มาตรา 46: ภาษาไทย คำแปล และล่ามในคดี

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4725/2565 (2022)

   คู่ความส่งพยานเอกสารที่ทำขึ้นเป็นภาษาต่างประเทศต่อศาลได้โดยไม่จำต้องทำคำแปลเป็นภาษาไทยเสมอไป จะต้องทำคำแปลก็เฉพาะเมื่อศาลสั่งตามมาตรา 46 วรรคสาม และรับฟังเอกสารนั้นเป็นพยานหลักฐานได้

   โจทก์ส่งเอกสารเป็นภาษาต่างประเทศต่อศาลโดยไม่ได้ทำคำแปลเป็นภาษาไทย ศาลฎีกาเห็นว่าคู่ความสามารถส่งพยานเอกสารที่ทำขึ้นเป็นภาษาต่างประเทศต่อศาลได้โดยไม่จำต้องทำคำแปลเป็นภาษาไทยเสมอไป เว้นแต่ศาลสั่งให้ทำคำแปลตามมาตรา 46 วรรคสาม ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร มาตรา 17 จึงรับฟังเอกสารดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานของโจทก์ได้

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5554/2561 (2018)

   เอกสารภาษาต่างประเทศไม่จำต้องทำคำแปลทั้งหมดเสมอไป เมื่อมีคำแปลในส่วนที่เป็นสาระสำคัญและใช้ประกอบกับพยานหลักฐานอื่น ศาลย่อมรับฟังได้ตามมาตรา 46 วรรคสาม

   เอกสารที่ระบุรายการฝากและถอนเงินมีข้อความบางส่วนเป็นภาษาอังกฤษ แต่มีคำแปลในส่วนที่เป็นสาระสำคัญ คือ วันที่ทำรายการ วันที่มีผล รายการถอน รายการฝาก และยอดคงเหลือ ศาลฎีกาย้ำว่าการส่งเอกสารภาษาต่างประเทศต่อศาลไม่จำต้องทำคำแปลเป็นภาษาไทยเสมอไป เว้นแต่ศาลสั่งตามมาตรา 46 วรรคสาม เมื่อเอกสารเป็นเพียงส่วนหนึ่งของพยานหลักฐานและมีคำแปลเพียงพอแก่การวินิจฉัยข้อเท็จจริง จึงรับฟังเป็นพยานหลักฐานของโจทก์ได้

3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7189/2562 (2019)

   เอกสารภาษาอังกฤษที่ยื่นโดยไม่มีคำแปลก็ยังรับฟังประกอบพยานหลักฐานอื่นได้ เมื่อเอกสารนั้นเป็นรายงานการตรวจสอบของสถาบันฝึกอบรมต่างประเทศซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับกิจการและการบริหารจัดการองค์กรของนายจ้าง และเป็นข้อมูลที่นายจ้างมีสิทธิหวงกันตามข้อตกลงกับสถาบันนั้น การส่งเอกสารดังกล่าวเข้าจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ส่วนตัวย่อมเป็นการเปิดเผยความลับของนายจ้าง

   โจทก์ซึ่งเป็นครูฝึกบุคลากรส่งข้อมูลตามรายงานการตรวจสอบของสถาบันฝึกอบรมปิโตรเลียมนอกชายฝั่งของสหราชอาณาจักร ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับกิจการและการบริหารจัดการศูนย์ฝึกอบรมของจำเลย จากจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ของจำเลยไปเข้าจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ส่วนตัวของโจทก์ ข้อมูลดังกล่าวเป็นข้อมูลที่จำเลยมีสิทธิหวงกันตามข้อตกลงกับสถาบันซึ่งห้ามทำซ้ำและห้ามเปิดเผยต่อบุคคลที่สาม ทั้งโจทก์กับจำเลยมีข้อตกลงเรื่องการรักษาความลับ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการกระทำของโจทก์ทำให้ง่ายต่อการส่งข้อมูลต่อไปหรือนำออกไปโดยจำเลยไม่อาจติดตามได้ ถือเป็นการปฏิบัติหน้าที่ด้วยความไม่สุจริตและนำความลับของจำเลยไปเปิดเผยโดยไม่ได้รับอนุญาต เป็นการจงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหายและเป็นการกระทำผิดวินัยกรณีร้ายแรง จำเลยจึงเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน มาตรา ๑๑๙ (๒) (๔) ไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าตาม ป.พ.พ. มาตรา ๕๘๓ และไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา