Un administrateur agissant de mauvaise foi devient personnellement responsable au même titre que la société. กรรมการที่กระทำการโดยไม่สุจริต รับผิดเป็นส่วนตัวร่วมกับบริษัท
⚖️ Points clés à retenir ⚖️ ประเด็นสำคัญ
Un administrateur qui signe un acte de reconnaissance de dette au nom propre, avec sa empreinte digitale et sans le sceau de l'entreprise, après une conduite manifestant une mauvaise foi envers la contrepartie, est considéré comme ayant personnellement associé l'entreprise à la dette et ne peut dénier sa responsabilité à un partenaire de bonne foi. Les irrégularités qui ont révélé une mauvaise foi ici ont été constatées tout au long de la négociation en tant que représentant de l'entreprise, refusant d'effectuer le paiement dès le départ sous prétexte d'illiquidité, signant un engagement sous les sceaux de deux sociétés qu'il contrôlait, signant l'acte de reconnaissance sans le sceau de l'entreprise débitrice et produisant la preuve d'un virement bancaire qui n'a jamais eu lieu. Le point n'est pas que l'administrateur soit tenu par une obligation légale de diligence dont la violation crée une responsabilité personnelle : l'article 1144 ne fait que placer la responsabilité de la direction d'une entreprise dans une situation où elle peut être tenue responsable de ses actes. société à responsabilité limitée Dans ses statuts, sous l'autorité de l'assemblée générale et des règlements de l'entreprise, et conformément à l'article 1167 et à l'article 807, la relation du directeur avec l'entreprise et avec les tiers est régie par l'obligation de représentation. Ce qui rend le directeur personnellement responsable est l'obligation de bonne foi énoncée à l'article 5, appliquée à sa propre conduite, ainsi qu'un document qui, à première vue, n'avait pas été émis par l'entreprise.
โจทก์นำสืบให้เห็นถึงความไม่สุจริตของฝ่ายจำเลย โดยเฉพาะการกระทำตามอำเภอใจของจำเลยที่ 2 ตั้งแต่การเป็นตัวแทนของจำเลยที่ 1 การไม่ยอมชำระค่าบริการสินค้าโดยอ้างขาดสภาพคล่อง การทำสัญญาค้ำประกันโดยลงลายมือชื่อพร้อมประทับตราสำคัญทั้งของจำเลยที่ 1 และที่ 3 การทำหนังสือรับสภาพหนี้โดยลงลายมือชื่อแต่ไม่ประทับตราของจำเลยที่ 1 รวมทั้งการทำหลักฐานการโอนเงินเท็จ การกระทำเหล่านี้เป็นข้อพิรุธหลายประการ จำเลยที่ 2 รับผิดเป็นส่วนตัว ทั้งนี้ มิใช่เรื่องที่กรรมการมีหน้าที่ตามกฎหมายในการใช้ความเอื้อเฟื้อสอดส่องแล้วผิดหน้าที่จึงต้องรับผิดเป็นส่วนตัว เพราะมาตรา 1144 เพียงกำหนดให้บริษัทจำกัดมีกรรมการจัดการภายใต้ความครอบงำของที่ประชุมใหญ่และตามข้อบังคับของบริษัท และมาตรา 1167 ประกอบมาตรา 807 กำหนดให้ความเกี่ยวพันระหว่างกรรมการ บริษัท และบุคคลภายนอกเป็นไปตามบทว่าด้วยตัวแทน สิ่งที่ทำให้จำเลยที่ 2 ผูกพันเป็นส่วนตัวคือหลักสุจริตตามมาตรา 5 ประกอบกับหนังสือรับสภาพหนี้ที่ไม่มีลักษณะเป็นเอกสารของนิติบุคคล
Résumé exécutif บทสรุปผู้บริหาร
Décision de la Cour (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
Un dirigeant qui signe un acte de reconnaissance de dette en son nom, avec sa empreinte digitale et sans le sceau de l'entreprise, après une conduite manifestant une mauvaise foi envers la contrepartie, est considéré comme ayant personnellement associé l'entreprise à la dette et ne peut dénier sa responsabilité à un partenaire de bonne foi. Les irrégularités qui ont révélé une mauvaise foi ici ont consisté à négocier tout au long de la transaction en tant que représentant de l'entreprise, à refuser le paiement dès le départ sur le fond d'une inaliénabilité, à signer une garantie sous les sceaux de deux sociétés qu'il contrôlait, à signer l'acte de reconnaissance sans le sceau de l'entreprise débiteur et à produire des preuves d'un transfert bancaire qui n'a jamais eu lieu. Le point n’est pas que le dirigeant soit tenu d’une obligation de diligence légale dont la violation crée une responsabilité personnelle : l’article 1144 ne fait que placer la gestion d’une société à responsabilité limitée sous le contrôle de l’assemblée générale et des statuts de la société, et l’article 1167 s’applique aux relations du dirigeant avec la société et avec les tiers en tant que représentant de celle-ci. Ce qui rend le dirigeant personnellement responsable, c’est la condition de bonne foi de l’article 5, appliquée à sa propre conduite, ainsi qu’un document qui, à première vue, n’avait pas été émis en tant que document de la société.
โจทก์นำสืบให้เห็นถึงความไม่สุจริตของฝ่ายจำเลย โดยเฉพาะการกระทำตามอำเภอใจของจำเลยที่ 2 ตั้งแต่การเป็นตัวแทนของจำเลยที่ 1 การไม่ยอมชำระค่าบริการสินค้าโดยอ้างขาดสภาพคล่อง การทำสัญญาค้ำประกันโดยลงลายมือชื่อพร้อมประทับตราสำคัญทั้งของจำเลยที่ 1 และที่ 3 การทำหนังสือรับสภาพหนี้โดยลงลายมือชื่อแต่ไม่ประทับตราของจำเลยที่ 1 รวมทั้งการทำหลักฐานการโอนเงินเท็จ การกระทำเหล่านี้เป็นข้อพิรุธหลายประการ จำเลยที่ 2 รับผิดเป็นส่วนตัว ทั้งนี้ มิใช่เรื่องที่กรรมการมีหน้าที่ตามกฎหมายในการใช้ความเอื้อเฟื้อสอดส่องแล้วผิดหน้าที่จึงต้องรับผิดเป็นส่วนตัว เพราะมาตรา 1144 เพียงกำหนดให้บริษัทจำกัดมีกรรมการจัดการภายใต้ความครอบงำของที่ประชุมใหญ่และตามข้อบังคับของบริษัท และมาตรา 1167 ประกอบมาตรา 807 กำหนดให้ความเกี่ยวพันระหว่างกรรมการ บริษัท และบุคคลภายนอกเป็นไปตามบทว่าด้วยตัวแทน สิ่งที่ทำให้จำเลยที่ 2 ผูกพันเป็นส่วนตัวคือหลักสุจริตตามมาตรา 5 ประกอบกับหนังสือรับสภาพหนี้ที่ไม่มีลักษณะเป็นเอกสารของนิติบุคคล
Décision de la Cour plénière คำพิพากษาฉบับเต็ม
The full judgment of Supreme Court Decision No. 2651/2566 is published in Thai: switch this page to Thai to read it. The facts and the holding in English are at the top of this page. Source: deka.supremecourt.or.th ต่อไปนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2651/2566 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันหรือแทนกันชำระเงิน 2,098,162.43 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงิน 1,931,935.66 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์
จำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยที่ 2 และที่ 3 ให้การขอให้ยกฟ้อง ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน 1,817,095.35 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับแต่วันที่ 22 มกราคม 2559 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยคิดถึงวันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 21 มีนาคม 2560) ต้องไม่เกิน 166,226.95 บาท กับให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 20,000 บาท จำเลยทั้งสามอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน 50,020.38 ดอลลาร์สหรัฐ พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 21 มีนาคม 2560) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจะชำระเป็นเงินบาท ให้คิดตามอัตราแลกเปลี่ยนเงิน ณ สถานที่และในเวลาที่ใช้เงิน แต่ทั้งนี้อัตราแลกเปลี่ยนต้องไม่เกิน 36.3271 บาท ต่อ 1 ดอลลาร์สหรัฐ และเมื่อคำนวณเป็นเงินบาทต้องไม่เกิน 1,931,935.66 บาท ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ จำเลยทั้งสามฎีกา โดยได้รับอนุญาตจากศาลฎีกาเฉพาะประเด็นที่ว่า จำเลยที่ 2 ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยอื่นเพื่อการชำระหนี้ค่าสินค้าตามหนังสือรับสภาพหนี้หรือไม่ ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้แย้งกันในชั้นฎีการับฟังได้เป็นยุติว่า จำเลยที่ 1 และที่ 3 เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด มีจำเลยที่ 2 เป็นกรรมการผู้มีอำนาจลงลายมือชื่อและประทับตราสำคัญของจำเลยที่ 1 และที่ 3 กระทำการแทนและมีผลผูกพันจำเลยที่ 1 และที่ 3 ได้ จำเลยที่ 1 สั่งซื้อแผ่นรองสิ่งปฏิกูลสัตว์เลี้ยงรวม 10,250 ชิ้น จากโจทก์ โดยมีเงื่อนไขในการชำระราคาคือร้อยละ 50 เมื่อทำการยืนยันใบสั่งซื้อ และอีกร้อยละ 50 เมื่อโจทก์ส่งสำเนาเอกสารให้แก่จำเลยที่ 1 ทั้งนี้ ให้โจทก์ส่งมอบสินค้าดังกล่าวให้แก่บริษัท ต. ผู้ซื้อ แต่จำเลยที่ 1 ไม่ชำระค่าสินค้าให้โจทก์โดยอ้างเหตุผลเรื่องขาดสภาพคล่องทางการเงิน วันที่ 22 มกราคม 2559 จำเลยที่ 2 จึงเดินทางไปพบโจทก์เพื่อเจรจาขอให้โจทก์ปล่อยสินค้าออกจากท่าเรือและจำเลยที่ 2 จะชำระหนี้ค่าสินค้าให้เสร็จก่อนสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ 2559 โดยจำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อและประทับลายนิ้วมือไว้ในเอกสาร ตามหนังสือรับสภาพหนี้พร้อมคำแปล โจทก์จึงปล่อยใบตราส่งให้แก่ผู้ซื้อ คดีในชั้นนี้ยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษว่า จำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายผิดสัญญาซื้อขายสินค้าดังกล่าวและต้องชำระเงินแก่โจทก์ 50,020.38 ดอลลาร์สหรัฐ โดยจำเลยที่ 3 ต้องร่วมรับผิดชำระเงินจำนวนดังกล่าวให้แก่โจทก์ คดีมีปัญหาที่ต้องพิจารณาตามฎีกาของฝ่ายจำเลยเพียงประเด็นเดียวว่า จำเลยที่ 2 ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยอื่นเพื่อการชำระหนี้ค่าสินค้า ตามหนังสือรับสภาพหนี้พร้อมคำแปลหรือไม่ โดยฝ่ายจำเลยฎีกาในทำนองว่า จำเลยที่ 2 ไม่ต้องรับผิดเป็นการส่วนตัวต่อโจทก์เนื่องจากจำเลยที่ 2 ไม่เคยเป็นหนี้โจทก์ การทำหนังสือรับสภาพหนี้ดังกล่าวของจำเลยที่ 2 กระทำขึ้นในฐานะกรรมการผู้มีอำนาจของจำเลยที่ 1 แม้หนังสือรับสภาพหนี้ดังกล่าวไม่ได้ประทับตราสำคัญของจำเลยที่ 1 ก็ไม่เป็นเหตุให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดต่อโจทก์ ซึ่งปัญหานี้ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษได้วินิจฉัยไว้ว่า ฝ่ายจำเลยไม่ได้ร่วมกันกระทำละเมิดต่อโจทก์ การที่จำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อโดยไม่ประทับตราสำคัญของจำเลยที่ 1 ถือไม่ได้ว่าเป็นการกระทำในฐานะผู้แทนของจำเลยที่ 1 ทั้งจำเลยที่ 1 ไม่ได้ให้สัตยาบันแก่การกระทำดังกล่าว จำเลยที่ 2 จึงต้องผูกพันตามหนังสือรับสภาพหนี้เป็นการส่วนตัว เห็นว่า แม้ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษจะวินิจฉัยว่าฝ่ายจำเลยไม่ได้ร่วมกันกระทำละเมิดต่อโจทก์ก็ตาม แต่โจทก์ก็ได้นำสืบให้เห็นถึงความไม่สุจริตของฝ่ายจำเลยในการติดต่อซื้อขายสินค้าระหว่างประเทศครั้งนี้ไว้แล้ว โดยเฉพาะการกระทำตามอำเภอใจของจำเลยที่ 2 ตั้งแต่การเป็นตัวแทนของจำเลยที่ 1 ในการเจรจากับโจทก์มาโดยตลอด การไม่ยอมชำระค่าสินค้าตั้งแต่แรกด้วยการอ้างว่าขาดสภาพคล่องทางการเงิน การทำสัญญาค้ำประกันโดยจำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อพร้อมประทับตราสำคัญทั้งของจำเลยที่ 1 และที่ 3 การทำหนังสือรับสภาพหนี้โดยจำเลยที่ 2 ลงลายมือชื่อและประทับลายนิ้วมือแต่ไม่ประทับตราสำคัญของจำเลยที่ 1 รวมทั้งการทำหลักฐานการโอนเงินให้แก่โจทก์ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้มีการทำธุรกรรมดังกล่าวต่อธนาคารแต่อย่างใด การกระทำเหล่านี้นับเป็นข้อพิรุธหลายประการของจำเลยที่ 2 ที่ทำให้เห็นได้ว่า จำเลยที่ 2 กระทำการไม่สุจริตในลักษณะที่ตนเองเป็นบุคคลผู้มีส่วนเกี่ยวข้องนอกเหนือจากการเป็นเพียงผู้มีอำนาจกระทำการแทนจำเลยที่ 1 เท่านั้น ทั้งเป็นการกระทำที่ไม่คำนึงถึงแบบพิธีของจำเลยที่ 1 ในการประทับตราสำคัญ หนังสือรับสภาพหนี้ดังกล่าวจึงไม่ถือว่าได้ทำขึ้นโดยเจตนาให้มีลักษณะเป็นทางการอย่างเช่นหนังสือที่ออกโดยนิติบุคคลทั่วไป แต่มีลักษณะที่อาจเข้าใจไปได้ว่าจำเลยที่ 2 ทำในนามส่วนตัวเพื่อสร้างความเชื่อมั่นแก่โจทก์และยอมปล่อยสินค้า จำเลยที่ 2 จึงไม่อาจปฏิเสธความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นแก่โจทก์ซึ่งเป็นคู่ค้าผู้สุจริตได้ ถือว่าจำเลยที่ 2 ได้เข้าร่วมเป็นการส่วนตัวกับจำเลยที่ 1 เพื่อรับผิดในหนี้ค่าสินค้าที่ค้างชำระต่อโจทก์ ดังนั้น ที่ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยอื่นเพื่อการชำระหนี้ค่าสินค้า ตามหนังสือรับสภาพหนี้พร้อมคำแปลนั้น ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาของฝ่ายจำเลยฟังไม่ขึ้น อนึ่ง พระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พ.ศ. 2564 ได้ยกเลิกความในมาตรา 7 และมาตรา 224 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และให้ใช้ความใหม่แทน ทำให้ดอกเบี้ยผิดนัดซึ่งเป็นหนี้เงินที่ถึงกำหนดชำระตั้งแต่วันที่ 11 เมษายน 2564 ต้องปรับเปลี่ยนจากอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี เป็นร้อยละ 5 ต่อปี นอกจากนี้ เห็นควรกำหนดด้วยว่า การคิดอัตราแลกเปลี่ยนให้ใช้อัตราแลกเปลี่ยนตามประกาศของธนาคารแห่งประเทศไทย ณ วันที่ชำระเงิน หากไม่มีอัตราแลกเปลี่ยนในวันดังกล่าว ให้ใช้อัตราแลกเปลี่ยนในวันสุดท้ายก่อนวันนั้น ซึ่งการปรับเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยและอัตราแลกเปลี่ยนนี้มีลักษณะเป็นหนี้ร่วม จึงให้ มีผลถึงจำเลยที่ 1 และที่ 3 ด้วย พิพากษายืน แต่สำหรับดอกเบี้ยในต้นเงิน ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 21 มีนาคม 2560) จนถึงวันที่ 10 เมษายน 2564 หลังจากนั้นให้ชำระอัตราร้อยละ 5 ต่อปี เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ทั้งนี้ หากกระทรวงการคลังปรับเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยโดยตราเป็นพระราชกฤษฎีกาเมื่อใด ก็ให้ปรับเปลี่ยนไปตามนั้น แต่ทั้งนี้ต้องไม่เกินอัตราดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี ตามขอ ในการคิดอัตราแลกเปลี่ยนให้ใช้อัตราแลกเปลี่ยนตามประกาศของธนาคารแห่งประเทศไทย ณ วันที่ชำระเงิน หากไม่มีอัตราแลกเปลี่ยนในวันดังกล่าว ให้ใช้อัตราแลกเปลี่ยนในวันสุดท้ายก่อนวันนั้น นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ
Articles de code cités มาตราที่อ้างอิง
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Quel est le principe juridique énoncé dans la décision 2651/2566 ? คำพิพากษาฎีกาที่ 2651/2566 วินิจฉัยอย่างไร?
Un dirigeant qui signe un acte de reconnaissance de dette en son nom, avec sa empreinte digitale et sans le sceau de l'entreprise, après une conduite manifestant une mauvaise foi envers la contrepartie, est considéré comme ayant personnellement associé l'entreprise à la dette et ne peut dénier sa responsabilité à un partenaire de bonne foi. Les irrégularités qui ont révélé une mauvaise foi ici ont consisté à négocier tout au long de la transaction en tant que représentant de l'entreprise, à refuser le paiement dès le départ sur le fond d'une inaliénabilité, à signer une garantie sous les sceaux de deux sociétés qu'il contrôlait, à signer l'acte de reconnaissance sans le sceau de l'entreprise débiteur et à produire des preuves d'un transfert bancaire qui n'a jamais eu lieu. Le point n’est pas que le dirigeant soit tenu d’une obligation de diligence légale dont la violation crée une responsabilité personnelle : l’article 1144 ne fait que placer la gestion d’une société à responsabilité limitée sous le contrôle de l’assemblée générale et des statuts de la société, et l’article 1167 s’applique aux relations du dirigeant avec la société et avec les tiers en tant que représentant de celle-ci. Ce qui rend le dirigeant personnellement responsable, c’est la condition de bonne foi de l’article 5, appliquée à sa propre conduite, ainsi qu’un document qui, à première vue, n’avait pas été émis en tant que document de la société.
โจทก์นำสืบให้เห็นถึงความไม่สุจริตของฝ่ายจำเลย โดยเฉพาะการกระทำตามอำเภอใจของจำเลยที่ 2 ตั้งแต่การเป็นตัวแทนของจำเลยที่ 1 การไม่ยอมชำระค่าบริการสินค้าโดยอ้างขาดสภาพคล่อง การทำสัญญาค้ำประกันโดยลงลายมือชื่อพร้อมประทับตราสำคัญทั้งของจำเลยที่ 1 และที่ 3 การทำหนังสือรับสภาพหนี้โดยลงลายมือชื่อแต่ไม่ประทับตราของจำเลยที่ 1 รวมทั้งการทำหลักฐานการโอนเงินเท็จ การกระทำเหล่านี้เป็นข้อพิรุธหลายประการ จำเลยที่ 2 รับผิดเป็นส่วนตัว ทั้งนี้ มิใช่เรื่องที่กรรมการมีหน้าที่ตามกฎหมายในการใช้ความเอื้อเฟื้อสอดส่องแล้วผิดหน้าที่จึงต้องรับผิดเป็นส่วนตัว เพราะมาตรา 1144 เพียงกำหนดให้บริษัทจำกัดมีกรรมการจัดการภายใต้ความครอบงำของที่ประชุมใหญ่และตามข้อบังคับของบริษัท และมาตรา 1167 ประกอบมาตรา 807 กำหนดให้ความเกี่ยวพันระหว่างกรรมการ บริษัท และบุคคลภายนอกเป็นไปตามบทว่าด้วยตัวแทน สิ่งที่ทำให้จำเลยที่ 2 ผูกพันเป็นส่วนตัวคือหลักสุจริตตามมาตรา 5 ประกอบกับหนังสือรับสภาพหนี้ที่ไม่มีลักษณะเป็นเอกสารของนิติบุคคล
Dans quelles sections du CCC cette demande est-elle enregistrée et impose-t-elle l'obligation de diligence raisonnable à l'égard du directeur ? คดีนี้อ้างมาตราใดบ้าง และมีมาตราใดที่วางหน้าที่ใช้ความระมัดระวังของกรรมการหรือไม่
Articles 5, 807, 1144 et 1167. Aucun d'entre eux n'est une disposition relative à l'obligation de diligence. L'article 5 oblige chacun à agir de bonne foi dans l'exercice des droits et l'accomplissement des obligations, et c'est celui qui réalise le travail ici. L'article 1144 place la gestion d'une société anonyme sous l'autorité des administrateurs, conformément au règlement de l'assemblée générale et aux statuts de la société. L'article 1167 fait de la relation entre un administrateur et l'entreprise et les tiers une question d'agence, tandis que l'article 807 stipule que l'agent a pour devoir de suivre les instructions du principal. L'article 1168 stipule le devoir de diligence d'un administrateur, et cette décision ne repose pas sur cette disposition.
มาตรา 5, 807, 1144 และ 1167 ไม่มีมาตราใดเป็นบทว่าด้วยหน้าที่ใช้ความระมัดระวังของกรรมการ มาตรา 5 ให้ทุกคนใช้สิทธิและปฏิบัติหน้าที่โดยสุจริต ซึ่งเป็นบทที่ใช้จริงในคดีนี้ มาตรา 1144 กำหนดให้บริษัทจำกัดมีกรรมการจัดการภายใต้ความครอบงำของที่ประชุมใหญ่และตามข้อบังคับ มาตรา 1167 ให้ความเกี่ยวพันระหว่างกรรมการ บริษัท และบุคคลภายนอกเป็นไปตามบทว่าด้วยตัวแทน และมาตรา 807 เป็นหน้าที่ของตัวแทนที่ต้องทำตามคำสั่งของตัวการ ส่วนหน้าที่ใช้ความเอื้อเฟื้อสอดส่องอย่างวิญญูชนของกรรมการคือมาตรา 1168 ซึ่งคดีนี้ไม่ได้วินิจฉัยตามมาตรานั้น
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต