มาตรา 242: วิธีที่ศาลอุทธรณ์ชี้ขาดตัดสินอุทธรณ์

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4479/2565 (2022)

   อุทธรณ์หรือฎีกาที่ต้องห้ามตามกฎหมายต้องถูกยกโดยไม่วินิจฉัยเนื้อหา และอำนาจตามมาตรา 242 (1) นี้ใช้ในชั้นฎีกาได้โดยผ่านมาตรา 252

   เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนว่าจำเลยกระทำผิดฐานฆ่าผู้อื่น ข้อเท็จจริงย่อมถึงที่สุด จำเลยฎีกาไม่ได้ การที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาจึงไม่ชอบ ศาลฎีกายกฎีกาโดยไม่วินิจฉัยเนื้อหา ตามมาตรา 242 (1) ประกอบมาตรา 252

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 11102/2558 (2015)

   เมื่ออุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้าม การที่ศาลอุทธรณ์รับวินิจฉัยอุทธรณ์นั้นแทนที่จะยก ย่อมไม่ชอบด้วยมาตรา 242 (1)

   อุทธรณ์ของจำเลยเป็นการโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลชั้นต้น จึงเป็นปัญหาข้อเท็จจริงที่ต้องห้าม การที่ศาลอุทธรณ์รับวินิจฉัยจึงไม่ชอบด้วยมาตรา 242 (1) ศาลฎีกายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์และให้บังคับตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7788/2560 (2017)

   เมื่อคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ได้ให้เหตุผลแห่งคำวินิจฉัยไว้ชัดเจน แต่มิได้พิพากษาในตอนท้ายว่ายก ยืน กลับ หรือแก้ ตามมาตรา 242 คำพิพากษานั้นหาเสียไปไม่ แต่ถือว่าเป็นกรณีผิดหลงเล็กน้อยหรือผิดพลาดเล็กน้อยตามมาตรา 143 วรรคหนึ่ง และพอแปลได้ตามเหตุผลที่ให้ไว้ ซึ่งคดีนี้พอแปลได้ว่าศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

   ภายหลังจำเลยที่ 2 และที่ 3 ยื่นคำร้องขอให้ถอนการยึดแต่ศาลยกคำร้อง โจทก์ยื่นคำร้องขอค่าสินไหมทดแทนโดยอ้างว่าคำร้องของจำเลยไม่มีมูลและยื่นเข้ามาเพื่อประวิงคดี ศาลชั้นต้นยกคำร้อง ศาลอุทธรณ์ให้เหตุผลแห่งคำวินิจฉัยไว้แต่มิได้พิพากษาในตอนท้ายว่ายก ยืน กลับ หรือแก้ ตามมาตรา 242 ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นกรณีผิดหลงเล็กน้อยตามมาตรา 143 วรรคหนึ่ง และพอแปลได้ว่าศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ส่วนเนื้อหานั้น กรณีไม่ต้องด้วยมาตรา 296 วรรคสองและวรรคหก (เดิม) ประกอบมาตรา 309 ทวิ วรรคสอง (เดิม) เพราะคำร้องของจำเลยที่ 2 และที่ 3 มิใช่คำร้องคัดค้านการขายทอดตลาด และแม้จำเลยทั้งสี่เคยยื่นคัดค้านการขายทอดตลาดซึ่งคดีถึงที่สุดเมื่อเดือนธันวาคม 2557 โจทก์ก็มิได้ร้องขอให้ใช้ค่าสินไหมทดแทนภายใน 30 วัน หากโจทก์เห็นว่าเสียหายก็ชอบที่จะฟ้องเป็นคดีใหม่

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา