ศาลอุทธรณ์ไม่เห็นด้วย โดยวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำการโดยประมาทเลินเล่อโดยไม่มีเจตนา คำตัดสินฎีกาที่ 1023/2531: โจทก์ผู้พิพากษาขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 288 ศาลชั้นต้นมองว่าเป็นการป
⚖️ ข้อสรุปสำคัญ ⚖️ประเด็นสำคัญ
ศาลอุทธรณ์ไม่เห็นด้วย โดยวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำการโดยประมาทเลินเล่อโดยไม่มีเจตนาฆ่า และถูกตัดสินว่ามีความผิดตามมาตรา 290 ประกอบกับมาตรา 72 ศาลฎีกาปฏิเสธคำร้องขออุทธรณ์ของโจทก์ โดยเห็นว่าเป็นการยกประเด็นข้อพิพาททางข้อเท็จจริงมากกว่าข้อพิพาททางกฎหมาย ซึ่งอยู่นอกเหนือเหตุผลที่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์ได้ตามมาตรา 220 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา.
มีความยุติธรรมในการลงโทษมลงโทษตามมาตรา 290 บริเวณมาตรา 72 ศาลฎีกาไม่รับฎีกาของโจทก์เพราะว่าข้อเท็จจริงนี้เป็นปัญหาข้อกฎหมายตาม ป.วิ.อ. มาตรา 220
บทสรุปสำหรับผู้บริหาร บทสรุป
ข้อเท็จจริงของคดี ข้อเท็จจริง
คำตัดสินของศาล (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
ศาลอุทธรณ์ไม่เห็นด้วย โดยวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำการโดยประมาทเลินเล่อโดยไม่มีเจตนาฆ่า และถูกตัดสินว่ามีความผิดตามมาตรา 290 ประกอบกับมาตรา 72 ศาลฎีกาปฏิเสธคำร้องขออุทธรณ์ของโจทก์ โดยเห็นว่าเป็นการยกประเด็นข้อพิพาททางข้อเท็จจริงมากกว่าข้อพิพาททางกฎหมาย ซึ่งอยู่นอกเหนือเหตุผลที่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์ได้ตามมาตรา 220 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา.
มีความยุติธรรมในการลงโทษมลงโทษตามมาตรา 290 บริเวณมาตรา 72 ศาลฎีกาไม่รับฎีกาของโจทก์เพราะว่าข้อเท็จจริงนี้เป็นปัญหาข้อกฎหมายตาม ป.วิ.อ. มาตรา 220
การวิเคราะห์ทางกฎหมาย โรงละคร
คำตัดสินของศาลเต็มคณะ คำพิพากษาฉบับเต็ม
ต่อไปนี้เป็นข้อความฉบับเต็มของคำตัดสินศาลฎีกาหมายเลข 1023/2531 แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th ต่อไปคือคำพิพากษาฎีกาที่ 1023/2531 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
ปี: 1988 (พ.ศ. 2531)
มาตรากฎหมายที่เกี่ยวข้อง: อาญา — มาตรา 72, 288, 290
สรุป
โจทก์ขอให้ศาลลงโทษจำเลยในข้อหาฆาตกรรมตามมาตรา 288 ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวที่เหมาะสมและยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ไม่เห็นด้วย โดยวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำการโดยประมาทโดยไม่มีเจตนาฆ่า และถูกตัดสินว่ามีความผิดตามมาตรา 290 ประกอบมาตรา 72 ศาลฎีกาปฏิเสธคำร้องขออุทธรณ์ของโจทก์ โดยเห็นว่าเป็นการโต้แย้งข้อเท็จจริงมากกว่าข้อกฎหมาย ซึ่งอยู่นอกเหนือเหตุผลที่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์ได้ตามมาตรา 220 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา.
ข้อเท็จจริงของคดี
โจทก์เรียกร้องโทษฐานฆาตกรรมตามมาตรา 288 ศาลชั้นต้นพบว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวที่เหมาะสม และยกฟ้องคดี.
คำตัดสินของศาล
ศาลอุทธรณ์ไม่เห็นด้วย โดยวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำการโดยประมาทเลินเล่อโดยไม่มีเจตนาฆ่า และถูกตัดสินว่ามีความผิดตามมาตรา 290 ประกอบกับมาตรา 72 ศาลฎีกาปฏิเสธคำร้องขออุทธรณ์ของโจทก์ โดยเห็นว่าเป็นการยกประเด็นข้อพิพาททางข้อเท็จจริงมากกว่าข้อพิพาททางกฎหมาย ซึ่งอยู่นอกเหนือเหตุผลที่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์ได้ตามมาตรา 220 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา.
การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
ศาลอุทธรณ์ไม่เห็นด้วย โดยวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำการโดยประมาทเลินเล่อโดยไม่มีเจตนาฆ่า และถูกตัดสินว่ามีความผิดตามมาตรา 290 ประกอบกับมาตรา 72 ศาลฎีกาปฏิเสธคำร้องขออุทธรณ์ของโจทก์ โดยเห็นว่าเป็นการยกประเด็นข้อพิพาททางข้อเท็จจริงมากกว่าข้อพิพาททางกฎหมาย ซึ่งอยู่นอกเหนือเหตุผลที่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์ได้ตามมาตรา 220 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา.
ผลกระทบในทางปฏิบัติ
เจตนาในการกระทำความผิดจะประเมินจากสถานการณ์แวดล้อมทั้งหมด รวมถึงอาวุธที่ใช้และส่วนของร่างกายที่ตกเป็นเป้าหมาย จำเลยควรเก็บรักษาหลักฐานทั้งหมดที่แสดงให้เห็นว่าไม่มีเจตนาฆ่า.
---
หมายเหตุ: นี่คือบทสรุปภาษาอังกฤษของคำพิพากษาต้นฉบับภาษาไทย.
สำหรับข้อความภาษาไทยที่ถูกต้อง โปรดดูฉบับภาษาไทยด้านบน
หรือเยี่ยมชมเว็บไซต์ deka.supremecourt.or.th.
โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามแบบฟอร์มกฎหมายอาญา มาตรา 288,93 และขอให้เพิ่มดาวเคราะห์และนับดาวจำเลยต่อจากจักรวาลในคดีอาญาของศาลอาญาธนบุรี ริบของกลาง
จำเลยให้การว่าจำเลยใช้เหล็กแหลมนักข่าวผู้ตายเป็นการป้องกันตัวและเหตุการณ์จำเลยยังรับโทษตามคดีอาญาที่โจทก์ผู้ให้บริการ
ศาลชั้นต้นพิพากษายกคดี
โจทก์จดหมายร้องขอความเป็นธรรม
ศาลยุติธรรมพิพากษากลับ จำเลยมีประวัติความเป็นมาทั่วไปโดยไม่ใช้เหตุผลเพราะบันดาลโทสะตามแบบฟอร์มกฎหมายอาญา มาตรา 290, 72 ถูกจับ3 ปีที่จะพิจารณาเป็นพิเศษตามมาตรา 93 กึ่งหนึ่งในช่วง 4 ปี 6 เดือนคำให้การชั้นสอบสวนที่เป็นประโยชน์แก่การลดอุบัติเหตุให้ในสามคงมีชีวิตอยู่ 3 ปี นับจอห์นสันจำเลยต่อจากการพิจารณาคดีในอาญาแดงหมายเลขที่ 2717/2525 ของศาลอาญาธนบุรีและริบเหล็กของแหลมกลาง
โจทก์รัดีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่าโจทก์ฟังอย่างละเอียดว่าจำเลยใช้เหล็กแหลมผู้ตายโดยวิธีการลงโทษจำเลยตามหลักเกณฑ์พิพาทแล้วคดีนี้โจทก์ตรวจสอบขอให้ลงโทษจำเลยฐานที่เป็นประโยชน์ต่ออัยการตามอัยการอาญา มาตรา 288 ศาลชั้น ฟังว่า คดีของจำเลยเป็นการป้องกันตัวสืบสวนสอบสวนไม่มีเหตุใดตามการพิจารณากฎหมายอาญา มาตรา 68 อัยการยกอัยการโจทก์ความยุติธรรมศาลยุติธรรมวินิจฉัยว่า อดีตของจำเลยไม่เป็นการป้องกันตัวแต่เป็นความจริงโดยบันดาลโทสะและจำเลยไม่มีเลยสำหรับฆ่าผู้ตาย พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามกฏหมายอาญา มาตรา 290, 72 เห็นศาลชั้นต้นและศาลยุติธรรมต่างยกพิจารณาในคดีฆาตกรรมโดยพิจารณาคดี ฎีกาของโจทก์ตัวอย่างเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง พิจารณาคดีตามกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 220 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย
พิพากษาฎีกาโจทก์.
มาตรารหัสที่อ้างอิง มาตราที่อ้างอิง
💡 สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไรสำหรับคุณ 💡 นั่นหมายถึงสำหรับคุณ
คำถามที่พบบ่อย เลย
ศาลฎีกาไทยแยกแยะความแตกต่างระหว่างการฆาตกรรมกับการทำร้ายร่างกายจนถึงแก่ความตายอย่างไร? ศาลฎีกาแยกออกไประหว่างความเป็นจริงกับการลงโทษร่างกายจนกระทั่งถึงเวลานั้นอย่างไร?
ในคำตัดสินที่ 1023/2531 ศาลอุทธรณ์ไม่เห็นด้วย โดยวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำการโดยประมาทเลินเล่อโดยไม่มีเจตนาฆ่า และถูกตัดสินว่ามีความผิดตามมาตรา 290 ประกอบกับมาตรา 72 ศาลฎีกาปฏิเสธคำร้องขออุทธรณ์ของโจทก์ โดยเห็นว่าเป็นการโต้แย้งข้อเท็จจริงมากกว่าข้อกฎหมาย ซึ่งอยู่นอกเหนือขอบเขตอำนาจศาล
ฎีกาวินิจฉัยในคำพิพากษาที่ 1023/2531 เกี่ยวกับมาตรา 72, 288, 290
📖 อ่านเพิ่มเติมได้ที่ ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ปรากฏบนเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลที่ไม่เป็นทางการและมีไว้เพื่อเป็นข้อมูลเท่านั้น ข้อความที่ถูกต้องตามกฎหมายของไทยนั้นอยู่ในภาษาไทยที่ตีพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา (รัชกิตชันนุเบกษา(เนื้อหาในนี้ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะเจาะจง โปรดปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติเหมาะสม).
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด. ข้อความในกฎหมายไทย (คนบทกฎหมาย) และคำพิพากษาของศาลฎีกา (ทวิภาคี) ฉบับภาษาไทยดั้งเดิมนั้นอยู่ในสาธารณสมบัติตามที่ตีพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา (ราชกิจจานุเบกษา) ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 (1994) เนื้อหาอื่น ๆ ทั้งหมด รวมถึงคำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำตัดสินของศาลฎีกา (Dika) คำอธิบายทางกฎหมาย การอ้างอิงโยง คำอธิบาย และบทวิเคราะห์บรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาที่มีลิขสิทธิ์ของ ไทยลอว์ออนไลน์ และบรรณาธิการของมัน, เซบาสเตียน เอช. บรูสโซ (ปริญญาตรีด้านกฎหมาย) และ วิชูดา อัตธัตเมธาคอน (ปริญญาโทด้านกฎหมาย) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ความรู้แก่เว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างมีประสิทธิภาพและเพื่อให้ข้อมูลเฉพาะผู้ปฏิบัติงานกฎหมายที่คือภาษาไทยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำสำหรับคำถามวิจัยเฉพาะที่ปรึกษาทนายความไทย
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ออนไลน์ จำกัด พนักงานบทกฎหมายภาษาไทยและคำตัดสินศาลฎีกาต้นฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติประกาศในราชกิจจานุเบกษาตามมาตรา 7 ส่วนที่เหลือลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่น ๆ ทั้งหมดรวมถึงคำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำตัดสินศาลฎีกาคำอธิบายกฎหมาย อ้างถึงบทวิจารณ์วิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางลาดเป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ไทยลอว์ออนไลน์ และตอน ฉลองเตียงรับรองบรูโซ (ปริญญาตรีด้านกฎหมาย) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ค้นคว้าวิจัยหรือเผยแพร่โดยค้นคว้า