มาตรา 135: การวางเงินต่อศาลก่อนพิพากษา

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4145/2542 (1999)

   จำเลยที่ถูกฟ้องเป็นคดีแล้วจะหลุดพ้นจากความรับผิดได้ก็แต่โดยนำเงินตามที่ตนเห็นว่าจะต้องรับผิดมาวางศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 135 และ 136

   ศาลวินิจฉัยว่าเมื่อจำเลยถูกฟ้องเป็นคดีแล้ว การขอชำระหนี้ตามปกติไม่ทำให้หลุดพ้นความรับผิด จำเลยจะหลุดพ้นได้ก็แต่โดยนำเงินตามที่เห็นว่าต้องรับผิดมาวางศาลตามมาตรา 135 และ 136 เท่านั้น

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 430/2517 (1974)

   เมื่อจำเลยวางเงินต่อศาลโดยยอมรับผิดในจำนวนหนึ่งและยอมให้โจทก์รับไป และโจทก์รับเงินไปแล้ว จำเลยไม่ต้องเสียดอกเบี้ยในจำนวนเงินนั้นนับแต่วันที่วางต่อศาล ตามมาตรา 135 และ 136 วรรคแรก

   จำเลยวางเงินไม่เต็มจำนวนที่โจทก์เรียกร้อง แต่แถลงยอมรับผิดในจำนวน 190,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยและยอมให้โจทก์รับไป โจทก์ก็รับไปแล้ว ศาลวินิจฉัยตามมาตรา 135 และ 136 วรรคแรกว่าจำเลยไม่ต้องเสียดอกเบี้ยในจำนวนดังกล่าวนับแต่วันวางเงิน

3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4497/2531 (1988)

   เงินค้างจ่ายในศาลตามมาตรา 323 หมายถึงเงินทั้งหมดที่มีผู้นำมาวางไว้ในคดีและค้างจ่ายอยู่ในศาล มิได้จำกัดเฉพาะเงินที่จำเลยวางก่อนศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาตามมาตรา 135 เท่านั้น

   ในการตีความเงินค้างจ่ายในศาล ศาลวินิจฉัยว่ามาตรา 323 ครอบคลุมเงินทั้งหมดที่นำมาวางในคดี ซึ่งเงินที่วางก่อนพิพากษาตามมาตรา 135 เป็นเพียงประเภทหนึ่งเท่านั้น หากผู้มีสิทธิไม่เรียกเอาภายในห้าปีนับแต่วันวาง เงินย่อมตกเป็นของแผ่นดิน

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา