ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา
มาตรา 119 ทวิ — อุทธรณ์คำสั่งไม่ให้ปล่อยชั่วคราว
คนบทกฎหมาย
ในกรณีที่ศาลสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว
ผู้ร้องขอมีสิทธิยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งนั้นได้ ดังต่อไปนี้(๑)
คำสั่งของศาลชั้นต้น ให้อุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์(จุ๊บ)
คำสั่งของศาลอุทธรณ์ ให้อุทธรณ์ไปยังศาลฎีกา
ให้ศาลชั้นต้นที่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งรีบส่งคำร้องดังกล่าวพร้อมด้วยสำนวนความ
หรือสำเนาสำนวนความเท่าที่จำเป็นไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกา แล้วแต่กรณี เพื่อพิจารณา และมีคำสั่งโดยเร็ว
คำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่ไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวยืนตามศาลชั้นต้นให้เป็นที่สุด แต่ทั้งนี้ ไม่ตัดสิทธิที่จะยื่นคำร้องให้ปล่อยชั่วคราวใหม่
คำแปลภาษาไทย
Where the court orders that provisional release be denied, the applicant has the right to file an appeal against that order as follows: (1) an order of the Court of First Instance shall be appealed to the Court of Appeal; (2) an order of the Court of Appeal shall be appealed to the Supreme Court. The Court of First Instance that receives the appeal against the order shall promptly forward that appeal, together with the case file or so much of a copy of the case file as is necessary, to the Court of Appeal or the Supreme Court, as the case may be, for consideration and prompt ruling. An order of the Court of Appeal denying provisional release that affirms the Court of First Instance shall be final, but this does not cut off the right to file a fresh application for provisional release.
คำแปลนี้ยังไม่เป็นที่ทราบจากสำนักงาน — กรุณาอ้างอิงตัวบทภาษาไทยเป็นหลัก
หมายเหตุสำนักงาน
บทบัญญัตินี้อยู่ในหมวด 3 ปล่อยชั่วคราว กำหนดลำดับการอุทธรณ์คำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว จากศาลชั้นต้นไปศาลอุทธรณ์ และจากศาลอุทธรณ์ไปศาลฎีกา และกำหนดให้ศาลที่รับคำร้องรีบส่งสำนวนไปพิจารณาโดยเร็ว สะท้อนความเร่งด่วนของเรื่องการควบคุมตัว หลักความเป็นที่สุดในวรรคท้ายใช้เฉพาะกรณีศาลอุทธรณ์ยืนตามคำสั่งไม่อนุญาต และยังคงสงวนสิทธิยื่นคำร้องใหม่ได้เสมอ
ความสำคัญต่อ
หากถูกปฏิเสธการปล่อยชั่วคราว อย่าถือว่าสิ้นสุด ผู้ร้องมีสิทธิอุทธรณ์ขึ้นไปอีกชั้นหนึ่งได้ และศาลต้องพิจารณาโดยเร็วเพราะเกี่ยวกับเสรีภาพ แม้ศาลอุทธรณ์จะยืนตามคำสั่งไม่อนุญาตจนเป็นที่สุด มาตรา 119/2 ยังสงวนสิทธิให้ยื่นคำร้องขอปล่อยชั่วคราวใหม่ได้ เช่น เมื่อพฤติการณ์เปลี่ยนไปหรือมีหลักประกันที่ดีกว่าเดิม
คำตัดสินศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้
-
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 107/2537 (1994)
หลักความเป็นที่สุดตามมาตรา 119 ทวิ วรรคสาม ใช้กับกรณีศาลอุทธรณ์ยืนตามคำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว การใช้ดุลพินิจเพิกถอนการปล่อยชั่วคราวของศาลชั้นต้นอาศัยหลักเกณฑ์ตามมาตรา 108 เพื่อคุ้มครองพยานและการดำเนินกระบวนพิจารณา
จำเลยที่ 4 โต้แย้งการเพิกถอนการปล่อยชั่วคราว ศาลฎีกากล่าวถึงมาตรา 119 ทวิ วรรคสาม และอธิบายว่าศาลชั้นต้นเพิกถอนการปล่อยชั่วคราวตามหลักเกณฑ์มาตรา 108 เพราะการปล่อยชั่วคราวอาจก่อภัยอันตรายแก่พยานและเสียหายแก่การดำเนินกระบวนพิจารณา ซึ่งเป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้น
คำพิพากษาที่คัดเลือกการพิจารณาคดีจากเทคโนโลยีศาลฎีกาคำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา
เลย
อุทธรณ์คำสั่งที่ไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวได้หรือไม่
ได้ ตามมาตรา 119/2 คำสั่งไม่อนุญาตของศาลชั้นต้นอุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์ และคำสั่งของศาลอุทธรณ์อุทธรณ์ไปยังศาลฎีกาได้
ถ้าศาลอุทธรณ์ยืนตามคำสั่งไม่ให้ปล่อยชั่วคราว ถือว่าสิ้นสุดหรือไม่
คำสั่งเป็นที่สุดในชั้นนั้น แต่มาตรา 119/2 สงวนสิทธิให้ยื่นคำร้องขอปล่อยชั่วคราวใหม่ได้
ศาลต้องพิจารณาอุทธรณ์เรื่องปล่อยชั่วคราวเร็วเพียงใด
ศาลชั้นต้นต้องรีบส่งคำร้องพร้อมสำนวนไปยังศาลสูง และศาลสูงต้องพิจารณาและมีคำสั่งโดยเร็ว เพราะเป็นเรื่องการควบคุมตัว