มาตรา 202: โจทก์ขาดนัดพิจารณา ศาลจำหน่ายคดี

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6751/2561 (2018)

   เมื่อคดีเสร็จไปโดยการจำหน่ายคดีเพราะเจ้าหนี้โจทก์ขาดนัดพิจารณาตามมาตรา 202 ถือเป็นการละทิ้งคดีทำนองเดียวกับการถอนฟ้องหรือทิ้งฟ้อง จึงถือว่าอายุความไม่เคยสะดุดหยุดลงตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/17 วรรคหนึ่ง

   คดีที่เจ้าหนี้ฟ้องให้รับผิดตามสัญญาประกันวินาศภัยเสร็จไปโดยการจำหน่ายคดีเพราะเจ้าหนี้ขาดนัดพิจารณาตามมาตรา 202 ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่าเป็นทำนองเดียวกับการทอดทิ้งคดี เจ้าหนี้จึงไม่ได้ประโยชน์จากการฟ้องเดิม และถือว่าอายุความไม่เคยสะดุดหยุดลง

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1609/2560 (2017)

   เมื่อโจทก์ขาดนัดพิจารณาและจำเลยแถลงไม่ติดใจดำเนินคดีต่อ ศาลต้องจำหน่ายคดีตามมาตรา 202 และเมื่อไม่มีการพิจารณาคดีฝ่ายเดียว โจทก์ย่อมขอพิจารณาคดีใหม่ไม่ได้ ต้องฟ้องคดีใหม่

   โจทก์ไม่มาศาลในวันสืบพยานโดยไม่ได้รับอนุญาตให้เลื่อนคดี ถือว่าขาดนัดพิจารณา เมื่อจำเลยไม่ติดใจดำเนินคดีต่อ ศาลภาษีอากรกลางจึงจำหน่ายคดีตามมาตรา 202 ศาลฎีกาเห็นว่าการขอพิจารณาคดีใหม่ต้องมีการพิจารณาคดีฝ่ายเดียวก่อน โจทก์จึงมีทางเดียวคือฟ้องคดีใหม่ภายในอายุความ

3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9375/2559 (2016)

   บทบัญญัติว่าด้วยการขาดนัดที่ให้ศาลจำหน่ายคดีตามมาตรา 202 ใช้กับการสืบพยานในประเด็นข้อพิพาทแห่งคดี ไม่ใช้กับการไต่สวนคำร้องขอเข้าสวมสิทธิเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาในชั้นบังคับคดี

   ผู้ร้องขอเข้าสวมสิทธิเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาแต่ไม่มาศาลในวันนัดไต่สวน ศาลฎีกาเห็นว่านำบทบัญญัติเรื่องการขาดนัดที่ให้จำหน่ายคดีตามมาตรา 202 มาใช้ไม่ได้ เพราะเป็นการไต่สวนเพื่อเข้าสวมสิทธิในชั้นบังคับคดี มิใช่การสืบพยานในประเด็นข้อพิพาทแห่งคดี

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา