Le transfert de biens successoraux à soi-même en tant que cohéritier par l'administrateur relève de ses pouvoirs et n'est pas nul en vertu de l'article 150. ผู้จัดการมรดกโอนทรัพย์มรดกให้แก่ตนเองในฐานะทายาท ไม่เป็นการขัดผลประโยชน์ ไม่ตกเป็นโมฆะตามมาตรา 150
⚖️ Points clés à retenir ⚖️ ประเด็นสำคัญ
Lorsqu'un administrateur de succession qui est également cohéritier inscrit un transfert de biens de la succession à son nom en sa qualité d’héritier, cet acte relève des pouvoirs généraux de l’administrateur en vertu du CCC article 1719 et ne nécessite le consentement d’aucun autre héritier, et ce n’est pas un acte juridique dans lequel il a un intérêt contraire à la succession ; l’article 1722 du CCC, qui interdit par ailleurs un tel acte à moins que le testament ou le tribunal ne l’autorise, ne s’applique pas et le transfert n’est pas nul en vertu de l’ article 150. Tout préjudice causé à un autre héritier légal est une affaire entre cet héritier et l’administrateur, à poursuivre séparément. Cela ne prive pas l’autre héritier de tout recours contre les cessionnaires ultérieurs. L’héritier ayant droit à la part du défunt acquiert biens immobiliers autrement que par acte juridique et se trouve déjà en mesure de faire enregistrer son droit ; par conséquent, lorsque l’administrateur revend à un cessionnaire qui n’acquiert pas de bonne foi, le transfert ne peut être opposé à l’héritier et celui-ci peut faire annuler l’enregistrement en vertu de l’article 1300 du CCC ; il en va de même d’un transfert ultérieur effectué par ce cessionnaire. Un acquéreur ultérieur qui a fait défaut de déposer une défense ne peut invoquer sa propre bonne foi, ni la mauvaise foi du demandeur, pour la première fois devant la juridiction de recours supérieure : en vertu de l’ancien article 249 du Code de procédure civile, le moyen doit avoir été régulièrement soulevé devant les juridictions inférieures, et l’exception d’ordre public de son deuxième alinéa exige encore une question de droit reposant sur des faits régulièrement établis dans la procédure.
การที่ผู้จัดการมรดกซึ่งเป็นทายาทผู้มีสิทธิรับมรดกด้วย จดทะเบียนโอนที่ดินมรดกเป็นของตนในฐานะทายาท เป็นการกระทำไปตามอำนาจหน้าที่ทั่วไปของผู้จัดการมรดกตาม ป.พ.พ. มาตรา 1719 ไม่จำต้องได้รับความยินยอมจากทายาทอื่น และไม่เป็นนิติกรรมซึ่งผู้จัดการมรดกมีส่วนได้เสียเป็นปฏิปักษ์ต่อกองมรดกอันต้องห้ามตามมาตรา 1722 เว้นแต่พินัยกรรมหรือศาลจะอนุญาต นิติกรรมนั้นจึงไม่ตกเป็นโมฆะตามมาตรา 150 ส่วนความเสียหายที่ทายาทอื่นได้รับเป็นเรื่องที่จะว่ากล่าวกันต่างหาก แต่การนี้มิได้ทำให้ทายาทอื่นไม่มีทางแก้ต่อผู้รับโอนช่วง เพราะทายาทผู้มีสิทธิได้รับที่ดินส่วนของผู้ตายย่อมเป็นผู้ได้ทรัพย์สินในอสังหาริมทรัพย์โดยทางอื่นนอกจากนิติกรรม และเป็นบุคคลผู้อยู่ในฐานะอันจะให้จดทะเบียนสิทธิของตนได้อยู่ก่อน เมื่อผู้จัดการมรดกโอนต่อไปยังผู้รับโอนซึ่งมิได้รับโอนโดยสุจริต นิติกรรมนั้นย่อมไม่มีผลใช้ยันทายาท และทายาทเรียกให้เพิกถอนการจดทะเบียนได้ตามมาตรา 1300 รวมถึงนิติกรรมที่ผู้รับโอนนั้นทำต่อไปด้วย ส่วนผู้รับโอนช่วงที่ขาดนัดยื่นคำให้การ ย่อมไม่อาจยกข้อที่ว่าตนรับโอนโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทน หรือข้อที่ว่าโจทก์ฟ้องโดยไม่สุจริต ขึ้นอ้างในชั้นฎีกาได้ เพราะเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลล่าง ต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง (เดิม) และแม้ปัญหาอำนาจฟ้องจะเป็นปัญหาอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนซึ่งยกขึ้นอ้างในชั้นฎีกาได้ตามมาตรา 249 วรรคสอง (เดิม) ข้อกฎหมายที่ยกขึ้นอ้างนั้นก็ต้องได้ข้อเท็จจริงมาจากการดำเนินกระบวนพิจารณาโดยชอบ
Résumé exécutif บทสรุปผู้บริหาร
Décision de la Cour (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
Lorsqu’un administrateur de succession, qui est également cohéritier, inscrit un transfert de biens de la succession à son nom en sa qualité d’héritier, cet acte relève des pouvoirs généraux de l’administrateur en vertu de l’article 1719 du CCC et ne nécessite le consentement d’aucun autre héritier, et ce n’est pas un acte juridique dans lequel il a un intérêt contraire à la succession ; par conséquent, l’article 1722 du CCC, qui interdit par ailleurs un tel acte à moins que le testament ou le tribunal ne l’autorise, ne s’applique pas et le transfert n’est pas nul en vertu de l’article 150. Tout préjudice causé à un autre héritier légal est une affaire entre cet héritier et l’administrateur, à poursuivre séparément. Cela ne prive pas l’autre héritier de tout recours contre les cessionnaires ultérieurs. L’héritier ayant droit à la part du défunt acquiert un bien immobilier autrement que par acte juridique et se trouve déjà en mesure de faire enregistrer son droit ; par conséquent, lorsque l’administrateur revend à un cessionnaire qui n’acquiert pas de bonne foi, le transfert ne peut être opposé à l’héritier et celui-ci peut faire annuler l’enregistrement en vertu de l’article 1300 du CCC ; il en va de même d’un transfert ultérieur effectué par ce cessionnaire. Un acquéreur ultérieur qui a fait défaut de déposer une défense ne peut invoquer sa propre bonne foi, ni la mauvaise foi du demandeur, pour la première fois devant la juridiction de recours supérieure : en vertu de l’ancien article 249 du Code de procédure civile, le moyen doit avoir été régulièrement soulevé devant les juridictions inférieures, et l’exception d’ordre public de son deuxième alinéa exige encore une question de droit reposant sur des faits régulièrement établis dans la procédure.
การที่ผู้จัดการมรดกซึ่งเป็นทายาทผู้มีสิทธิรับมรดกด้วย จดทะเบียนโอนที่ดินมรดกเป็นของตนในฐานะทายาท เป็นการกระทำไปตามอำนาจหน้าที่ทั่วไปของผู้จัดการมรดกตาม ป.พ.พ. มาตรา 1719 ไม่จำต้องได้รับความยินยอมจากทายาทอื่น และไม่เป็นนิติกรรมซึ่งผู้จัดการมรดกมีส่วนได้เสียเป็นปฏิปักษ์ต่อกองมรดกอันต้องห้ามตามมาตรา 1722 เว้นแต่พินัยกรรมหรือศาลจะอนุญาต นิติกรรมนั้นจึงไม่ตกเป็นโมฆะตามมาตรา 150 ส่วนความเสียหายที่ทายาทอื่นได้รับเป็นเรื่องที่จะว่ากล่าวกันต่างหาก แต่การนี้มิได้ทำให้ทายาทอื่นไม่มีทางแก้ต่อผู้รับโอนช่วง เพราะทายาทผู้มีสิทธิได้รับที่ดินส่วนของผู้ตายย่อมเป็นผู้ได้ทรัพย์สินในอสังหาริมทรัพย์โดยทางอื่นนอกจากนิติกรรม และเป็นบุคคลผู้อยู่ในฐานะอันจะให้จดทะเบียนสิทธิของตนได้อยู่ก่อน เมื่อผู้จัดการมรดกโอนต่อไปยังผู้รับโอนซึ่งมิได้รับโอนโดยสุจริต นิติกรรมนั้นย่อมไม่มีผลใช้ยันทายาท และทายาทเรียกให้เพิกถอนการจดทะเบียนได้ตามมาตรา 1300 รวมถึงนิติกรรมที่ผู้รับโอนนั้นทำต่อไปด้วย ส่วนผู้รับโอนช่วงที่ขาดนัดยื่นคำให้การ ย่อมไม่อาจยกข้อที่ว่าตนรับโอนโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทน หรือข้อที่ว่าโจทก์ฟ้องโดยไม่สุจริต ขึ้นอ้างในชั้นฎีกาได้ เพราะเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลล่าง ต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง (เดิม) และแม้ปัญหาอำนาจฟ้องจะเป็นปัญหาอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนซึ่งยกขึ้นอ้างในชั้นฎีกาได้ตามมาตรา 249 วรรคสอง (เดิม) ข้อกฎหมายที่ยกขึ้นอ้างนั้นก็ต้องได้ข้อเท็จจริงมาจากการดำเนินกระบวนพิจารณาโดยชอบ
Décision de la Cour plénière คำพิพากษาฉบับเต็ม
Voici le texte intégral de l'arrêt n° 44/2568 de la Cour suprême. Source : deka.supremecourt.or.th ต่อไปนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 44/2568 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
Une traduction anglaise est en cours de préparation et sera bientôt disponible.
Articles de code cités มาตราที่อ้างอิง
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Quel est le principe juridique énoncé dans la décision 44/2568 ? คำพิพากษาฎีกาที่ 44/2568 วินิจฉัยอย่างไร?
Lorsqu’un administrateur de succession, qui est également cohéritier, inscrit un transfert de biens de la succession à son nom en sa qualité d’héritier, cet acte relève des pouvoirs généraux de l’administrateur en vertu de l’article 1719 du CCC et ne nécessite le consentement d’aucun autre héritier, et ce n’est pas un acte juridique dans lequel il a un intérêt contraire à la succession ; par conséquent, l’article 1722 du CCC, qui interdit par ailleurs un tel acte à moins que le testament ou le tribunal ne l’autorise, ne s’applique pas et le transfert n’est pas nul en vertu de l’article 150. Tout préjudice causé à un autre héritier légal est une affaire entre cet héritier et l’administrateur, à poursuivre séparément. Cela ne prive pas l’autre héritier de tout recours contre les cessionnaires ultérieurs. L’héritier ayant droit à la part du défunt acquiert un bien immobilier autrement que par acte juridique et se trouve déjà en mesure de faire enregistrer son droit ; par conséquent, lorsque l’administrateur revend à un cessionnaire qui n’acquiert pas de bonne foi, le transfert ne peut être opposé à l’héritier et celui-ci peut faire annuler l’enregistrement en vertu de l’article 1300 du CCC ; il en va de même d’un transfert ultérieur effectué par ce cessionnaire. Un acquéreur ultérieur qui a fait défaut de déposer une défense ne peut invoquer sa propre bonne foi, ni la mauvaise foi du demandeur, pour la première fois devant la juridiction de recours supérieure : en vertu de l’ancien article 249 du Code de procédure civile, le moyen doit avoir été régulièrement soulevé devant les juridictions inférieures, et l’exception d’ordre public de son deuxième alinéa exige encore une question de droit reposant sur des faits régulièrement établis dans la procédure.
การที่ผู้จัดการมรดกซึ่งเป็นทายาทผู้มีสิทธิรับมรดกด้วย จดทะเบียนโอนที่ดินมรดกเป็นของตนในฐานะทายาท เป็นการกระทำไปตามอำนาจหน้าที่ทั่วไปของผู้จัดการมรดกตาม ป.พ.พ. มาตรา 1719 ไม่จำต้องได้รับความยินยอมจากทายาทอื่น และไม่เป็นนิติกรรมซึ่งผู้จัดการมรดกมีส่วนได้เสียเป็นปฏิปักษ์ต่อกองมรดกอันต้องห้ามตามมาตรา 1722 เว้นแต่พินัยกรรมหรือศาลจะอนุญาต นิติกรรมนั้นจึงไม่ตกเป็นโมฆะตามมาตรา 150 ส่วนความเสียหายที่ทายาทอื่นได้รับเป็นเรื่องที่จะว่ากล่าวกันต่างหาก แต่การนี้มิได้ทำให้ทายาทอื่นไม่มีทางแก้ต่อผู้รับโอนช่วง เพราะทายาทผู้มีสิทธิได้รับที่ดินส่วนของผู้ตายย่อมเป็นผู้ได้ทรัพย์สินในอสังหาริมทรัพย์โดยทางอื่นนอกจากนิติกรรม และเป็นบุคคลผู้อยู่ในฐานะอันจะให้จดทะเบียนสิทธิของตนได้อยู่ก่อน เมื่อผู้จัดการมรดกโอนต่อไปยังผู้รับโอนซึ่งมิได้รับโอนโดยสุจริต นิติกรรมนั้นย่อมไม่มีผลใช้ยันทายาท และทายาทเรียกให้เพิกถอนการจดทะเบียนได้ตามมาตรา 1300 รวมถึงนิติกรรมที่ผู้รับโอนนั้นทำต่อไปด้วย ส่วนผู้รับโอนช่วงที่ขาดนัดยื่นคำให้การ ย่อมไม่อาจยกข้อที่ว่าตนรับโอนโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทน หรือข้อที่ว่าโจทก์ฟ้องโดยไม่สุจริต ขึ้นอ้างในชั้นฎีกาได้ เพราะเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลล่าง ต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง (เดิม) และแม้ปัญหาอำนาจฟ้องจะเป็นปัญหาอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนซึ่งยกขึ้นอ้างในชั้นฎีกาได้ตามมาตรา 249 วรรคสอง (เดิม) ข้อกฎหมายที่ยกขึ้นอ้างนั้นก็ต้องได้ข้อเท็จจริงมาจากการดำเนินกระบวนพิจารณาโดยชอบ
Quels articles du CCC permettent à un administrateur qui est également héritier de se transférer à lui-même des terres de la succession ? มาตราใดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ให้ผู้จัดการมรดกซึ่งเป็นทายาทด้วยโอนทรัพย์มรดกแก่ตนเองได้
L’article 1719 du CCC, qui confère à l’administrateur le droit et le devoir de faire ce qui est nécessaire pour administrer la succession et répartir l’héritage. L’article 1722 ne confère aucun pouvoir : il interdit à l’administrateur de conclure un acte juridique dans lequel il a un intérêt contraire à la succession, à moins que le testament ou le tribunal ne l’autorise, et la Cour a jugé que ce transfert n’est pas un tel acte. L’article 150 ne confère pas davantage de pouvoir : c’est l’article en vertu duquel le transfert aurait été nul, et la Cour a jugé qu’il ne l’est pas.
มาตรา 1719 ซึ่งให้ผู้จัดการมรดกมีสิทธิและหน้าที่ทำการอันจำเป็นเพื่อจัดการมรดกและแบ่งปันทรัพย์มรดก ส่วนมาตรา 1722 มิใช่บทให้อำนาจ แต่เป็นบทห้ามผู้จัดการมรดกทำนิติกรรมซึ่งตนมีส่วนได้เสียเป็นปฏิปักษ์ต่อกองมรดก เว้นแต่พินัยกรรมหรือศาลอนุญาต ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการโอนรายนี้ไม่เป็นเช่นนั้น และมาตรา 150 ก็มิใช่บทให้อำนาจ หากเป็นบทที่จะทำให้นิติกรรมตกเป็นโมฆะ ซึ่งศาลวินิจฉัยว่าไม่ตกเป็นโมฆะ
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Clause de non-responsabilité: Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต