มาตรา 147: ห้ามสอบสวนเรื่องเดียวกันอีก

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3095/2562 (2019)

   คำสั่งเด็ดขาดไม่ฟ้องย่อมทำให้ผู้ต้องหาหลุดพ้นจากการเป็นผู้ต้องหาในความผิดฐานนั้น เมื่อคำสั่งดังกล่าวเป็นเรื่องความผิดฐานเป็นผู้ขับขี่รถเสพยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 และข้อหาที่เหลือคือฐานเสพยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 จำเลยจึงมิได้ต้องหาหรืออยู่ในระหว่างถูกดำเนินคดีในความผิดฐานอื่นซึ่งมีโทษจำคุก อันต้องด้วยเงื่อนไขตาม พ.ร.บ.ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด พ.ศ. 2545 มาตรา 19 วรรคหนึ่ง โจทก์จึงต้องให้พนักงานสอบสวนนำตัวจำเลยไปตรวจพิสูจน์การเสพหรือการติดยาเสพติดก่อน

   ในชั้นสอบสวนจำเลยถูกแจ้งข้อกล่าวหา 2 ข้อหา คือ ฐานเสพยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 (เมทแอมเฟตามีน) และฐานเป็นผู้ขับขี่รถเสพยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 ต่อมาพนักงานอัยการจังหวัดสุพรรณบุรีมีคำสั่งเด็ดขาดไม่ฟ้องเฉพาะข้อหาเป็นผู้ขับขี่รถเสพยาเสพติด จำเลยจึงหลุดพ้นจากการเป็นผู้ต้องหาในข้อหานั้น ส่วนข้อหาฐานเสพยาเสพติดถูกฟ้องเป็นคดีนี้ อันต้องด้วยเงื่อนไขตาม พ.ร.บ.ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด พ.ศ. 2545 มาตรา 19 วรรคหนึ่ง โจทก์จึงต้องให้พนักงานสอบสวนนำตัวจำเลยไปตรวจพิสูจน์การเสพหรือการติดยาเสพติดเสียก่อน เมื่อไม่ได้ปฏิบัติ จำเลยย่อมสูญเสียสิทธิที่จะได้รับการฟื้นฟู โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4802/2559 (2016)

   เมื่อไม่มีพยานหลักฐานใหม่อันสำคัญหลังคำสั่งเด็ดขาดไม่ฟ้อง การสอบสวนเรื่องเดียวกันอีกต้องห้ามตามมาตรา 147 และการฟ้องที่ตามมาไม่มีอำนาจ

   เมื่อไม่ปรากฏพยานหลักฐานใหม่อันสำคัญที่น่าจะทำให้ลงโทษได้ การสอบสวนจำเลยในเรื่องร่วมกันขายปุ๋ยปลอมอันเป็นเรื่องเดียวกันจึงต้องห้ามตามมาตรา 147 การสอบสวนไม่ชอบ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องข้อหานั้น ฎีกาของจำเลยในข้อนี้ฟังขึ้น

3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1821/2557 (2014)

   มาตรา 147 เป็นเรื่องผลของการมีคำสั่งเด็ดขาดไม่ฟ้องคดี ซึ่งห้ามมิให้มีการสอบสวนเกี่ยวกับบุคคลนั้นในเรื่องเดียวกันอีก อันเป็นหลักการของกฎหมายในชั้นสอบสวน จะนำมาเทียบเคียงในฐานะบทกฎหมายใกล้เคียงอย่างยิ่งตาม ป.พ.พ. มาตรา 4 วรรคสอง กับอำนาจฎีกาของพนักงานอัยการตาม พ.ร.บ.พนักงานอัยการ พ.ศ. 2498 มาตรา 11 (7) ไม่ได้ ทั้งกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณาความก็ไม่มีบทบัญญัติห้ามมิให้พนักงานอัยการที่สั่งไม่ฎีกาแล้วกลับมีคำสั่งให้ฎีกา

   ในคดีละเมิดอำนาจศาลซึ่งศาลชั้นต้นลงโทษบุคคลนั้นโดยลำพังและศาลอุทธรณ์พิพากษาปล่อย พนักงานอัยการมีคำสั่งไม่ฎีกาไว้ก่อน แล้วต่อมากลับมีคำสั่งให้ฎีกา ผู้ถูกกล่าวหาอ้างว่าการเปลี่ยนคำสั่งต้องมีพยานหลักฐานใหม่ โดยเทียบเคียงมาตรา 147 ศาลฎีกาไม่เห็นด้วย โดยวินิจฉัยว่ามาตรา 147 เป็นหลักการในชั้นสอบสวน เป็นคนละเรื่องคนละขั้นตอนกับอำนาจของพนักงานอัยการตาม พ.ร.บ.พนักงานอัยการ พ.ศ. 2498 มาตรา 11 (7) ทั้งไม่มีบทกฎหมายวิธีพิจารณาความใดห้ามการเปลี่ยนคำสั่งเช่นนั้น

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา