มาตรา 4: ศาลที่ต้องยื่นฟ้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1824/2567 (2024)

   มูลคดีตามมาตรา 4 (1) หมายถึงเหตุอันเป็นที่มาแห่งการโต้แย้งสิทธิที่ทำให้โจทก์มีอำนาจฟ้อง ในคดีสัญญาซื้อขายมูลคดีเกิด ณ ที่ที่มีการสั่งซื้อและติดต่อทำการค้าระหว่างกัน

   ปัญหาคือโจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 2 ต่อศาลชั้นต้นหรือไม่ ศาลใช้มาตรา 4 (1) อธิบายว่ามูลคดีคือต้นเหตุแห่งการโต้แย้งสิทธิ และในสัญญาซื้อขายนี้ สถานที่ที่มีการสั่งซื้อสินค้าจากโจทก์เป็นข้อพิจารณาในการกำหนดศาลที่มีเขตอำนาจ

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3412/2565 (2022)

   โดยมติที่ประชุมใหญ่ คำว่ามูลคดีตามมาตรา ๔ (๑) หมายถึงต้นเหตุอันเป็นที่มาแห่งการโต้แย้งสิทธิอันจะทำให้เกิดอำนาจฟ้องแก่โจทก์ เมื่อโจทก์ฟ้องผู้รับประกันภัยให้รับผิดตามสัญญาประกันภัยเพราะไม่จ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นตาม พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ สถานที่ทำสัญญาประกันภัยและสถานที่เกิดเหตุวินาศภัยซึ่งเป็นมูลก่อให้เกิดความรับผิด ต่างเป็นสถานที่ที่มูลคดีเกิดขึ้น

   โจทก์ฟ้องให้จำเลยที่ ๑ ชดใช้เงินคืน โดยอ้างว่าจำเลยที่ ๑ ผิดสัญญาประกันภัยเพราะไม่ปฏิบัติตาม พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. ๒๕๓๕ มาตรา ๒๐ ที่กำหนดให้ผู้รับประกันภัยจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นแก่ผู้ประสบภัย ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่วินิจฉัยว่าเป็นการฟ้องให้รับผิดตามสัญญาประกันภัย มิใช่กรณีโจทก์เข้ารับช่วงสิทธิมาฟ้องในมูลละเมิดดังที่โจทก์ฎีกา จังหวัดสุรินทร์อันเป็นสถานที่ทำสัญญาและออกกรมธรรม์จึงเป็นสถานที่มูลคดีเกิดแห่งหนึ่ง และเมื่อความรับผิดของผู้รับประกันภัยเกิดขึ้นต่อเมื่อมีความเสียหายแก่ผู้ประสบภัยจากรถคันที่รับประกันภัย สถานที่เกิดเหตุวินาศภัยที่จังหวัดชลบุรีซึ่งอยู่ในเขตศาลชั้นต้นจึงเป็นสถานที่มูลคดีเกิดอีกแห่งหนึ่ง ศาลชั้นต้นย่อมมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ได้

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา