พอใจว่าจำเลยใช้อาวุธปืนที่เตรียมมายิงผู้เสียหายในระยะใกล้ แต่กระสุนปืนไม่ถูกผู้เสียหายเพราะผู้เสียหายวิ่งหลบหนี ที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย จำเลยยิงปืนลงพื้นถนนไม่ได้ยิงไปที่ผู้เสียหาย นั้นขัดแย้งกับภาพถ่ายประกอบคดีเอกสารหมาย จ.2 แผ่นที่ 2 และที่ 3 ซึ่งแสดงให้เห็นกิริยาท่าทางของจำเลยที่กำลังวิ่งไล่และเล็งอาวุธปืนไปที่ผู้เสียหาย ส่วนที่อ้างว่าจำเลยกระทำไปเพราะบันดาลโทสะนั้น ไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายกระทำการใดอันเป็นการข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม จำเลยจึงกระทำความผิดต่อผู้ข่มเหงตนในขณะนั้น อันเป็นข้อสนับสนุนให้เชื่อว่าจำเลยกระทำโดยบันดาลโทสะ เป็นการกล่าวอ้างลอย ๆ ไม่มีน้ำหนักให้รับฟัง พฤติการณ์ที่จำเลยใช้อาวุธปืนที่ตระเตรียมมายิงไปที่ผู้เสียหายจำนวน 3 นัด ขณะอยู่ห่างจำเลยไม่เกิน 10 เมตร จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกผู้เสียหาย แม้กระสุนปืนจะไม่ถูกผู้เสียหาย ก็ถือได้ว่ามีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นแล้ว และเมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยเตรียมอาวุธปืนเพื่อใช้ในการกระทำความผิดมาล่วงหน้า และวานให้นายเกรียงศักดิ์ตามผู้เสียหายมาพบจำเลยที่หน้าโรงงาน เมื่อผู้เสียหายเดินเข้ามาหาจำเลย จำเลยก็ใช้อาวุธปืนยิงผู้เสียหายทันที และยังวิ่งไล่ยิงผู้เสียหายอีก ส่อแสดงถึงการวางแผนเตรียมการไว้ล่วงหน้า จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า การสอบคำให้การตลอดจนการลงลายมือชื่อในเอกสารต่าง ๆ ของจำเลยทุกฉบับ พนักงานสอบสวนไม่จัดให้มีทนายความหรือบุคคลที่จำเลยไว้วางใจเข้าร่วมรับฟังการสอบสวน จึงเป็นการปฏิบัติต่อจำเลยโดยไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134/3, 134/4 วรรคหนึ่ง (1) (2) และ 135 นั้น เห็นว่า ในชั้นสอบสวนพนักงานสอบสวนได้สอบถามจำเลยว่าจำเลยมีทนายความหรือไม่ ต้องการทนายความหรือผู้ที่ไว้วางใจเข้าร่วมฟังการสอบปากคำหรือไม่ ซึ่งจำเลยให้การว่าไม่มีทนายความและไม่ต้องการทนายความหรือผู้ไว้วางใจเข้าร่วมฟังการสอบสวน และได้ลงลายมือชื่อในบันทึกคำให้การผู้ต้องหาเอกสารหมาย จ.17 ความผิดฐานพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289 (4), 80 มีระวางโทษจำคุกตลอดชีวิต ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 53 (2) ไม่ได้บังคับให้รัฐต้องจัดหาทนายความให้ในกรณีที่จำเลยไม่มีทนายความ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134/1 วรรคหนึ่ง การที่พนักงานสอบสวนไม่จัดหาทนายความหรือผู้ที่จำเลยไว้ใจเข้าฟังการสอบสวนเป็นไปตามความสมัครใจของจำเลย การดำเนินการของพนักงานสอบสวนเป็นไปโดยชอบแล้ว ส่วนฎีกาข้ออื่นของจำเลยไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลงไป ไม่จำต้องวินิจฉัย ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น
พิพากษายืน
Code Sections Referenced มาตราที่อ้างอิง
Disclaimer: The English translations provided on this website are unofficial and for informational purposes only. The authoritative text of Thai statutes is in the Thai language as published in the Royal Thai Government Gazette (Ratchakitchanubeksa). This content does not constitute legal advice. For specific legal questions, consult a qualified Thai attorney.
Copyright © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. The Thai statutory text (ตัวบทกฎหมาย) and the original Thai-language Supreme Court (Dika) decisions are in the public domain as published in the Royal Thai Government Gazette (ราชกิจจานุเบกษา) pursuant to Section 7 of the Copyright Act B.E. 2537 (1994). All other content, including English translations, Supreme Court (Dika) decision summaries, legal annotations, cross-references, commentary, and editorial analysis, is the copyrighted intellectual property of ThaiLawOnline and its editors, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) and Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Unauthorized reproduction or distribution is prohibited.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต