มาตรา 2: ศาลที่จะรับคำฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8192/2560 (2017)

   คำร้องของผู้เสียหายขอให้บังคับจำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนในคดีอาญาตาม ป.วิ.อาญา มาตรา 44/1 ไม่จำต้องคำนึงว่าศาลมีอำนาจพิจารณาคดีแพ่งตามมาตรา 2 (1) และพระธรรมนูญศาลยุติธรรมหรือไม่ ผู้พิพากษาคนเดียวจึงพิพากษาให้ค่าสินไหมทดแทนเกินอำนาจคดีแพ่งปกติได้

   โจทก์ขอค่าสินไหมทดแทนในคดีอาญาเป็นจำนวนเกินอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งของผู้พิพากษาคนเดียว ศาลเห็นว่าคำขอค่าสินไหมทดแทนที่ติดมากับคดีอาญาตาม ป.วิ.อาญา มาตรา 44/1 ไม่อยู่ในบังคับการทดสอบเขตอำนาจคดีแพ่งตามมาตรา 2 (1) ผู้พิพากษาคนเดียวจึงพิพากษาให้เต็มจำนวนได้

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1193/2559 (2016)

   เมื่อคำฟ้องแสดงว่าสัญญาที่ฟ้องทำขึ้นในท้องที่ซึ่งอยู่ในเขตศาล ย่อมถือว่ามูลคดีเกิดขึ้นในเขตศาลนั้น และโจทก์เสนอคำฟ้องต่อศาลนั้นได้โดยชอบตามมาตรา ๔ (๑) ส่วนอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีตามมาตรา ๒ (๑) เป็นคนละเรื่อง การไม่รับคำฟ้องด้วยเหตุนั้นย่อมไม่ชอบ

   แม้ตามคำฟ้องโจทก์จะระบุภูมิลำเนาของจำเลยอยู่ที่จังหวัดนครปฐม แต่โจทก์บรรยายคำฟ้องว่าโจทก์กับจำเลยทำสัญญาซื้อขายกันที่อำเภอหาดใหญ่ และได้แนบสำเนาหนังสือสัญญาซื้อขายซึ่งระบุว่าทำสัญญาที่โรงแรมแห่งหนึ่งในอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา จึงถือว่ามูลคดีนี้เกิดขึ้นที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ซึ่งอยู่ในเขตอำนาจของศาลจังหวัดสงขลาอันเป็นศาลชั้นต้นตามมาตรา ๔ (๑) การที่โจทก์เสนอคำฟ้องต่อศาลชั้นต้นจึงชอบแล้ว ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคำสั่งไม่รับคำฟ้องเป็นการไม่ชอบ และให้ศาลชั้นต้นรับคำฟ้องไว้ดำเนินการต่อไป

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา