L’acheteur d’un bien immobilier lors d’une vente aux enchères prend possession de la servitude de parcours et peut obliger à son enregistrement ผู้ซื้อที่ดินจัดสรรจากการขายทอดตลาดได้ภาระจำยอมในสาธารณูปโภคและมีสิทธิเรียกให้จดทะเบียน
⚖️ Points clés à retenir ⚖️ ประเด็นสำคัญ
Un terrain situé à l'intérieur d'un parc industriel que le promoteur a divisé avec les autres parcelles et n'a pas réservé à un usage autre que celui du projet est attribué en vertu de l'article 1 de l'annonce du Conseil révolutionnaire n° 286, même si le promoteur n'avait pas réservé ce terrain à un acheteur industriel particulier et qu'il en était toujours propriétaire. L'obligation du promoteur de fournir des services publics fait de ces services une servitude par application de la loi en faveur de tout lotissement attribué dans le parc, conformément aux dispositions de l’article 1 et de l’article 30, paragraphe 1, de cette annexe et à l’article 43 de la loi Lotissement La loi B.E. 2543 conserve les mêmes obligations après l’abrogation de l’annonce, donc le promoteur doit maintenir la servitude dans l’état dans lequel elle a été créée. Une servitude est un droit réel créé au bénéfice d’un autre bien foncier et ne prend fin que lorsque le propriétaire du bien dominant change de propriétaire ; elle passe donc à un acquéreur lors d’une vente aux enchères judiciaire, même si le promoteur n’a jamais cédé ce bien à ce dernier. Code civil et commercial L’article 1391, paragraphe 1, n’est pas la source de la servitude : c’est le motif sur lequel le propriétaire du bien dominant peut obliger le promoteur à le faire enregistrer, cette inscription étant une mesure nécessaire à la conservation et à l’utilisation de la servitude, et ce droit ne dépend pas de l’impuissance du propriétaire dans l’intervalle.
ที่ดินของโจทก์ตั้งอยู่ในสวนอุตสาหกรรมที่จำเลยทั้งสองจัดสรร แม้จำเลยทั้งสองจะไม่ได้ตั้งใจจำหน่ายที่ดินแปลงดังกล่าวให้แก่ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมรายใดมาก่อน แต่เมื่อที่ดินแปลงดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของสวนอุตสาหกรรมที่ถูกจำเลยทั้งสองแบ่งออกเป็นแปลงย่อยไว้ จำเลยทั้งสองย่อมที่จะจำหน่ายที่ดินแปลงดังกล่าวดั่งที่ดินจัดสรรเหมือนกับที่ดินจัดสรรแปลงอื่นได้ จำเลยทั้งสองเป็นผู้จัดสรรที่ดิน ย่อมมีหน้าที่จัดให้มีสาธารณูปโภคซึ่งตกอยู่ในภาระจำยอม ภาระจำยอมดังกล่าวเกิดขึ้นโดยผลของกฎหมายตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 286 ข้อ 1 และข้อ 30 วรรคหนึ่ง ซึ่ง พ.ร.บ.การจัดสรรที่ดิน พ.ศ. 2543 มาตรา 43 บัญญัติไว้ทำนองเดียวกัน จำเลยทั้งสองจึงยังมีหน้าที่บำรุงรักษาภาระจำยอมให้คงสภาพดังเช่นที่ได้จัดทำขึ้น และเมื่อภาระจำยอมเป็นทรัพยสิทธิที่มีขึ้นเพื่อประโยชน์แก่ที่ดินแปลงอื่น ย่อมไม่สิ้นไปเมื่อสามยทรัพย์เปลี่ยนเจ้าของ จึงตกได้แก่ผู้ซื้อจากการขายทอดตลาด ส่วน ป.พ.พ. มาตรา 1391 วรรคหนึ่ง มิใช่บทที่ก่อให้เกิดภาระจำยอม แต่เป็นบทที่ให้สิทธิเจ้าของสามยทรัพย์เรียกให้จดทะเบียนภาระจำยอมได้ เพราะการจดทะเบียนเป็นการอันจำเป็นเพื่อรักษาและใช้ภาระจำยอม แม้เจ้าของสามยทรัพย์จะยังไม่ได้เดือดร้อนในการสัญจรก็ตาม
Résumé exécutif บทสรุปผู้บริหาร
Décision de la Cour (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
Un terrain situé dans un parc industriel que le promoteur a subdivisé avec les autres parcelles et n’a pas réservé à un usage autre que celui du projet, est attribué en vertu de l’article 1 de l’Annonce du Conseil révolutionnaire n° 286, même si le promoteur n’en n’avait pas réservé de droit à un acheteur industriel particulier et que celui-ci le possédait encore. L’obligation du promoteur de fournir des services publics fait de ces services une servitude par dérogation légale en faveur de chaque parcelle attribuée dans le parc, conformément à l’article 1 et à l’article 30, paragraphe 1 de cette Annonce, et l’article 43 de la Loi sur l’attribution foncière B.E. 2543 continue cette obligation après l’abrogation de l’Annonce, de sorte que le promoteur doit maintenir la servitude dans l’état dans lequel elle a été créée. Une servitude est un droit réel créé en faveur d’un autre bien foncier et ne prend fin lorsque le bien foncier dominant change de propriétaire, donc elle passe à un acquéreur lors d’une vente aux enchères judiciaire, même si le promoteur n’a jamais transmis ce bien à celui-ci. L’article 1391, paragraphe 1 du Code civil et commercial n’est pas la source de la servitude : c’est la condition sur laquelle le propriétaire du bien dominant peut obliger le promoteur à l’enregistrer, cette inscription étant une mesure nécessaire à la conservation et à l’utilisation de la servitude, et ce droit ne dépend pas de l’impossibilité pour le propriétaire de s’y opposer en attendant.
ที่ดินของโจทก์ตั้งอยู่ในสวนอุตสาหกรรมที่จำเลยทั้งสองจัดสรร แม้จำเลยทั้งสองจะไม่ได้ตั้งใจจำหน่ายที่ดินแปลงดังกล่าวให้แก่ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมรายใดมาก่อน แต่เมื่อที่ดินแปลงดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของสวนอุตสาหกรรมที่ถูกจำเลยทั้งสองแบ่งออกเป็นแปลงย่อยไว้ จำเลยทั้งสองย่อมที่จะจำหน่ายที่ดินแปลงดังกล่าวดั่งที่ดินจัดสรรเหมือนกับที่ดินจัดสรรแปลงอื่นได้ จำเลยทั้งสองเป็นผู้จัดสรรที่ดิน ย่อมมีหน้าที่จัดให้มีสาธารณูปโภคซึ่งตกอยู่ในภาระจำยอม ภาระจำยอมดังกล่าวเกิดขึ้นโดยผลของกฎหมายตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 286 ข้อ 1 และข้อ 30 วรรคหนึ่ง ซึ่ง พ.ร.บ.การจัดสรรที่ดิน พ.ศ. 2543 มาตรา 43 บัญญัติไว้ทำนองเดียวกัน จำเลยทั้งสองจึงยังมีหน้าที่บำรุงรักษาภาระจำยอมให้คงสภาพดังเช่นที่ได้จัดทำขึ้น และเมื่อภาระจำยอมเป็นทรัพยสิทธิที่มีขึ้นเพื่อประโยชน์แก่ที่ดินแปลงอื่น ย่อมไม่สิ้นไปเมื่อสามยทรัพย์เปลี่ยนเจ้าของ จึงตกได้แก่ผู้ซื้อจากการขายทอดตลาด ส่วน ป.พ.พ. มาตรา 1391 วรรคหนึ่ง มิใช่บทที่ก่อให้เกิดภาระจำยอม แต่เป็นบทที่ให้สิทธิเจ้าของสามยทรัพย์เรียกให้จดทะเบียนภาระจำยอมได้ เพราะการจดทะเบียนเป็นการอันจำเป็นเพื่อรักษาและใช้ภาระจำยอม แม้เจ้าของสามยทรัพย์จะยังไม่ได้เดือดร้อนในการสัญจรก็ตาม
Décision de la Cour plénière คำพิพากษาฉบับเต็ม
Voici le texte intégral de l'arrêt n° 3718/2568 de la Cour suprême. Source : deka.supremecourt.or.th ต่อไปนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3718/2568 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
Une traduction anglaise est en cours de préparation et sera bientôt disponible.
Articles de code cités มาตราที่อ้างอิง
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Quel est le principe juridique énoncé dans la décision 3718/2568 ? คำพิพากษาฎีกาที่ 3718/2568 วินิจฉัยอย่างไร?
Un terrain situé dans un parc industriel que le promoteur a subdivisé avec les autres parcelles et n’a pas réservé à un usage autre que celui du projet, est attribué en vertu de l’article 1 de l’Annonce du Conseil révolutionnaire n° 286, même si le promoteur n’en n’avait pas réservé de droit à un acheteur industriel particulier et que celui-ci le possédait encore. L’obligation du promoteur de fournir des services publics fait de ces services une servitude par dérogation légale en faveur de chaque parcelle attribuée dans le parc, conformément à l’article 1 et à l’article 30, paragraphe 1 de cette Annonce, et l’article 43 de la Loi sur l’attribution foncière B.E. 2543 continue cette obligation après l’abrogation de l’Annonce, de sorte que le promoteur doit maintenir la servitude dans l’état dans lequel elle a été créée. Une servitude est un droit réel créé en faveur d’un autre bien foncier et ne prend fin lorsque le bien foncier dominant change de propriétaire, donc elle passe à un acquéreur lors d’une vente aux enchères judiciaire, même si le promoteur n’a jamais transmis ce bien à celui-ci. L’article 1391, paragraphe 1 du Code civil et commercial n’est pas la source de la servitude : c’est la condition sur laquelle le propriétaire du bien dominant peut obliger le promoteur à l’enregistrer, cette inscription étant une mesure nécessaire à la conservation et à l’utilisation de la servitude, et ce droit ne dépend pas de l’impossibilité pour le propriétaire de s’y opposer en attendant.
ที่ดินของโจทก์ตั้งอยู่ในสวนอุตสาหกรรมที่จำเลยทั้งสองจัดสรร แม้จำเลยทั้งสองจะไม่ได้ตั้งใจจำหน่ายที่ดินแปลงดังกล่าวให้แก่ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมรายใดมาก่อน แต่เมื่อที่ดินแปลงดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของสวนอุตสาหกรรมที่ถูกจำเลยทั้งสองแบ่งออกเป็นแปลงย่อยไว้ จำเลยทั้งสองย่อมที่จะจำหน่ายที่ดินแปลงดังกล่าวดั่งที่ดินจัดสรรเหมือนกับที่ดินจัดสรรแปลงอื่นได้ จำเลยทั้งสองเป็นผู้จัดสรรที่ดิน ย่อมมีหน้าที่จัดให้มีสาธารณูปโภคซึ่งตกอยู่ในภาระจำยอม ภาระจำยอมดังกล่าวเกิดขึ้นโดยผลของกฎหมายตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 286 ข้อ 1 และข้อ 30 วรรคหนึ่ง ซึ่ง พ.ร.บ.การจัดสรรที่ดิน พ.ศ. 2543 มาตรา 43 บัญญัติไว้ทำนองเดียวกัน จำเลยทั้งสองจึงยังมีหน้าที่บำรุงรักษาภาระจำยอมให้คงสภาพดังเช่นที่ได้จัดทำขึ้น และเมื่อภาระจำยอมเป็นทรัพยสิทธิที่มีขึ้นเพื่อประโยชน์แก่ที่ดินแปลงอื่น ย่อมไม่สิ้นไปเมื่อสามยทรัพย์เปลี่ยนเจ้าของ จึงตกได้แก่ผู้ซื้อจากการขายทอดตลาด ส่วน ป.พ.พ. มาตรา 1391 วรรคหนึ่ง มิใช่บทที่ก่อให้เกิดภาระจำยอม แต่เป็นบทที่ให้สิทธิเจ้าของสามยทรัพย์เรียกให้จดทะเบียนภาระจำยอมได้ เพราะการจดทะเบียนเป็นการอันจำเป็นเพื่อรักษาและใช้ภาระจำยอม แม้เจ้าของสามยทรัพย์จะยังไม่ได้เดือดร้อนในการสัญจรก็ตาม
Quelle disposition fait des utilités du développeur une servitude, et que fait la section 1391 ? บทกฎหมายใดทำให้สาธารณูปโภคตกเป็นภาระจำยอม และมาตรา 1391 มีบทบาทอย่างไร
Cette servitude découle de la loi sur l’attribution des terres, des articles 1 et 30 paragraphe 1 de l’Annonce du Conseil révolutionnaire n° 286 et désormais de l’article 43 de la loi sur l’attribution des terres B.E. 2543, qui impose l’obligation de fournir les services publics et de les rendre une servitude pour chaque parcelle attribuée. L’article 1391 paragraphe 1 du Code civil et commercial est le droit distinct du propriétaire de la terre dominante de faire ce qui est nécessaire pour préserver et utiliser cette servitude ; c’est pourquoi l’acheteur pourrait obliger le promoteur à la faire enregistrer.
ภาระจำยอมเกิดจากกฎหมายว่าด้วยการจัดสรรที่ดิน คือประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 286 ข้อ 1 และข้อ 30 วรรคหนึ่ง และปัจจุบันคือ พ.ร.บ.การจัดสรรที่ดิน พ.ศ. 2543 มาตรา 43 ซึ่งกำหนดหน้าที่จัดให้มีสาธารณูปโภคและให้ตกอยู่ในภาระจำยอมแก่ที่ดินจัดสรรทุกแปลง ส่วน ป.พ.พ. มาตรา 1391 วรรคหนึ่ง เป็นสิทธิของเจ้าของสามยทรัพย์ ที่จะทำการทุกอย่างอันจำเป็นเพื่อรักษาและใช้ภาระจำยอม จึงเป็นเหตุให้ผู้ซื้อเรียกให้ผู้จัดสรรไปจดทะเบียนภาระจำยอมได้
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต