มาตรา 4 จัตวา: ศาลสำหรับคำร้องขอตั้งผู้จัดการมรดก

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 11216/2558 (2015)

   ตามมาตรา 4 จัตวา วรรคหนึ่ง ศาลที่เจ้ามรดกมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาลในขณะถึงแก่ความตายเป็นศาลที่มีอำนาจพิจารณาคำร้องขอตั้งผู้จัดการมรดก

   เจ้ามรดกมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตอำนาจของศาลจังหวัดเพชรบุรีในขณะถึงแก่ความตาย ศาลวินิจฉัยว่าตามมาตรา 4 จัตวา วรรคหนึ่ง ศาลที่เจ้ามรดกมีภูมิลำเนาในขณะถึงแก่ความตายมีอำนาจพิจารณาคำร้องขอตั้งผู้จัดการมรดก ศาลชั้นต้นจึงรับคำร้องไว้โดยชอบ

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 850/2551 (2008)

   ผู้มีส่วนได้เสียที่จะร้องขอเป็นผู้จัดการมรดกตาม ป.พ.พ. มาตรา ๑๗๑๓ ไม่จำต้องเป็นทายาทโดยตรง หากทายาทผู้มีสิทธิรับมรดกถึงแก่ความตายก่อนได้รับส่วนแบ่ง ผู้สืบสิทธิของทายาทนั้นย่อมเป็นผู้มีส่วนได้เสียในกองมรดก และเมื่อผู้นั้นมีสิทธิร้องขอจัดการมรดกซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะร้องขอจัดการมรดกรายอื่นในที่ดินแปลงเดียวกันนั้นอีก

   ที่ดินพิพาทเป็นทรัพย์มรดกของ ศ. ซึ่ง ภ. บิดาผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกตามคำสั่งศาลจนถึงแก่ความตาย เมื่อสิทธิในทรัพย์มรดกของ ศ. ตกทอดต่อเนื่องกันมาตามการถึงแก่ความตายของทายาทในระหว่างนั้น ผู้ร้องซึ่งเป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของ ภ. ย่อมมีส่วนร่วมเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดินและเป็นผู้มีส่วนได้เสียที่จะร้องขอเป็นผู้จัดการมรดกของ ศ. ได้ ศาลฎีกาจึงวินิจฉัยเช่นนั้น และเห็นว่าเมื่อผู้ร้องมีสิทธิร้องขอจัดการทรัพย์มรดกคือที่ดินของ ศ. แล้ว จึงไม่มีความจำเป็นที่จะมาร้องขอจัดการทรัพย์มรดกอีกสองรายในที่ดินแปลงเดียวกันนั้นอีก

3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 661/2550 (2007)

   วัดอาจเป็นภูมิลำเนาแห่งหนึ่งของพระภิกษุได้ พนักงานอัยการจึงร้องขอต่อศาลที่เจ้ามรดกมีภูมิลำเนาในขณะถึงแก่ความตายตามมาตรา 4 จัตวา วรรคหนึ่ง เพื่อตั้งผู้จัดการมรดกได้

   พระภิกษุมีวัดเป็นภูมิลำเนาแห่งหนึ่งและมีทรัพย์มรดกที่มีเหตุขัดข้องในการจัดการ ศาลวินิจฉัยว่าพนักงานอัยการร้องขอต่อศาลที่เจ้ามรดกมีภูมิลำเนาในขณะถึงแก่ความตายตามมาตรา 4 จัตวา วรรคหนึ่ง เพื่อตั้งผู้จัดการมรดกที่เหมาะสมได้

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา