มาตรา 50: ผู้เสียหายเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 880/2555 (2012)

   มาตรา 50 ให้เฉพาะผู้เสียหายที่แท้จริงเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา ผู้รับประกันภัยซึ่งสิทธิเกิดจากสัญญาประกันภัยมิใช่จากการกระทำผิด จึงไม่อยู่ในฐานะนั้น

   โดยยกมาตรา 50 มาทั้งข้อ ศาลวินิจฉัยว่าความเสียหายของผู้รับประกันภัยเกิดจากความรับผิดตามสัญญาประกันภัย มิใช่จากการลักทรัพย์ สิทธิเรียกร้องจึงมิใช่มูลหนี้ละเมิดเช่นผู้เสียหายที่แท้จริง เจ้าของรถทั้งสอง มิใช่ผู้รับประกันภัย คือผู้เสียหายที่มีฐานะเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3132/2556 (2013)

   มาตรา 50 ให้ถือว่าผู้เสียหายเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาในการคืนต้นเงิน แต่มิได้ทำให้ผู้เสียหายมีสิทธิได้ดอกเบี้ยเกินกว่าที่กฎหมายที่เกี่ยวข้องกำหนดโดยตัวเอง

   ในคดีกู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชน ให้นำบทว่าด้วยการฟ้องคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญามาใช้โดยอนุโลม และมาตรา 50 ให้ถือว่าผู้เสียหายเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาในส่วนต้นเงิน แต่ศาลวินิจฉัยว่าผลประโยชน์ที่ผู้เสียหายเรียกได้ต้องเป็นสิทธิอันชอบด้วยกฎหมาย มิได้ขยายไปถึงดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีโดยอัตโนมัติเพียงเพราะมีฐานะเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา

3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 14804/2556 (2013)

   มาตรา 43, 44 และ 50 ใช้กับการเรียกทรัพย์หรือราคาคืนแทนผู้เสียหาย คำสั่งประเภทอื่น เช่น ให้รื้อถอนตามกฎหมายเฉพาะ มิใช่การเรียกทรัพย์คืน หน่วยงานที่รับผิดชอบบังคับคดีได้อีกทางหนึ่ง

   เมื่อศาลพิพากษาให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างตามพระราชบัญญัติการชลประทานหลวง ศาลวินิจฉัยว่าไม่ใช่กรณีที่อัยการขอเรียกทรัพย์หรือราคาแทนผู้เสียหายตามมาตรา 43, 44, 50 กรมชลประทานซึ่งมีหน้าที่ดูแลพื้นที่จึงมีอำนาจร้องขอให้ตั้งเจ้าพนักงานบังคับคดีเพื่อบังคับตามคำพิพากษาได้อีกทางหนึ่งนอกจากที่โจทก์ร้องขอได้

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา