Landmark คำพิพากษาสำคัญ Civil & Commercial Codeป.พ.พ. Decision 399/2568 คำพิพากษาที่ 399/2568 2025 (B.E. 2568)

Damages for Loss of Use from Wrongful Property Retention Have a One-Year Limitation Period ค่าขาดประโยชน์ ค่าเสื่อมราคา และค่าใช้จ่ายติดตามทรัพย์จากการละเมิด ใช้อายุความ 1 ปี ตามมาตรา 448

CCC Sections: มาตรา ป.พ.พ.: §448 §193/30

⚖️ Key Takeaway ⚖️ ประเด็นสำคัญ

Damages for loss of use, for deterioration while property is out of service, and for staff costs in pursuing and demanding the return of goods are damages arising from a wrongful act. They are governed by the one-year period in CCC section 448 paragraph one, running from the day the injured person knew both of the wrongful act and of the person bound to compensate, and not by the residual ten years in CCC section 193/30, which applies only where no period is specifically provided. Whether the claim is in tort at all is settled by the pleadings and not by the underlying events: a complaint that never alleges the defendant held the property without any right to hold it founds no claim under CCC section 1336 to follow and recover property, and a complaint that the goods were returned without being reinstalled in working order is a claim under CCC section 420. Note that section 448 paragraph one carries its own outer limit of ten years from the day the wrongful act was committed, which is a different rule from the residual ten years in section 193/30 and is not displaced by this decision.

การเรียกค่าเสียหายอันเป็นค่าขาดประโยชน์ ค่าเสื่อมสภาพจากการไม่ได้ใช้ทรัพย์ และค่าใช้จ่ายพนักงานในการติดตามดำเนินคดีและทวงถามทรัพย์คืน เป็นการเรียกร้องเอาค่าเสียหายอันเกิดจากมูลละเมิด มีอายุความ 1 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 448 วรรคหนึ่ง นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน ไม่ใช่กรณีที่มิได้มีกฎหมายกำหนดอายุความไว้เป็นการเฉพาะอันจะต้องใช้อายุความทั่วไปสิบปีตามมาตรา 193/30 ทั้งนี้ การจะเป็นคดีละเมิดหรือไม่ ชี้ขาดที่คำฟ้อง มิใช่ที่ข้อเท็จจริงเบื้องหลัง คำฟ้องที่ไม่ได้บรรยายว่าจำเลยยึดถือทรัพย์ไว้โดยไม่มีสิทธิ ย่อมไม่เป็นการใช้สิทธิติดตามเอาคืนทรัพย์สินตามมาตรา 1336 และคำฟ้องที่บรรยายว่าจำเลยคืนทรัพย์โดยมิได้ติดตั้งให้กลับคืนสู่สภาพพร้อมใช้งาน ย่อมเป็นการฟ้องให้รับผิดในมูลละเมิดตามมาตรา 420 อนึ่ง มาตรา 448 วรรคหนึ่ง ยังมีกำหนดสิบปีนับแต่วันทำละเมิดเป็นกำหนดชั้นนอกของตนเอง ซึ่งเป็นคนละเรื่องกับอายุความทั่วไปสิบปีตามมาตรา 193/30

Executive Summary บทสรุปผู้บริหาร

The Central Labour Court gave final judgment ordering a company to pay the defendant 300,000 baht in wages with interest at 7.5 per cent from 8 October 2553. On 9 January 2560 the defendant had an execution officer seize a 1,000 KVA transformer and an ABB SACE EMAX E2 switchgear cabinet, which belonged not to the judgment debtor but to the plaintiff. The plaintiff filed a third-party claim, the Central Labour Court ordered the goods released, and that order became final. The defendant returned the two items on 8 February 2562, and the plaintiff's authorised agent took delivery that day. On 8 May 2563 the plaintiff sued for 4,601,880.01 baht, made up of 3,802,121.95 to reinstall the transformer and the switchgear to working order, 749,758.06 for loss of use, and 50,000 for staff time spent pursuing the case and demanding the goods back: three figures that sum to the pleaded total exactly. Deterioration from the long period out of service was claimed as well but carries no separate figure in the judgment. The trial court dismissed the claim, the Court of Appeal affirmed, the plaintiff appealed with leave, and the Supreme Court affirmed. The case turned on how the claim was pleaded. The complaint nowhere alleged that the defendant had held the property without any right to hold it, which is what would have founded a claim under CCC section 1336 to follow and recover property from a person with no right to retain it. What it did allege, in terms, was that the goods came back without being reinstalled in working order. That is a claim that the defendant committed a wrongful act under CCC section 420, and it is governed by the one-year period in CCC section 448 paragraph one, which runs from the day the injured person knew both of the wrongful act and of the person bound to compensate. The plaintiff knew both on 8 February 2562, when its agent took delivery, so the action filed on 8 May 2563 was three months out of time. The plaintiff's remaining argument was that loss of use, deterioration and the cost of chasing the goods have no limitation period of their own, so the residual ten years in CCC section 193/30 should apply. The Court rejected it: these are damages arising from a wrongful act, section 448 paragraph one governs them, and section 193/30 is confined to claims for which no period is specifically provided. The Court did not reach the plaintiff's other grounds, since none would have changed the result. Costs of the Supreme Court instance were left where they fell.

ศาลแรงงานกลางมีคำพิพากษาถึงที่สุดให้บริษัทแห่งหนึ่งชำระค่าจ้างแก่จำเลย 300,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 8 ตุลาคม 2553 ต่อมาวันที่ 9 มกราคม 2560 จำเลยนำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดหม้อแปลงไฟฟ้าขนาด 1,000 KVA จำนวน 1 เครื่อง และตู้จ่ายกระแสไฟฟ้ายี่ห้อ ABB รุ่น SACE EMAX E2 จำนวน 1 ตู้ ซึ่งเป็นทรัพย์ของโจทก์ มิใช่ของลูกหนี้ตามคำพิพากษา โจทก์ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้ปล่อยทรัพย์ และคดีถึงที่สุด จำเลยคืนทรัพย์ทั้งสองรายการเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 โดยผู้รับมอบอำนาจของโจทก์เป็นผู้รับคืนในวันนั้น วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหาย 4,601,880.01 บาท ประกอบด้วยค่าติดตั้งหม้อแปลงไฟฟ้าและตู้จ่ายกระแสไฟฟ้าให้กลับคืนสู่สภาพพร้อมใช้งาน 3,802,121.95 บาท ค่าขาดประโยชน์ 749,758.06 บาท และค่าใช้จ่ายพนักงานในการติดตามดำเนินคดีและทวงคืนทรัพย์ 50,000 บาท ซึ่งสามจำนวนนี้รวมกันได้เท่ากับยอดที่ฟ้องพอดี ส่วนค่าเสื่อมสภาพจากการไม่ได้ใช้ทรัพย์เป็นเวลานานนั้นฟ้องมาด้วยแต่ไม่ปรากฏจำนวนแยกต่างหากในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาโดยได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา และศาลฎีกาพิพากษายืน คดีนี้ชี้ขาดที่คำฟ้อง ตามคำฟ้องไม่ปรากฏว่าโจทก์บรรยายว่าจำเลยยึดถือทรัพย์สินของโจทก์ไว้โดยไม่มีสิทธิ อันจะเป็นเหตุให้ใช้สิทธิติดตามและเอาคืนทรัพย์สินจากผู้ไม่มีสิทธิยึดถือตาม ป.พ.พ. มาตรา 1336 แต่โจทก์บรรยายฟ้องชัดเจนว่าจำเลยคืนทรัพย์โดยมิได้ติดตั้งให้กลับคืนสู่สภาพพร้อมใช้งานดังเดิม จึงเป็นการฟ้องให้จำเลยรับผิดในมูลละเมิดตามมาตรา 420 ซึ่งอยู่ในบังคับอายุความ 1 ปี นับแต่วันที่ผู้เสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน ตามมาตรา 448 วรรคหนึ่ง เมื่อโจทก์รู้ทั้งสองประการตั้งแต่วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 การฟ้องเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2563 จึงล่วงพ้นกำหนด 1 ปี คดีขาดอายุความ ส่วนข้อฎีกาที่ว่าค่าขาดประโยชน์ ค่าเสื่อมสภาพ และค่าใช้จ่ายติดตามทรัพย์ มิได้มีกฎหมายกำหนดอายุความไว้เป็นการเฉพาะ จึงต้องใช้อายุความทั่วไป 10 ปี ตามมาตรา 193/30 นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นด้วย เพราะเป็นการเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดจากมูลละเมิด ย่อมอยู่ในบังคับมาตรา 448 วรรคหนึ่ง ส่วนฎีกาข้ออื่นไม่จำต้องวินิจฉัยเพราะไม่ทำให้ผลแห่งคดีเปลี่ยนแปลงไป ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ

Court's Holding (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)

Damages for loss of use, for deterioration while property is out of service, and for staff costs in pursuing and demanding the return of goods are damages arising from a wrongful act. They are governed by the one-year period in CCC section 448 paragraph one, running from the day the injured person knew both of the wrongful act and of the person bound to compensate, and not by the residual ten years in CCC section 193/30, which applies only where no period is specifically provided. Whether the claim is in tort at all is settled by the pleadings and not by the underlying events: a complaint that never alleges the defendant held the property without any right to hold it founds no claim under CCC section 1336 to follow and recover property, and a complaint that the goods were returned without being reinstalled in working order is a claim under CCC section 420. Note that section 448 paragraph one carries its own outer limit of ten years from the day the wrongful act was committed, which is a different rule from the residual ten years in section 193/30 and is not displaced by this decision.

การเรียกค่าเสียหายอันเป็นค่าขาดประโยชน์ ค่าเสื่อมสภาพจากการไม่ได้ใช้ทรัพย์ และค่าใช้จ่ายพนักงานในการติดตามดำเนินคดีและทวงถามทรัพย์คืน เป็นการเรียกร้องเอาค่าเสียหายอันเกิดจากมูลละเมิด มีอายุความ 1 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 448 วรรคหนึ่ง นับแต่วันที่ผู้ต้องเสียหายรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน ไม่ใช่กรณีที่มิได้มีกฎหมายกำหนดอายุความไว้เป็นการเฉพาะอันจะต้องใช้อายุความทั่วไปสิบปีตามมาตรา 193/30 ทั้งนี้ การจะเป็นคดีละเมิดหรือไม่ ชี้ขาดที่คำฟ้อง มิใช่ที่ข้อเท็จจริงเบื้องหลัง คำฟ้องที่ไม่ได้บรรยายว่าจำเลยยึดถือทรัพย์ไว้โดยไม่มีสิทธิ ย่อมไม่เป็นการใช้สิทธิติดตามเอาคืนทรัพย์สินตามมาตรา 1336 และคำฟ้องที่บรรยายว่าจำเลยคืนทรัพย์โดยมิได้ติดตั้งให้กลับคืนสู่สภาพพร้อมใช้งาน ย่อมเป็นการฟ้องให้รับผิดในมูลละเมิดตามมาตรา 420 อนึ่ง มาตรา 448 วรรคหนึ่ง ยังมีกำหนดสิบปีนับแต่วันทำละเมิดเป็นกำหนดชั้นนอกของตนเอง ซึ่งเป็นคนละเรื่องกับอายุความทั่วไปสิบปีตามมาตรา 193/30

Full Court Decision คำพิพากษาฉบับเต็ม

The following is the full text of Supreme Court Decision No. 399/2568. Source: deka.supremecourt.or.th ต่อไปนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 399/2568 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th

English translation is being prepared and will be available soon.

การเรียกค่าเสียหายอันเป็นค่าขาดประโยชน์ ค่าเสื่อมสภาพจากการไม่ได้ใช้ทรัพย์ และค่าใช้จ่ายพนักงานในการติดตามดำเนินคดีและทวงถามทรัพย์คืนจากจำเลยในระหว่างที่จำเลยบังคับคดีนำทรัพย์ตามฟ้องของโจทก์ไปเก็บรักษาเป็นการเรียกร้องเอาค่าเสียหายอันเกิดจากมูลละเมิด มีอายุความ 1 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 448 วรรคหนึ่ง ไม่ใช่กรณีที่มิได้มีกฎหมายกำหนดอายุความไว้เป็นการเฉพาะซึ่งต้องใช้อายุความทั่วไปตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/30 ดังที่โจทก์ฎีกา โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 4,601,880.01 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ โจทก์ฎีกา โดยได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นรับฟังได้ว่าศาลแรงงานกลางมีคำพิพากษาถึงที่สุดให้บริษัท ท. ชำระค่าจ้างแก่จำเลย 300,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 8 ตุลาคม 2553 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลย เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2560 จำเลยนำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดหม้อแปลงไฟฟ้าขนาด 1,000 KVA จำนวน 1 เครื่อง และตู้จ่ายกระแสไฟฟ้ายี่ห้อ ABB รุ่น SACE EMAX E2 จำนวน 1 ตู้ ของโจทก์ ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องขัดทรัพย์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้ปล่อยทรัพย์สินดังกล่าว คดีถึงที่สุดแล้วตามสำเนาคดีหมายเลขแดงที่ ข 3/2560 จำเลยนำทรัพย์สินทั้งสองรายการดังกล่าวคืนแก่โจทก์เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่เห็นว่า ตามคำฟ้องของโจทก์ไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้บรรยายฟ้องว่าจำเลยได้ยึดถือทรัพย์สินของโจทก์ไว้โดยไม่มีสิทธิอันจะเป็นเหตุให้โจทก์สามารถใช้สิทธิติดตามและเอาคืนทรัพย์สินของโจทก์จากจำเลยผู้ไม่มีสิทธิที่จะยึดถือไว้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1336 แต่อย่างใด กลับปรากฏว่าโจทก์ได้บรรยายฟ้องไว้อย่างชัดเจนว่า จำเลยนำหม้อแปลงไฟฟ้าขนาด 1,000 KVA จำนวน 1 เครื่อง และตู้จ่ายกระแสไฟฟ้ายี่ห้อ ABB รุ่น SACE EMAX E2 จำนวน 1 ตู้ คืนแก่โจทก์โดยมิได้ติดตั้งทรัพย์ทั้งสองรายการให้กลับคืนสู่สภาพพร้อมใช้งานดังเดิม ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายมีค่าใช้จ่ายที่โจทก์จะต้องดำเนินการติดตั้งหม้อแปลงไฟฟ้าและตู้จ่ายกระแสไฟฟ้าให้กลับคืนสู่สภาพเดิมพร้อมใช้งานเป็นเงิน 3,802,121.95 บาท ค่าขาดประโยชน์จากการไม่ได้ใช้งานเป็นเงิน 749,758.06 บาท ค่าเสื่อมสภาพจากการไม่ได้ใช้ทรัพย์เป็นเวลานาน ค่าใช้จ่ายพนักงานในการติดตามดำเนินคดีและทวงคืนทรัพย์เป็นเงิน 50,000 บาท รวมเป็นเงินค่าเสียหายทั้งสิ้น 4,601,880.01 บาท จึงไม่ใช่การฟ้องคดีเพื่อติดตามเอาทรัพย์สินของโจทก์คืนจากจำเลยผู้ไม่มีสิทธิยึดถือทรัพย์ของโจทก์ไว้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1336 แต่เป็นการฟ้องคดีให้จำเลยรับผิดในการละเมิดของจำเลยต่อโจทก์ตามมาตรา 420 ซึ่งอยู่ในบังคับอายุความ 1 ปี นับแต่วันที่โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้พึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนตามมาตรา 448 วรรคหนึ่ง เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่า โจทก์มอบอำนาจให้นายอนุชา รับหม้อแปลงไฟฟ้าและตู้จ่ายกระแสไฟฟ้าคืนจากจำเลยในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 จึงฟังได้ว่าโจทก์ได้รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนในคดีนี้ตั้งแต่วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 แล้ว ดังนั้นเมื่อโจทก์นำคดีนี้มาฟ้องเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2563 จึงล่วงพ้นกำหนด 1 ปี นับแต่วันดังกล่าวแล้ว คดีของโจทก์จึงขาดอายุความตามมาตรา 448 วรรคหนึ่ง ที่โจทก์ฎีกาว่า ระหว่างที่จำเลยบังคับคดีนำทรัพย์ทั้งสองรายการตามฟ้องไปเก็บรักษา ย่อมทำให้โจทก์ไม่สามารถใช้สอยทรัพย์ดังกล่าวได้ทำให้โจทก์ขาดประโยชน์ โจทก์ย่อมมีสิทธิเรียกร้องค่าขาดประโยชน์จากจำเลยและค่าเสียหายอื่น ๆ อันได้แก่ ค่าเสื่อมสภาพจากการไม่ได้ใช้ทรัพย์ ค่าใช้จ่ายพนักงานในการติดตามดำเนินคดีและทวงทรัพย์คืนจากจำเลย ซึ่งมิได้มีกฎหมายกำหนดอายุความไว้เป็นการเฉพาะ จึงต้องใช้อายุความทั่วไป คือ อายุความ 10 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30 นั้น เห็นว่า การเรียกค่าเสียหายอันเป็นค่าขาดประโยชน์ ค่าเสื่อมสภาพจากการไม่ได้ใช้ทรัพย์ และค่าใช้จ่ายพนักงานในการติดตามดำเนินคดีและทวงถามทรัพย์คืนจากจำเลยในกรณีนี้เป็นการเรียกร้องเอาค่าเสียหายอันเกิดจากมูลละเมิด มีอายุความ 1 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 วรรคหนึ่ง ไม่ใช่กรณีที่มิได้มีกฎหมายกำหนดอายุความไว้เป็นการเฉพาะซึ่งต้องใช้อายุความทั่วไปดังที่โจทก์ฎีกา ส่วนฎีกาโจทก์ข้ออื่นไม่จำต้องวินิจฉัย เพราะไม่ทำให้ผลแห่งคดีเปลี่ยนแปลงไป ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ยกฟ้องโจทก์จึงชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ

Code Sections Referenced มาตราที่อ้างอิง

Section 193/30, Civil and Commercial Code มาตรา 193/30 ป.พ.พ. Section 448, Civil and Commercial Code มาตรา 448 ป.พ.พ.

Frequently Asked Questions คำถามที่พบบ่อย

What is the legal principle in Decision 399/2568? คำพิพากษาฎีกาที่ 399/2568 วินิจฉัยอย่างไร?

Which CCC section sets the limitation period for damages for wrongful retention of property? มาตราใดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์กำหนดอายุความเรียกค่าเสียหายจากการยึดถือทรัพย์ไว้โดยมิชอบ

CCC section 448 paragraph one, the one-year tort period. Section 193/30 is the provision the Court REJECTED, not a second source of the period: its residual ten years applies only where no period is specifically provided, and section 448 provides one. Note also that section 448 paragraph one contains its own outer limit of ten years from the day of the wrongful act, which is not the same rule as section 193/30.

ป.พ.พ. มาตรา 448 วรรคหนึ่ง คืออายุความละเมิด 1 ปี ส่วนมาตรา 193/30 เป็นบทที่ศาลฎีกาปฏิเสธ มิใช่บทที่กำหนดอายุความอีกทางหนึ่ง เพราะอายุความทั่วไปสิบปีตามมาตรา 193/30 ใช้เฉพาะกรณีที่ไม่มีกฎหมายกำหนดไว้เป็นการเฉพาะ ซึ่งกรณีนี้มาตรา 448 กำหนดไว้แล้ว ทั้งมาตรา 448 วรรคหนึ่ง ยังมีกำหนดสิบปีนับแต่วันทำละเมิดเป็นกำหนดชั้นนอกของตนเอง อันเป็นคนละเรื่องกับมาตรา 193/30

tort limitation thailand section 448 ccc loss of use damages property retention damages thailand

📖 Further Reading on ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline

Thai Civil and Commercial Code: Obligations (Book 2)

Sebastien H. Brousseau LL.B., B.Sc. Foreign Legal Consultant

Wichuda Atthatmethakon LL.M. Thai Attorney and Notary

Reviewed and annotated by qualified legal professionals with over 18 years of practice in Thai law.

ตรวจสอบและอธิบายโดยผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายที่มีประสบการณ์การปฏิบัติงานด้านกฎหมายไทยมากกว่า 18 ปี

Disclaimer: The English translations provided on this website are unofficial and for informational purposes only. The authoritative text of Thai statutes is in the Thai language as published in the Royal Thai Government Gazette (Ratchakitchanubeksa). This content does not constitute legal advice. For specific legal questions, consult a qualified Thai attorney.

Copyright © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. The Thai statutory text (ตัวบทกฎหมาย) and the original Thai-language Supreme Court (Dika) decisions are in the public domain as published in the Royal Thai Government Gazette (ราชกิจจานุเบกษา) pursuant to Section 7 of the Copyright Act B.E. 2537 (1994). All other content, including English translations, Supreme Court (Dika) decision summaries, legal annotations, cross-references, commentary, and editorial analysis, is the copyrighted intellectual property of ThaiLawOnline and its editors, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) and Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Unauthorized reproduction or distribution is prohibited.

ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ

ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต

Guide

Marriage

Divorce & Children

Estate Planning

More

Guide

Buying

Rights

Leases & Tax

Living in Thailand

Guide

Starting a Business

Foreign Business

Employment & Tax

Contracts

Visa Types

Status

Requirements

Guides

Guide

Laws

Procedures

Topics

⚖️ Key Takeaway ⚖️ ประเด็นสำคัญ

Executive Summary บทสรุปผู้บริหาร

Court's Holding (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)

Full Court Decision คำพิพากษาฉบับเต็ม

Code Sections Referenced มาตราที่อ้างอิง

Frequently Asked Questions คำถามที่พบบ่อย

📖 Further Reading on ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline

ThaiLawOnline

Practice Areas

Get in Touch

Newsletter

⚖️ Key Takeaway ⚖️ ประเด็นสำคัญ

Executive Summary บทสรุปผู้บริหาร

Court's Holding (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)

Full Court Decision คำพิพากษาฉบับเต็ม

Code Sections Referenced มาตราที่อ้างอิง

Frequently Asked Questions คำถามที่พบบ่อย

Related Supreme Court Decisionsคำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวข้อง

📖 Further Reading on ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline

ThaiLawOnline

Practice Areas

Get in Touch

Newsletter