197: นิยามการขาดนัดยื่นคำให้การ

คำตัดสินศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาฎีกาที่ 10840/2558 (2015)

   ส่วน 197 นิยามของการยื่นคำให้การที่เป็นจุดจำเลยไม่ยื่นคำให้การภายในกำหนดหลังได้รับการหมายเรียกและเทศมาตรา 198 เรื่องคำขอของโจทก์ที่ตามมาหลักศาลชำนัญพิเศษอาจจำเป็นต้องใช้นัดเฉพาะที่ใช้แตกต่างออกไป

   ศาลฎีกาเปรียบเทียบหลักๆ ของการนัดของศาลในทางปัญญาและการค้าในเวลาที่ศาลมีคำสั่งของขาดนัดโดยพลันมาตรา 197 กับคุณสมบัติของกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งโดยอ้างนิยามของมาตรากลางและร้องขอภายในสิบห้าวันของโจทก์ตามมาตรา 198

2. คำตัดสินศาลฎีกาที่ 5336/2551 (2008)

   มาตรา 197 เอกสารคู่ที่มีหน้าที่ยื่นคำให้ผู้ที่ได้รับเครื่องหมายแล้วไม่ยื่นกำหนดภายในจึงขาดนัดยื่นคำให้การและคู่ความอีกฝ่ายต้องยื่นคำร้องขอต่อศาลภายในสิบห้าวันเพื่อชนะคดีโดยขาดการประชุมมิฉะนั้นให้จำหน่ายคดี

   ในคดีร้องร้องขัดทรัพย์ ผู้ที่มีหน้าที่ยื่นคำให้การได้รับหมายแล้วไม่ยื่นภายในระบุเอกสารขาดนัดยื่นคำให้การตามมาตรา 197 ในกรณีที่ผู้ร้องไม่ยื่นคำขอต่อศาลภายในสิบห้าวันศาลชั้นต้นจึงจำหน่ายคดีซึ่งศาลฎีกาได้พิจารณาคดีด้วยกฎหมายของคำสั่งดังกล่าว

3. คำพิพากษาฎีกาที่ 15018/2551 (2008)

   ส่วนคดีมโนสาเร่มีฟังก์ชั่นการยื่นคำร้องให้การเฉพาะตามมาตรา 193 และ 193 ทวิเข้าสู่ระบบหลักที่จำเป็นในการนัดหมายของคดีสามัญตามมาตรา 197 และ 198 มาการพิจารณาคดีมโนสาเร่ไม่ได้ โจทในคดีมโนสาเร่จึงไม่ต้องยื่นคำขอตามมาตรา 198 ในจำเลยขาดนัด

   ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าทิศทางของการนัดเฉพาะของคดีมโนสาเร่ยกเว้นการใช้มาตรา 197 และ 198 ดังนั้นเมื่อจำเลยในคดีมโนสาเร่ขาดนัด โจทก์จึงไม่ต้องยื่นคำขอตามมาตรา 198 วรรคสองเพื่อให้ศาลพิพากษาให้ชนะคดีโดยขาดนัด

คำพิพากษาที่คัดเลือกการพิจารณาคดีจากเทคโนโลยีศาลฎีกาคำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา