มาตรา 35: ทรัพย์สินที่ริบตกเป็นของแผ่นดิน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 11277/2553 (2010)

   เมื่อคำพิพากษาให้ริบถึงที่สุด กรรมสิทธิ์ในทรัพย์ที่ริบย่อมตกเป็นของแผ่นดินตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕ ผู้ที่รับโอนทรัพย์ภายหลังการกระทำผิดและภายหลังคำสั่งริบย่อมไม่ใช่เจ้าของ

   ผู้เช่าซื้อยื่นคำร้องขอคืนรถจักรยานยนต์ที่ถูกริบ แต่ศาลฎีกาเห็นว่าเมื่อคำพิพากษาให้ริบถึงที่สุด กรรมสิทธิ์ตกเป็นของแผ่นดินตามมาตรา ๓๕ แล้ว ผู้ร้องซึ่งรับโอนกรรมสิทธิ์ภายหลังการกระทำผิดและคำสั่งริบจึงไม่ใช่เจ้าของ

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1819/2546 (2003)

   คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ริบทรัพย์ยังไม่ทำให้ทรัพย์ตกเป็นของแผ่นดินตามมาตรา ๓๕ ทันทีขณะที่คดียังไม่ถึงที่สุด จึงยังโอนกรรมสิทธิ์กันได้ แต่การยื่นคำร้องขอคืนเกินหนึ่งปีนับแต่คำพิพากษาถึงที่สุดต้องห้ามตามมาตรา ๓๖

   ศาลฎีกาเห็นว่าการพิพากษาให้ริบรถยนต์ยังไม่ทำให้รถตกเป็นของแผ่นดินตามมาตรา ๓๕ ทันที เพราะคดียังไม่ถึงที่สุด บริษัทเงินทุนจึงโอนกรรมสิทธิ์ได้โดยชอบ แต่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนเกินหนึ่งปีนับแต่คดีถึงที่สุด จึงต้องห้ามตามมาตรา ๓๖

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา