ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา
มาตรา 119 ทวิ: อุทธรณ์คำสั่งไม่ให้ปล่อยชั่วคราว
ตัวบทกฎหมาย
ในกรณีที่ศาลสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว
ผู้ร้องขอมีสิทธิยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งนั้นได้ ดังต่อไปนี้(๑)
คำสั่งของศาลชั้นต้น ให้อุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์(๒)
คำสั่งของศาลอุทธรณ์ ให้อุทธรณ์ไปยังศาลฎีกา
ให้ศาลชั้นต้นที่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งรีบส่งคำร้องดังกล่าวพร้อมด้วยสำนวนความ
หรือสำเนาสำนวนความเท่าที่จำเป็นไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกา แล้วแต่กรณี เพื่อพิจารณา และมีคำสั่งโดยเร็ว
คำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่ไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวยืนตามศาลชั้นต้นให้เป็นที่สุด แต่ทั้งนี้ ไม่ตัดสิทธิที่จะยื่นคำร้องให้ปล่อยชั่วคราวใหม่
คำแปลภาษาอังกฤษ
Where the court orders that provisional release be denied, the applicant has the right to file an appeal against that order as follows: (1) an order of the Court of First Instance shall be appealed to the Court of Appeal; (2) an order of the Court of Appeal shall be appealed to the Supreme Court. The Court of First Instance that receives the appeal against the order shall promptly forward that appeal, together with the case file or so much of a copy of the case file as is necessary, to the Court of Appeal or the Supreme Court, as the case may be, for consideration and prompt ruling. An order of the Court of Appeal denying provisional release that affirms the Court of First Instance shall be final, but this does not cut off the right to file a fresh application for provisional release.
คำแปลนี้ยังไม่ได้ตรวจสอบโดยสำนักงาน โปรดอ้างอิงตัวบทภาษาไทยเป็นหลัก
หมายเหตุของสำนักงาน
บทบัญญัตินี้อยู่ในหมวด 3 ปล่อยชั่วคราว กำหนดลำดับการอุทธรณ์คำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว จากศาลชั้นต้นไปศาลอุทธรณ์ และจากศาลอุทธรณ์ไปศาลฎีกา และกำหนดให้ศาลที่รับคำร้องรีบส่งสำนวนไปพิจารณาโดยเร็ว สะท้อนความเร่งด่วนของเรื่องการควบคุมตัว หลักความเป็นที่สุดในวรรคท้ายใช้เฉพาะกรณีศาลอุทธรณ์ยืนตามคำสั่งไม่อนุญาต และยังคงสงวนสิทธิยื่นคำร้องใหม่ได้เสมอ
ความสำคัญในทางปฏิบัติ
หากถูกปฏิเสธการปล่อยชั่วคราว อย่าถือว่าสิ้นสุด ผู้ร้องมีสิทธิอุทธรณ์ขึ้นไปอีกชั้นหนึ่งได้ และศาลต้องพิจารณาโดยเร็วเพราะเกี่ยวกับเสรีภาพ แม้ศาลอุทธรณ์จะยืนตามคำสั่งไม่อนุญาตจนเป็นที่สุด มาตรา 119/2 ยังสงวนสิทธิให้ยื่นคำร้องขอปล่อยชั่วคราวใหม่ได้ เช่น เมื่อพฤติการณ์เปลี่ยนไปหรือมีหลักประกันที่ดีกว่าเดิม
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้
-
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 107/2537 (1994)
คำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้เพิกถอนการปล่อยชั่วคราวถือเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาตามมาตรา 196 ซึ่งเป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่จะพิจารณาโดยอาศัยหลักเกณฑ์แห่งมาตรา 108 และไม่ถือว่าเป็นคำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวตามมาตรา 119 ทวิ ช่องทางอุทธรณ์และหลักความเป็นที่สุดตามมาตรานั้นจึงไม่ใช้บังคับ
จำเลยโต้แย้งคำสั่งที่ให้เพิกถอนการปล่อยชั่วคราว ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคำสั่งเช่นนั้นเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาตามมาตรา 196 ซึ่งเป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่จะพิจารณาโดยอาศัยหลักเกณฑ์แห่งมาตรา 108 และไม่ถือว่าเป็นคำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวตามมาตรา 119 ทวิ มาตราดังกล่าวจึงไม่ใช้บังคับแก่กรณีนี้
คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา
มีคำพิพากษาศาลฎีกาอ้างถึงมาตรานี้ 4 คดี (พ.ศ. 2531 ถึง 2545)
ตัวอย่างคำพิพากษาที่อ้างถึง
- คำพิพากษาฎีกาที่ 107/2537 (1994)
- คำพิพากษาฎีกาที่ 55/2545 (2002)
- คำพิพากษาฎีกาที่ 1943/2531 (1988)
- คำพิพากษาฎีกาที่ 2225/2531 (1988)
รายการนี้คัดเลือกโดยระบบ โดยให้น้ำหนักกับคำพิพากษาที่ยกมาตรานี้ขึ้นวินิจฉัย มากกว่าคำพิพากษาที่เพียงอ้างถึงตอนพิพากษาลงโทษ ยังไม่ผ่านการตรวจทานโดยสำนักงาน
มักถูกอ้างถึงพร้อมกับ
มาตราที่ปรากฏร่วมกับมาตรานี้บ่อยที่สุดในคำพิพากษาเดียวกัน ตัวเลขคือจำนวนคดี
นับจากฐานข้อมูลคำพิพากษาศาลฎีกาของสำนักงาน จำนวน 83,652 คดี (พ.ศ. 2464 ถึง 2569) จำนวนคดีนับครบถ้วน ส่วนช่วงปีที่แสดงได้ตัดปีที่มีคดีน้อยผิดปกติออก เพื่อให้สะท้อนช่วงเวลาที่มีการอ้างถึงจริง ตัวเลขนี้คำนวณโดยสำนักงานเอง ไม่ใช่สถิติทางการของศาล วิธีการนับและตรวจสอบ
คำถามที่พบบ่อย
อุทธรณ์คำสั่งที่ไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวได้หรือไม่
ได้ ตามมาตรา 119/2 คำสั่งไม่อนุญาตของศาลชั้นต้นอุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์ และคำสั่งของศาลอุทธรณ์อุทธรณ์ไปยังศาลฎีกาได้
ถ้าศาลอุทธรณ์ยืนตามคำสั่งไม่ให้ปล่อยชั่วคราว ถือว่าสิ้นสุดหรือไม่
คำสั่งเป็นที่สุดในชั้นนั้น แต่มาตรา 119/2 สงวนสิทธิให้ยื่นคำร้องขอปล่อยชั่วคราวใหม่ได้
ศาลต้องพิจารณาอุทธรณ์เรื่องปล่อยชั่วคราวเร็วเพียงใด
ศาลชั้นต้นต้องรีบส่งคำร้องพร้อมสำนวนไปยังศาลสูง และศาลสูงต้องพิจารณาและมีคำสั่งโดยเร็ว เพราะเป็นเรื่องการควบคุมตัว
ผู้จัดการฝ่ายบน ThaiLawOnline
วิธีอ้างอิงมาตรานี้
-
อ้างอิงแบบทั่วไป
Criminal Procedure Code, s. 119 bis (Thailand) -
อ้างอิงแบบวิชาการ
Criminal Procedure Code (Thailand), s. 119 bis. ThaiLawOnline, https://www.thailawonline.com/th/thai-criminal-procedure-code/section-119-2/ (accessed 1 กันยายน 2026). -
อ้างอิงแบบไทย
ป.วิ.อ. มาตรา 119 ทวิ -
ลิงก์ถาวร
https://www.thailawonline.com/th/thai-criminal-procedure-code/section-119-2/ -
โค้ดสำหรับฝังในเว็บอื่น
<blockquote cite="https://www.thailawonline.com/th/thai-criminal-procedure-code/section-119-2/"><p>ในกรณีที่ศาลสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว ผู้ร้องขอมีสิทธิยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งนั้นได้ ดังต่อไปนี้ (๑) คำสั่งของศาลชั้นต้น ให้อุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์ (๒) คำสั่งของศาลอุทธรณ์ ให้อุทธรณ์ไปยังศาลฎีกา ให้ศาลชั้นต้นที่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งรีบส่งคำร้องดังกล่าวพร้อมด้วยสำนวนความ หรือสำเนาสำนวนความเท่าที่จำเป็นไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกา แล้วแต่กรณี เพื่อพิจารณา และมีคำสั่งโดยเร็ว คำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่ไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวยืนตามศาลชั้นต้นให้เป็นที่สุด แต่ทั้งนี้ ไม่ตัดสิทธิที่จะยื่นคำร้องให้ปล่อยชั่วคราวใหม่</p><footer>Criminal Procedure Code, s. 119 bis (Thailand): <a href="https://www.thailawonline.com/th/thai-criminal-procedure-code/section-119-2/">ไทยลอว์ออนไลน์</a></footer></blockquote>
ตัวบทภาษาไทยเป็นฉบับที่ใช้บังคับ คำแปลภาษาอังกฤษเป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการโดย ThaiLawOnline เผยแพร่ให้นำไปใช้ต่อได้โดยอ้างที่มา