Arrêt de référence คำพิพากษาสำคัญ Code civil et commercialป.พ.พ. Décision 8015/2551 คำพิพากษาที่ 8015/2551 2008 (BE 2551)

Une superficie non enregistrée lie toujours les parties qui l'ont signée : tout simplement pas les tiers สิทธิเหนือพื้นดินที่ไม่ได้จดทะเบียน ยังคงผูกพันคู่สัญญา แม้ไม่ใช่ทรัพยสิทธิที่ใช้ยันบุคคลภายนอกได้

Sections du CCC : มาตรา ป.พ.พ.:

⚖️ Point essentiel ⚖️ ประเด็นสำคัญ

Un accord écrit par lequel un propriétaire foncier permet à un autre de vivre dans des bâtiments situés sur son terrain crée une droit de superficie. Pour être un droit réel parfaitement acquis contre des tiers, il doit être enregistré auprès de l’autorité compétente. CCC article 1299 le deuxième paragraphe, mais l’absence d’enregistrement ne le rend pas nul : il continue de tenir les parties liées par lui comme un droit personnel, et le propriétaire foncier, en tant que partie, n’est pas une tierce personne que la règle de l’enregistrement protège. Dans les cas où l’accord permet à l’occupant de rester jusqu’à ce que les bâtiments soient si dégradés qu’ils soient inhabituels, les deux conditions doivent être remplies avant l’expulsion, et comme ce moment ne peut pas être fixé à l’avance, la superficie ne constitue pas un bien à durée déterminée, donc le deuxième paragraphe de l’article 1412 et le troisième paragraphe de l’article 1403 ne s’appliquent pas. Dans les cas où l’accord autorise également les réparations, les travaux effectués pour maintenir les bâtiments habitables ne constituent pas une violation de cet accord.

บันทึกข้อตกลงระหว่างโจทก์กับมารดาจำเลยเป็นบันทึกที่ก่อตั้งสิทธิเหนือพื้นดิน ซึ่งต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงจะบริบูรณ์เป็นทรัพยสิทธิใช้ยันบุคคลภายนอกได้ แต่แม้ไม่ได้จดทะเบียน ก็หาทำให้เป็นโมฆะไม่ ยังคงบังคับกันได้ในฐานะบุคคลสิทธิระหว่างคู่สัญญา โจทก์ไม่อาจขับไล่จำเลยและบริวารออกจากห้องแถวพิพาทได้จนกว่าจะทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้ตามที่ตกลงกันไว้

Résumé บทสรุปผู้บริหาร

En 2510, le demandeur, un temple, et la mère des défendeurs signèrent un accord écrit autorisant elle et ses personnes à dépendances à occuper les unités commerciales qu’elle avait construites sur les terres du temple jusqu’à ce que les bâtiments soient si dégradés qu’ils soient inhabituels. Elle accorda au temple environ 13 rai 3 ngan de terres en contrepartie. L’accord n’a jamais été enregistré. Après sa mort, le demandeur poursuivit ses deux enfants pour que ceux-ci démolissent les unités et qu’ils quittent le lieu, affirmant une indemnité de 1 000 bahts par mois, au motif qu’ils y vivaient depuis plus de 30 ans et avaient modifié les unités en violation de l’accord. Le tribunal de première instance a rejeté la demande, la Cour d’appel de la région 6 l’a confirmée et la Cour suprême l’a confirmée. L’accord a créé une superficies, qui doit être enregistrée auprès de l’officier compétent pour devenir un bien réel parfait contre les tiers en vertu de l’article 1299, paragraphe deux, du CCC ; non enregistrée, elle n’est pas nulle et reste néanmoins un droit personnel pour les parties, et le demandeur, en tant que partie à cet accord, n’est pas une tierce personne protégée par la règle de l’enregistrement. La condition pour que les occupants quittent leur logement est composée de deux éléments, le dilapidation et l’inhabitabilité, et ils doivent tous deux être remplis. Comme aucun de ces éléments ne peut être fixé à l’avance, il ne s’agit pas d’une superficies pour une durée déterminée et l’article 1412, paragraphe deux, du CCC, conjointement avec l’article 1403, paragraphe trois, ne s’applique pas. En l’espèce, le demandeur n’a jamais allégué que les bâtiments étaient en mauvais état, encore moins inoccupables ; il n’a présenté aucune preuve à ce sujet : l’affaire n’a été ni fondée ni prouvée que par les 30 ans et les modifications apportées aux bâtiments. Ces modifications consistaient en un mur de béton construit à l’extérieur de celui existant en bois, un nouveau toit et des portes en acier à la place des portes en bois. Ces travaux visaient à rendre les unités habitables ; ils n’ont pas représenté un fardeau supplémentaire pour le demandeur et étaient expressément autorisés par l’accord ; ils ne constituaient donc pas de violation de celui-ci et n’offraient aucun droit à un expulsion ou à des dommages-intérêts.
เมื่อปี 2510 โจทก์ซึ่งเป็นวัด กับมารดาของจำเลยทั้งสอง ทำบันทึกข้อตกลงเป็นลายลักษณ์อักษร ให้มารดาและบริวารอยู่อาศัยในห้องแถวที่ปลูกบนที่ดินของโจทก์ จนกว่าจะทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้ โดยมารดาได้ยกที่ดินเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งานเศษ ให้แก่โจทก์เป็นการตอบแทน บันทึกดังกล่าวไม่ได้จดทะเบียน เมื่อมารดาถึงแก่กรรม โจทก์ฟ้องบุตรทั้งสองขอให้รื้อถอนห้องแถวและออกไปจากที่ดิน กับเรียกค่าเสียหายเดือนละ 1,000 บาท โดยอ้างว่าอยู่อาศัยมาเกินกว่า 30 ปีแล้วและต่อเติมห้องแถวอันเป็นการผิดบันทึกข้อตกลง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ภาค 6 พิพากษายืน และศาลฎีกาพิพากษายืน บันทึกข้อตกลงเป็นการก่อตั้งสิทธิเหนือพื้นดิน ซึ่งต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงจะบริบูรณ์เป็นทรัพยสิทธิใช้ยันบุคคลภายนอกได้ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1299 วรรคสอง แต่แม้ไม่ได้จดทะเบียนก็หาเป็นโมฆะไม่ ยังคงบังคับกันได้ในฐานะบุคคลสิทธิระหว่างคู่สัญญา และโจทก์ซึ่งเป็นคู่สัญญาย่อมไม่ใช่บุคคลภายนอกที่จะได้รับความคุ้มครองตามบทบัญญัตินั้น เงื่อนไขที่จะให้ออกไปมีสองประการ คือทรุดโทรมประการหนึ่ง และการทรุดโทรมนั้นทำให้อยู่อาศัยไม่ได้อีกประการหนึ่ง ต้องครบทั้งสองประการ เมื่อไม่อาจกำหนดเวลาได้ว่าจะทรุดโทรมเมื่อใดและเมื่อใดจึงจะอยู่อาศัยไม่ได้ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการก่อสิทธิเหนือพื้นดินโดยมีกำหนดเวลา อันจะต้องบังคับตามมาตรา 1412 วรรคสอง ประกอบมาตรา 1403 วรรคสาม ในข้อเท็จจริง โจทก์มิได้กล่าวอ้างในคำฟ้องว่าห้องแถวทรุดโทรม และมิได้กล่าวอ้างว่าทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้ ทั้งไม่ได้นำสืบให้เห็นเช่นนั้น คงกล่าวอ้างและนำสืบแต่เพียงว่าจำเลยอยู่มาเกินกว่า 30 ปีและต่อเติมห้องแถว ส่วนการต่อเติมนั้นคือก่อกำแพงคอนกรีตข้างฝาบ้านโดยด้านในยังเป็นฝาไม้เดิม เปลี่ยนหลังคา และเปลี่ยนประตูไม้เป็นประตูเหล็ก ล้วนเป็นการซ่อมแซมเพื่อให้อยู่อาศัยได้ มิได้ก่อภาระเพิ่มขึ้นแก่โจทก์ และเป็นการทำตามที่บันทึกข้อตกลงอนุญาตให้ซ่อมแซมได้ จึงไม่เป็นการผิดบันทึกข้อตกลง โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่และเรียกค่าเสียหาย

Motifs déterminants de la décision คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)

Une convention écrite par laquelle un propriétaire foncier laisse un autre vivre dans des bâtiments sur son bien foncier crée une superficies. Pour devenir un droit réel parfait contre les tiers, il doit être inscrit auprès de l’autorité compétente en vertu de l’article 1299, paragraphe deux, du Code civil, mais le non-inscription ne le rend pas nul : il reste lié par les parties comme un droit personnel, et le propriétaire foncier, en tant que partie, n’est pas une tierce personne que la règle de l’inscription protège. Lorsque la convention autorise l’occupant à y résider jusqu’à ce que les bâtiments soient si dégradés qu’ils soient inhabituels, les deux conditions doivent être remplies avant l’expulsion, et comme ce moment ne peut pas être fixé à l’avance, la superficies n’est pas une superficie de durée déterminée, de sorte que l’article 1412, paragraphe deux, avec l’article 1403, paragraphe trois, ne s’applique pas. Lorsque la convention permet également des réparations, les travaux effectués pour maintenir les bâtiments habitables ne constituent pas une violation de celle-ci.
บันทึกข้อตกลงระหว่างโจทก์กับมารดาจำเลยเป็นบันทึกที่ก่อตั้งสิทธิเหนือพื้นดิน ซึ่งต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงจะบริบูรณ์เป็นทรัพยสิทธิใช้ยันบุคคลภายนอกได้ แต่แม้ไม่ได้จดทะเบียน ก็หาทำให้เป็นโมฆะไม่ ยังคงบังคับกันได้ในฐานะบุคคลสิทธิระหว่างคู่สัญญา โจทก์ไม่อาจขับไล่จำเลยและบริวารออกจากห้องแถวพิพาทได้จนกว่าจะทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้ตามที่ตกลงกันไว้

Texte de la décision judiciaire ข้อความคำพิพากษาภาษาไทย

Texte de la décision conservé dans la base.
Source à l’appui : Adresse de la source non renseignée
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลนี้
เอกสารอ้างอิงประกอบ: ยังไม่ได้บันทึก URL ของแหล่งที่มา

ตามบันทึกข้อตกลงที่ทำขึ้นระหว่างโจทก์กับ ช. มารดาจำเลยทั้งสองนั้นเป็นบันทึกข้อตกลงที่ก่อตั้งสิทธิเหนือพื้นดินซึ่งจะต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงจะบริบูรณ์เป็นทรัพยสิทธิใช้ยันบุคคลภายนอกได้ แต่แม้จะมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ก็หาทำให้เป็นโมฆะเสียเปล่าไม่ ยังคงบังคับกันได้ในฐานะเป็นบุคคลสิทธิระหว่างคู่สัญญา เมื่อโจทก์เป็นคู่สัญญาตามบันทึกข้อตกลงดังกล่าวจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์เป็นบุคคลภายนอกที่จะได้รับความคุ้มครองตาม ป.พ.พ. มาตรา 1299 วรรคสอง
บันทึกข้อตกลงระบุให้ ช. และบริวารอยู่อาศัยในห้องแถวทั้งสี่ห้องจนกว่าจะทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้ อันเป็นข้อตกลงที่ระบุเงื่อนไขไว้ชัดแจ้งว่า ช. และบริวารสามารถอยู่อาศัยในห้องแถวพิพาทซึ่งปลูกอยู่บนที่ดินของโจทก์ได้จนกว่าห้องแถวนั้นจะทรุดโทรมประการหนึ่งและการทรุดโทรมนั้นต้องทำให้ไม่สามารถอยู่ในห้องแถวได้อีกประการหนึ่ง เมื่อครบทั้งสองประการดังกล่าว ช. และบริวารจึงจะอยู่อาศัยในที่ดินของโจทก์ต่อไปไม่ได้ต้องออกไปจากที่ดินของโจทก์ ซึ่งเงื่อนไขทั้งสองประการเป็นที่เห็นได้ว่าการทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้นั้น ไม่อาจกำหนดเวลาได้ว่าจะทรุดโทรมเมื่อใดและเมื่อทรุดโทรมแล้วเมื่อใดจึงจะถือว่าอยู่อาศัยไม่ได้ กรณีจึงถือไม่ได้ว่าบันทึกข้อตกลงเป็นการก่อให้เกิดสิทธิเหนือพื้นดินโดยมีกำหนดเวลา อันจะต้องบังคับตาม ป.พ.พ. มาตรา 1412 วรรคสอง ประกอบมาตรา 1403 วรรคสาม
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 15707 ตำบลหนองโพ อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ ได้ยินยอมให้นางชื้น ปลูกสร้างห้องแถวเลขที่ 207-209 หมู่ที่ 1 ตำบลหนองโพ อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ อยู่อาศัย เมื่อวันที่ 28 กันยายน 2510 โจทก์และนางชื้นได้ทำเป็นบันทึกข้อตกลงโดยโจทก์ยินยอมให้นางชื้นได้อยู่อาศัยในห้องแถวดังกล่าวจนกว่าจะทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้ ต่อมานางชื้นถึงแก่กรรม จำเลยทั้งสองซึ่งเป็นบุตรและบริวารยังคงอาศัยในห้องแถวดังกล่าวไม่ยอมรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินโจทก์ โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยทั้งสองพร้อมบริวารขนย้ายทรัพย์สินออกไปหลายครั้งแล้วแต่จำเลยทั้งสองเพิกเฉยกลับทำการต่อเติมห้องแถวจึงถือว่าเป็นการผิดสัญญาบันทึกที่นางชื้นทำไว้กับโจทก์ในข้อสาระสำคัญ และนับจากวันทำบันทึก จำเลยทั้งสองอยู่อาศัยในที่ดินของโจทก์มาเกินกว่า 30 ปีแล้ว การอยู่อาศัยของจำเลยทั้งสองเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างห้องแถวเลขที่ 207-209 หมู่ที่ 1 ตำบลหนองโพ อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ ของโจทก์และห้ามจำเลยทั้งสองและบริวารเกี่ยวข้องกับที่ดินโจทก์อีกต่อไป ให้จำเลยทั้งสองส่งมอบที่ดินแก่โจทก์ในสภาพเรียบร้อย และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เดือนละ 1,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจำเลยทั้งสองจะรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างห้องแถวเลขที่ดังกล่าวและขนย้ายทรัพย์สินพร้อมทั้งบริวารออกไป
จำเลยทั้งสองให้การว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม จำเลยทั้งสองมิได้กระทำละเมิดและมิได้โต้แย้งสิทธิโจทก์ บันทึกถ้อยคำทำขึ้นในขณะที่นางชื้นมารดาของจำเลยทั้งสองมีอายุประมาณ 67 ปี โดยมารดาจำเลยทั้งสองยินยอมยกที่ดินเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งานเศษ ให้แก่โจทก์ และโจทก์ยินยอมให้ฝ่ายนางชื้นและนายนิ่ม พร้อมทั้งบริวารอาศัยอยู่ในห้องแถวทั้งสี่ห้องจนกว่าจะทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้เดินเข้าออกในวัดได้พร้อมทั้งยานพาหนะเท่าที่จำเป็นและยินยอมให้ซ่อมแซมได้จึงเป็นสัญญาต่างตอบแทน เมื่อนางชื้นถึงแก่กรรม จำเลยทั้งสองในฐานะบริวารของนางชื้นมีสิทธิโดยชอบธรรมที่จะอยู่อาศัยในห้องแถวพิพาทจนกว่าจะทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้ จำเลยทั้งสองมิได้กระทำการต่อเติมห้องแถวพิพาทอันเป็นการผิดสัญญาตามที่โจทก์อ้าง และโจทก์มิได้เสียหายเพราะจำเลยทั้งสองอยู่ตามสิทธิโดยชอบแห่งข้อสัญญาต่างตอบแทน ขอให้ยกฟ้อง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ
ศาลอุทธรณ์ภาค 6 พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงที่คู่ความมิได้โต้เถียงกันในชั้นฎีกาฟังเป็นยุติว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามกฎหมายและเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 15707 ตำบลหนองโพ อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ นางชื้น เป็นมารดาจำเลยทั้งสอง โจทก์ยินยอมให้นางชื้นปลูกสร้างห้องแถวเลขที่ 207-209 หมู่ที่ 1 ตำบลหนองโพ อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ อยู่อาศัยในที่ดินโจทก์ ต่อมา วันที่ 28 กันยายน 2510 โจทก์และนางชื้นได้ทำบันทึกข้อตกลงโดยโจทก์ยินยอมให้นางชื้นอยู่อาศัยในห้องแถวดังกล่าวจนกว่าจะทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้ โดยนางชื้นได้ยกที่ดินเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งานเศษ ให้แก่โจทก์ ต่อมานางชื้นถึงแก่กรรม จำเลยทั้งสองซึ่งเป็นบุตรและบริวารยังคงพักอาศัยอยู่ในห้องแถวดังกล่าว และจำเลยทั้งสองได้ก่อสร้างกำแพงคอนกรีตด้านข้างฝาบ้าน โดยฝาบ้านไม้เดิมยังคงอยู่เหมือนเดิม และเปลี่ยนประตูหน้าบ้านจากประตูไม้เป็นประตูเหล็กและทำหลังคาขึ้นใหม่มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ประการแรกว่า จำเลยทั้งสองมีสิทธิอาศัยอยู่ในที่ดินของโจทก์หรือไม่ เห็นว่า ตามบันทึกข้อตกลงที่ทำขึ้นระหว่างโจทก์กับนางชื้นมารดาจำเลยทั้งสองนั้น เป็นบันทึกข้อตกลงที่ก่อตั้งสิทธิเหนือพื้นดินซึ่งจะต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงจะบริบูรณ์เป็นทรัพยสิทธิใช้ยันบุคคลภายนอกได้แต่แม้จะมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ก็หาทำให้เป็นโมฆะเสียเปล่าไม่ ยังคงบังคับกันได้ในฐานะเป็นบุคคลสิทธิระหว่างคู่สัญญา เมื่อโจทก์เป็นคู่สัญญาตามบันทึกข้อตกลงดังกล่าวจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์เป็นบุคคลภายนอกที่จะได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1299 วรรคสอง เมื่อบันทึกข้อตกลงในข้อ (3) ระบุให้นางชื้นและบริวารอยู่อาศัยในห้องแถวทั้งสี่ห้องจนกว่าจะทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้ อันเป็นข้อตกลงที่ระบุเงื่อนไขไว้ชัดแจ้งว่านางชื้นและบริวารสามารถอยู่อาศัยในห้องแถวพิพาทซึ่งปลูกอยู่บนที่ดินของโจทก์ได้จนกว่าห้องแถวนั้นจะทรุดโทรมประการหนึ่งและการทรุดโทรมนั้นต้องทำให้ไม่สามารถอยู่ในห้องแถวได้อีกประการหนึ่ง เมื่อครบทั้งสองประการดังกล่าว นางชื้นและบริวารจึงจะอยู่อาศัยในที่ดินของโจทก์ต่อไปไม่ได้ต้องออกไปจากที่ดินของโจทก์ ซึ่งเงื่อนไขทั้งสองประการเป็นที่เห็นได้ว่าการทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้นั้น ไม่อาจกำหนดเวลาได้ว่าจะทรุดโทรมเมื่อใดและเมื่อทรุดโทรมแล้วเมื่อใดจึงจะถือว่าอยู่อาศัยไม่ได้ กรณีจึงถือไม่ได้ว่าบันทึกข้อตกลงเป็นการก่อให้เกิดสิทธิเหนือพื้นดินโดยมีกำหนดเวลา อันจะต้องบังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1412 วรรคสอง ประกอบมาตรา 1403 วรรคสาม แต่อย่างใด ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 6 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ในข้อนี้ฟังไม่ขึ้น
มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ประการต่อไปว่า การที่จำเลยทั้งสองทำกำแพงคอนกรีตเป็นฝาบ้านแทนฝาบ้านที่เป็นไม้เดิมโดยฝาบ้านไม้เดิมยังคงอยู่ เปลี่ยนประตูบ้านจากประตูไม้เป็นประตูเหล็ก และทำหลังคาขึ้นใหม่ เป็นการผิดเงื่อนไขตามบันทึกข้อตกลงหรือไม่ เห็นว่า ตามบันทึกข้อตกลง ข้อ (3) นอกจากจะระบุเหตุที่นางชื้นและบริวารจะต้องออกไปจากที่ดินของโจทก์ต่อเมื่อห้องแถวทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้แล้ว ในตอนท้ายของข้อ (3) ดังกล่าวยังระบุชัดแจ้งว่ายินยอมให้ซ่อมแซมได้ อันหมายความว่าแม้ห้องแถวจะทรุดโทรมก็ตาม แต่ถ้ายังสามารถใช้อยู่อาศัยได้ถ้าได้ทำการซ่อมแซมแล้ว โจทก์ยินยอมให้ทำการซ่อมแซมได้ ซึ่งตามฟ้องโจทก์มิได้กล่าวอ้างว่าห้องแถวดังกล่าวทรุดโทรมแต่อย่างใด ทั้งมิได้กล่าวอ้างว่าทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้ด้วย โจทก์กล่าวอ้างแต่เพียงว่า จำเลยทั้งสองซึ่งเป็นบุตรนางชื้นอยู่อาศัยในห้องแถวในที่ดินของโจทก์เกินกว่า 30 ปีแล้ว และได้ทำการต่อเติมห้องแถวอันเป็นการผิดเงื่อนไขตามบันทึกข้อตกลงเท่านั้น ประกอบกับโจทก์ก็ไม่ได้นำสืบให้เห็นว่า ห้องแถวดังกล่าวทรุดโทรมจนไม่สามารถอยู่อาศัยได้แต่อย่างใด คงสืบแต่เพียงว่าจำเลยทั้งสองต่อเติมห้องแถวอันเป็นการผิดเงื่อนไขตามบันทึกข้อตกลงและอยู่มาเกินกว่า 30 ปีแล้วเท่านั้น ข้อเท็จจริงจึงต้องฟังว่าห้องแถวอยู่ในสภาพที่ซ่อมแซมเพื่อใช้อยู่อาศัยต่อไปได้ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 6 เห็นว่า การที่จำเลยทั้งสองก่อกำแพงเป็นคอนกรีตข้างฝาบ้านโดยด้านในของห้องแถวยังเป็นฝาไม้อยู่เช่นเดิมก็ดี การเปลี่ยนหลังคาและเปลี่ยนประตูไม้เป็นประตูเหล็กก็ดี เป็นการซ่อมแซมเพื่อให้อยู่อาศัยในห้องแถวได้เท่านั้น มิได้ก่อให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่โจทก์ และเป็นการทำตามที่บันทึกข้อตกลงอนุญาตให้ซ่อมแซมได้ จำเลยทั้งสองจึงไม่ได้ทำผิดบันทึกข้อตกลง โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยทั้งสองและเรียกค่าเสียหายนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน"
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ

Articles de loi cités มาตราที่อ้างอิง

Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย

Un bien immobilier non inscrit relève-t-il du propriétaire qui l’a acquis ? สิทธิเหนือพื้นดินที่ไม่ได้จดทะเบียน ผูกพันเจ้าของที่ดินผู้ก่อตั้งสิทธิหรือไม่

Oui. Une droit de superficie doit être enregistrée auprès de l’autorité compétente pour devenir un bien réel parfait contre les tiers en vertu de l’article 1299, paragraphe deux, du CCC ; mais le fait de ne pas enregistrer n’empêche pas l’accord de devenir nul : il reste lié aux parties en tant que droit personnel, et le propriétaire foncier, en tant que partie à cet accord, n’est pas une tierce personne que la règle de l’enregistrement protège. Dans la décision 8015/2551, le propriétaire foncier n’a pas pu procéder à l’expulsion car la condition convenue, à savoir que les bâtiments soient en si mauvais état qu’ils soient inhabituels, n’avait ni été invoquée ni prouvée.

ผูกพัน สิทธิเหนือพื้นดินต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่จึงจะบริบูรณ์เป็นทรัพยสิทธิใช้ยันบุคคลภายนอกได้ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1299 วรรคสอง แต่การไม่จดทะเบียนหาทำให้ข้อตกลงเป็นโมฆะไม่ ยังคงบังคับกันได้ในฐานะบุคคลสิทธิระหว่างคู่สัญญา และเจ้าของที่ดินซึ่งเป็นคู่สัญญาย่อมมิใช่บุคคลภายนอกที่จะได้รับความคุ้มครองตามบทบัญญัตินั้น ในคำพิพากษาฎีกาที่ 8015/2551 เจ้าของที่ดินขับไล่ไม่ได้ เพราะเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ว่าห้องแถวต้องทรุดโทรมจนอยู่อาศัยไม่ได้นั้น โจทก์มิได้กล่าวอ้างและมิได้นำสืบ

Quel article du CCC rend illisibles les droits de séjour non enregistrés contre des tiers ? มาตราใดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ทำให้สิทธิอาศัยที่มิได้จดทะเบียนใช้ยันบุคคลภายนอกไม่ได้

Article 1403 du CCC (également §1299)

มาตรา 1403 (และมาตรา 1299)

droit d'habitation Thaïlande article 1403 ccc article 1299 ccc superficies non enregistrées Thaïlande droits personnels fonciers en Thaïlande

📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline

Sebastien H. Brousseau LL.B., B.Sc. Consultant juridique étranger
Wichuda Atthatmethakon LL.M. Avocat et notaire thaïlandais

Examiné et annoté par des professionnels du droit qualifiés ayant plus de 18 ans d'expérience en droit thaïlandais.

ตรวจสอบและอธิบายโดยผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายที่มีประสบการณ์การปฏิบัติงานด้านกฎหมายไทยมากกว่า 18 ปี

Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.

Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.

ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ

ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต

Retour en haut de la page
WhatsApp LINE Appeler Rendez-vous