มาตรา 214: ข้อความที่ต้องมีในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6387/2540 (1997)

   เมื่อศาลล่างระบุอ้างบทมาตราที่เป็นบทความผิดและบทกำหนดโทษที่ยกขึ้นปรับแก่คดี คำพิพากษาชอบด้วยมาตรา 186 (7) ประกอบมาตรา 214 การไม่ระบุว่าเป็นความผิดตามวรรคใดเป็นเพียงความไม่สมบูรณ์ชัดเจน ไม่ทำให้คำพิพากษาไม่ชอบด้วยกฎหมาย

   ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ระบุบทมาตราตามพระราชบัญญัติป่าไม้ที่เป็นบทความผิดและบทกำหนดโทษ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าชอบด้วยมาตรา 186 (7) ประกอบมาตรา 214 การไม่ระบุวรรคเป็นเพียงความไม่สมบูรณ์ชัดเจน มิใช่ข้อบกพร่องที่ทำให้คำพิพากษาไม่ชอบ

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5924/2556 (2013)

   การที่คำพิพากษาศาลอุทธรณ์อ้างปีของพระราชบัญญัติที่ถูกยกเลิกแล้ว ไม่ทำให้คำพิพากษาไม่ชอบด้วยมาตรา 186 ประกอบมาตรา 214 และ 215 เมื่อปีที่คลาดเคลื่อนมิใช่ข้อสำคัญและไม่เปลี่ยนผลคำพิพากษา

   โจทก์อ้างว่าศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโดยอิงปีของพระราชบัญญัติเช็คที่ถูกยกเลิกแล้ว ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคำวินิจฉัยชอบแล้ว และการอ้างปีผิดมิใช่ข้อสำคัญที่กระทบผล คำพิพากษาจึงไม่ไม่ชอบด้วยมาตรา 186 ประกอบมาตรา 214 และ 215

3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1099/2539 (1996)

   คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่แก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นย่อมชอบด้วยมาตรา ๑๘๖ (๖) เมื่อการแก้นั้นเป็นการใช้ดุลพินิจฟังข้อเท็จจริงและแสดงเหตุที่ไม่เห็นด้วยกับอุทธรณ์ของผู้อุทธรณ์แล้ว ไม่จำต้องแสดงเหตุผลโดยพิสดารในคดีที่จำเลยให้การรับสารภาพและคู่ความไม่สืบพยาน ส่วนข้อที่ยกขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์แต่มิได้บรรยายมาในคำฟ้อง เช่น ข้อที่ว่าจำเลยเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อนจึงรอการลงโทษไม่ได้นั้น เป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาในศาลชั้นต้น ทั้งในคดีอาญายังเป็นผลร้ายแก่จำเลยที่ไม่มีโอกาสต่อสู้ ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยให้จึงชอบแล้ว

   จำเลยให้การรับสารภาพในคดียาเสพติด โดยโจทก์และจำเลยไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกแต่ให้รอการลงโทษ โจทก์อุทธรณ์ขอให้ไม่รอการลงโทษ ศาลอุทธรณ์ภาค ๒ พิพากษาแก้เป็นว่าให้จำเลยไปรายงานตัวต่อจ่าศาลจังหวัดอุทัยธานีเดือนละครั้งภายในกำหนด ๑ ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาว่าคำพิพากษาที่แก้นั้นมิได้แสดงเหตุผล จึงไม่ชอบด้วยมาตรา ๒๑๕, ๒๑๔ และ ๑๘๖ (๖) ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการแก้ดังกล่าวเป็นการใช้ดุลพินิจฟังข้อเท็จจริงและแสดงเหตุที่ไม่เห็นด้วยกับอุทธรณ์ของโจทก์แล้ว คำพิพากษาจึงชอบด้วยมาตรา ๑๘๖ (๖) ทั้งข้อที่โจทก์อ้างว่าจำเลยเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อนนั้น โจทก์มิได้บรรยายมาในคำฟ้อง จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาในศาลชั้นต้นและเป็นผลร้ายแก่จำเลย ศาลอุทธรณ์ไม่วินิจฉัยจึงชอบแล้ว พิพากษายกฎีกาโจทก์ ทั้งนี้ ศาลฎีกาวินิจฉัยโดยอาศัยมาตรา ๑๘๖ (๖) ส่วนมาตรา ๒๑๔ และ ๒๑๕ เป็นข้ออ้างของผู้ฎีกา มิใช่เหตุแห่งคำวินิจฉัย

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา