มาตรา 66: เหตุที่จะออกหมายจับ

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3803/2562 (2019)

   เมื่อมีเหตุอันควรเชื่อว่าบุคคลจะหลบหนีและมีความจำเป็นเร่งด่วนจนไม่อาจขอหมายจับก่อนได้ การจับโดยไม่มีหมายย่อมเข้าข้อยกเว้นตามมาตรา ๗๘ (๓) ประกอบมาตรา ๖๖ (๒) และเป็นการจับโดยชอบ

   ศาลเห็นว่ามีเหตุอันควรเชื่อว่าโจทก์ทั้งสี่จะหลบหนี และหากต้องขอให้ศาลออกหมายจับก่อนอาจไม่ได้ตัวมาดำเนินคดี จึงเป็นกรณีจำเป็นเร่งด่วน การจับโดยไม่มีหมายที่บริเวณสี่แยกจึงเข้าข้อยกเว้นตามมาตรา ๗๘ (๓) ประกอบมาตรา ๖๖ (๒) เป็นการจับและการควบคุมตัวต่อมาโดยชอบด้วยกฎหมาย

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4265/2561 (2018)

   เมื่อความผิดมีโทษจำคุกอยู่ในเกณฑ์ตามมาตรา ๖๖ ศาลอาจออกหมายขังผู้ต้องหาระหว่างสอบสวนได้ตามมาตรา ๗๑ ประกอบมาตรา ๖๖ ซึ่งเป็นกระบวนการก่อนฟ้องเพื่อให้ผู้ต้องหาอยู่ในอำนาจของศาล

   ผู้ต้องหาถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๑๖ ซึ่งมีโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี ศาลวินิจฉัยว่า เมื่อมีเหตุตามมาตรา ๖๖ ศาลจึงออกหมายขังผู้ต้องหาระหว่างสอบสวนได้ตามมาตรา ๗๑ ประกอบมาตรา ๖๖ กระบวนการก่อนฟ้องนี้มุ่งให้ผู้ต้องหาอยู่ในอำนาจของศาล โดยมาตรา ๑๐๖ ยังคงให้สิทธิยื่นขอปล่อยชั่วคราวได้

3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2555 (2012)

   อำนาจของผู้พิพากษาคนเดียวในการออกหมายจับขึ้นอยู่กับการมีเหตุตามมาตรา ๖๖ ประกอบกับเงื่อนไขเรื่องพยานหลักฐานและการต้องให้เหตุผลในคำสั่งตามมาตรา ๕๙/๑

   ศาลอธิบายว่า ตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรมผู้พิพากษาคนเดียวมีอำนาจออกหมายอาญา และการออกหมายจับต้องปรากฏเหตุตามมาตรา ๖๖ คือความผิดที่มีโทษเกินสามปี หรือมีหลักฐานและเหตุอันควรเชื่อว่าจะหลบหนี โดยมาตรา ๕๙/๑ กำหนดให้ต้องมีพยานหลักฐานตามสมควรก่อนออกหมาย

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา