ศาลอุทธรณ์พบว่า แม้จำเลยจะไม่ได้ตั้งใจที่จะ คำตัดสินฎีกาที่ 1950/2527: โจทก์เซอร์ขอลงโทษฐานฆ่าโดยสุจริตตามมาตรา 288 ศาลชั้นต้นยกฟ้องเพราะเหตุใดระบบหล
⚖️ ข้อสรุปสำคัญ ⚖️ประเด็นสำคัญ
ศาลอุทธรณ์พบว่า แม้จำเลยจะไม่ได้ตั้งใจฆ่า แต่เหยื่อเสียชีวิตจากการทำร้ายร่างกายของจำเลย (การชกและเตะ) ศาลฎีกายืนยันคำพิพากษาตามมาตรา 290 (การฆ่าโดยไม่เจตนาจากการทำร้ายร่างกาย) แทนที่จะเป็น มาตรา 288, โดยกำหนดความแตกต่างระหว่างเจตนาทำร้ายและเจตนาฆ่าในกรณีการทะเลาะวิวาททางกายภาพ.
ายเสียชีวิตจากการทำร้ายร่างกาย (ชกและเตะ) ศาลฏีกายืนตามศาลยุติธรรม การลงโทษตามมาตรา 290 ปล่อยให้หลักแยกสามารถทำร้ายกับนักฆ่าในคดีทะเลาะวิวาทได้
บทสรุปสำหรับผู้บริหาร บทสรุป
ข้อเท็จจริงของคดี ข้อเท็จจริง
คำตัดสินของศาล (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
ศาลอุทธรณ์พบว่า แม้จำเลยจะไม่ได้ตั้งใจฆ่า แต่เหยื่อเสียชีวิตจากการทำร้ายร่างกายของจำเลย (การชกและเตะ) ศาลฎีกายืนยันคำพิพากษาตามมาตรา 290 (การฆ่าโดยไม่เจตนาจากการทำร้ายร่างกาย) แทนที่จะเป็นมาตรา 288 ซึ่งเป็นการกำหนดความแตกต่างระหว่างเจตนาทำร้ายและเจตนาฆ่าในคดีทะเลาะวิวาททางกายภาพ.
ายเสียชีวิตจากการทำร้ายร่างกาย (ชกและเตะ) ศาลฏีกายืนตามศาลยุติธรรม การลงโทษตามมาตรา 290 ปล่อยให้หลักแยกสามารถทำร้ายกับนักฆ่าในคดีทะเลาะวิวาทได้
การวิเคราะห์ทางกฎหมาย โรงละคร
คำตัดสินของศาลเต็มคณะ คำพิพากษาฉบับเต็ม
ต่อไปนี้เป็นข้อความฉบับเต็มของคำตัดสินศาลฎีกาหมายเลข 1950/2527 แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th ต่อไปคือคำพิพากษาฎีกาที่ 1950/2527 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
ปี: 1984 (พ.ศ. 2527)
มาตรากฎหมายที่เกี่ยวข้อง: อาญา — มาตรา 288, 290
สรุป
โจทก์ขอให้ศาลตัดสินว่ามีความผิดฐานฆ่าโดยเจตนาตามมาตรา 288 ศาลชั้นต้นยกฟ้องเนื่องจากหลักฐานไม่เพียงพอ ศาลอุทธรณ์พบว่าแม้จำเลยจะไม่ได้ตั้งใจฆ่า แต่เหยื่อเสียชีวิตจากการทำร้ายร่างกายของจำเลย (การชกและเตะ) ศาลฎีกาตัดสินยืนยันคำพิพากษาตามมาตรา 290 (การฆ่าโดยไม่เจตนาจากการทำร้ายร่างกาย) แทนที่จะเป็นมาตรา 288 โดยกำหนดความแตกต่างระหว่างเจตนาทำร้ายและเจตนาฆ่าในคดีทะเลาะวิวาททางกายภาพ.
ข้อเท็จจริงของคดี
โจทก์ขอให้ศาลตัดสินว่ามีความผิดฐานฆาตกรรมโดยเจตนาตามมาตรา 288 แต่ศาลชั้นต้นยกฟ้องเนื่องจากหลักฐานไม่เพียงพอ.
คำตัดสินของศาล
ศาลอุทธรณ์พบว่า แม้จำเลยจะไม่ได้ตั้งใจฆ่า แต่เหยื่อเสียชีวิตจากการทำร้ายร่างกายของจำเลย (การชกและเตะ) ศาลฎีกายืนยันคำพิพากษาตามมาตรา 290 (การฆ่าโดยไม่เจตนาจากการทำร้ายร่างกาย) แทนที่จะเป็นมาตรา 288 ซึ่งเป็นการกำหนดความแตกต่างระหว่างเจตนาทำร้ายและเจตนาฆ่าในคดีทะเลาะวิวาททางกายภาพ.
การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
ศาลอุทธรณ์พบว่า แม้จำเลยจะไม่ได้ตั้งใจฆ่า แต่เหยื่อเสียชีวิตจากการทำร้ายร่างกายของจำเลย (การชกและเตะ) ศาลฎีกายืนยันคำพิพากษาตามมาตรา 290 (การฆ่าโดยไม่เจตนาจากการทำร้ายร่างกาย) แทนที่จะเป็นมาตรา 288 ซึ่งเป็นการกำหนดความแตกต่างระหว่างเจตนาทำร้ายและเจตนาฆ่าในคดีทะเลาะวิวาททางกายภาพ.
ผลกระทบในทางปฏิบัติ
เจตนาในการกระทำความผิดจะประเมินจากสถานการณ์แวดล้อมทั้งหมด รวมถึงอาวุธที่ใช้และส่วนของร่างกายที่ตกเป็นเป้าหมาย จำเลยควรเก็บรักษาหลักฐานทั้งหมดที่แสดงให้เห็นว่าไม่มีเจตนาฆ่า.
---
หมายเหตุ: นี่คือบทสรุปภาษาอังกฤษของคำพิพากษาต้นฉบับภาษาไทย.
สำหรับข้อความภาษาไทยที่ถูกต้อง โปรดดูฉบับภาษาไทยด้านบน
หรือเยี่ยมชมเว็บไซต์ deka.supremecourt.or.th.
โจทก์เซอร์ไพรส์ว่าจำเลยใช้กำลังชกต่อยทำร้ายนางวันวิสาขรภริยาของจำเลยจนกระทั่งถึงเพดานคานได้อย่างมีประสิทธิภาพการลงโทษตามกฏหมายอาญามาตรา 288
จำเลยให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิพากษายกคดี
โจทก์จดหมายร้องขอความเป็นธรรม
ศาลยุติธรรมพิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามแบบฟอร์มกฎหมายอาญา มาตรา 290
โจทก์และจำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้โจทก์การพิจารณาคดีขอให้ลงโทษจำเลยฐานโรงละครผู้อื่นโดยพื้นฐานตามกฎหมายอาญา มาตรา 288 ศาลชั้นต้นพิจารณาหลักฐานหลักฐานโจทก์ยังทำให้สงสัย การพิจารณาคดียกฟ้องโจทก์ความยุติธรรมศาลยุติธรรมเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีผู้จะฆ่าผู้ตายแต่จำเลยได้ใช้กำลังกายชกต่อยผู้ตรวจสอบความตายจนถึงแง่มุม การพิจารณากลับเป็นว่าจำเลยมีการพิจารณาคดีตามกฏหมายอาญามาตรายัง 290 พิจารณาฐานประสิทธิภาพโดยพิจารณาตามมาตรา 288 คุณอาจต้องพิจารณาอันอันศาลชั้นต้นและศาลยุติธรรมพิพากษายกพิจารณาข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาว่าจำเลยทำร้ายผู้ตายและเชือกรัดคออย่างมีนัยสำคัญฆ่าเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงความชราในการพิจารณาคดี ฎีกาในข้อเท็จจริง ซึ่งอาจไม่เป็นไปตามการพิจารณากฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 220 ศาลฎีการับวินิจฉัยให้ไม่ได้
และวินิจฉัยต่อไปว่าข้อเท็จจริงเชื่ออย่างจำเลยทำร้ายผู้ตายโดยส่วนใหญ่มีอย่างต่อเนื่องแต่ทำมากไปเป็นเหตุให้ผู้ตัดสินตายถึงจุดที่เป็นอนุสรณ์ฆ่าผู้ตายโดยไม่ต้องคำนึงถึงกฎหมายอาญา มาตรา 290 ในบทที่มีในระบบเบากว่าที่โจทก์ฐานการพิจารณาขอให้ผู้ตัดสินตายศาลย่อมจำเลยได้ที่ศาลยุติธรรมพิพากษาจำเลยมานั้นชอบแล้ว
พิพากษายืน
มาตรารหัสที่อ้างอิง มาตราที่อ้างอิง
💡 สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไรสำหรับคุณ 💡 นั่นหมายถึงสำหรับคุณ
คำถามที่พบบ่อย เลย
ศาลฎีกาไทยแยกแยะความแตกต่างระหว่างการฆาตกรรมกับการทำร้ายร่างกายจนถึงแก่ความตายอย่างไร? ศาลฎีกาแยกออกไประหว่างความเป็นจริงกับการลงโทษร่างกายจนกระทั่งถึงเวลานั้นอย่างไร?
ในคำตัดสินที่ 1950/2527 ศาลอุทธรณ์พบว่า แม้จำเลยจะไม่ได้ตั้งใจฆ่า แต่เหยื่อเสียชีวิตจากการทำร้ายร่างกายของจำเลย (การตีและการเตะ) ศาลฎีกายืนยันคำพิพากษาตามมาตรา 290 (การฆ่าโดยไม่เจตนาจากการทำร้ายร่างกาย) แทนที่จะเป็นมาตรา 288 ซึ่งเป็นการกำหนดความแตกต่างขึ้น
ฎีกาวินิจฉัยในคำพิพากษาที่ 1950/2527 เกี่ยวกับมาตรา 288, 290
📖 อ่านเพิ่มเติมได้ที่ ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ปรากฏบนเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลที่ไม่เป็นทางการและมีไว้เพื่อเป็นข้อมูลเท่านั้น ข้อความที่ถูกต้องตามกฎหมายของไทยนั้นอยู่ในภาษาไทยที่ตีพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา (รัชกิตชันนุเบกษา(เนื้อหาในนี้ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะเจาะจง โปรดปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติเหมาะสม).
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด. ข้อความในกฎหมายไทย (คนบทกฎหมาย) และคำพิพากษาของศาลฎีกา (ทวิภาคี) ฉบับภาษาไทยดั้งเดิมนั้นอยู่ในสาธารณสมบัติตามที่ตีพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา (ราชกิจจานุเบกษา) ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 (1994) เนื้อหาอื่น ๆ ทั้งหมด รวมถึงคำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำตัดสินของศาลฎีกา (Dika) คำอธิบายทางกฎหมาย การอ้างอิงโยง คำอธิบาย และบทวิเคราะห์บรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาที่มีลิขสิทธิ์ของ ไทยลอว์ออนไลน์ และบรรณาธิการของมัน, เซบาสเตียน เอช. บรูสโซ (ปริญญาตรีด้านกฎหมาย) และ วิชูดา อัตธัตเมธาคอน (ปริญญาโทด้านกฎหมาย) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ความรู้แก่เว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างมีประสิทธิภาพและเพื่อให้ข้อมูลเฉพาะผู้ปฏิบัติงานกฎหมายที่คือภาษาไทยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำสำหรับคำถามวิจัยเฉพาะที่ปรึกษาทนายความไทย
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ออนไลน์ จำกัด พนักงานบทกฎหมายภาษาไทยและคำตัดสินศาลฎีกาต้นฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติประกาศในราชกิจจานุเบกษาตามมาตรา 7 ส่วนที่เหลือลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่น ๆ ทั้งหมดรวมถึงคำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำตัดสินศาลฎีกาคำอธิบายกฎหมาย อ้างถึงบทวิจารณ์วิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางลาดเป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ไทยลอว์ออนไลน์ และตอน ฉลองเตียงรับรองบรูโซ (ปริญญาตรีด้านกฎหมาย) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ค้นคว้าวิจัยหรือเผยแพร่โดยค้นคว้า