มาตรา 104: อำนาจศาลในการชั่งน้ำหนักพยาน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2906/2556 (2013)

   ศาลชั้นต้นมีอำนาจเต็มที่ตามมาตรา 104 วรรคหนึ่ง ที่จะวินิจฉัยว่าพยานหลักฐานที่นำสืบเกี่ยวกับประเด็นและเพียงพอให้เชื่อเป็นยุติได้หรือไม่ เมื่อข้อเท็จจริงที่มีอยู่เพียงพอแก่การวินิจฉัยคดี ศาลย่อมยกคำร้องขอหมายเรียกพยานเพิ่มได้โดยชอบ

   ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าศาลชั้นต้นมีอำนาจเต็มที่ตามมาตรา 104 วรรคหนึ่ง (ประกอบมาตรา 15 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา) ในการวินิจฉัยความเกี่ยวกับประเด็นและความเพียงพอ และการยกคำร้องขอหมายเรียกพยานเพิ่มเพราะข้อเท็จจริงเพียงพอแก่การวินิจฉัยแล้วนั้นชอบด้วยกฎหมาย

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2956/2554 (2011)

   ตามมาตรา 104 วรรคหนึ่ง ศาลมีอำนาจเต็มที่วินิจฉัยว่าพยานหลักฐานที่คู่ความนำสืบเกี่ยวกับประเด็นและเพียงพอให้เชื่อเป็นยุติได้หรือไม่ ฎีกาที่เพียงโต้เถียงการวินิจฉัยข้อเท็จจริงของศาลจึงเป็นฎีกาในข้อเท็จจริง

   ศาลฎีกายกมาตรา 104 วรรคหนึ่ง เรื่องอำนาจเต็มที่ของศาลในการวินิจฉัยความเกี่ยวกับประเด็นและความเพียงพอ และวินิจฉัยว่าการที่จำเลยโต้แย้งการชั่งน้ำหนักพยานของศาลอุทธรณ์เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่ปัญหาข้อกฎหมาย จึงเป็นฎีกาในข้อเท็จจริงที่ต้องห้าม

3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6446/2552 (2009)

   ศาลที่มิได้นำพยานหลักฐานของคู่ความมาวินิจฉัยเพื่อชั่งน้ำหนักกับพยานหลักฐานของอีกฝ่าย ถือว่ามิได้ใช้อำนาจเต็มที่ในการวินิจฉัยความเกี่ยวกับประเด็นและความเพียงพอตามมาตรา 104 เป็นการไม่ชอบ

   ศาลชั้นต้นมิได้นำพยานหลักฐานของจำเลยที่ 3 มาวินิจฉัยชั่งน้ำหนักกับพยานหลักฐานของโจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเท่ากับศาลมิได้ใช้อำนาจเต็มที่ตามมาตรา 104 ในการวินิจฉัยความเกี่ยวกับประเด็นและความเพียงพอ เป็นการไม่ชอบ และเห็นควรวินิจฉัยข้อเท็จจริงที่ค้างอยู่เองเพื่อความรวดเร็ว

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา