มาตรา 1420
ตัวบทกฎหมาย
เมื่อสิทธิเก็บกินสิ้นลง ผู้ทรงสิทธิต้องส่งทรัพย์สินคืนแก่เจ้าของถ้าทรัพย์สินสลายไป หรือเสื่อมราคาลง ผู้ทรงสิทธิเก็บกินต้องรับผิด เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าความเสียหายนั้นมิได้เกิดขึ้นเพราะความผิดของตนถ้าผู้ทรงสิทธิเก็บกินใช้ทรัพย์สินสิ้นเปลืองไปโดยมิชอบ ท่านว่าต้องทำให้มีมาแทนถ้าทรัพย์สินเสื่อมราคาเพราะการใช้ตามควรไซร้ ท่านว่าผู้ทรงสิทธิเก็บกินไม่จำต้องให้ค่าทดแทน
คัดลอกจากราชกิจจานุเบกษา / สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา
คำแปลภาษาอังกฤษ
When usufruct comes to an end, the usufructuary must return the property to the owner. feedback (/form/1-samuiforsale-contact-form.html?tmpl=component) / The usufructuary is liable for the destruction or depreciation in value of the property, unless he proves that the damage was not caused by his fault. He must replace anything which he has wrongfully consumed. He is not bound to give compensation for depreciation in value caused by reasonable use.
คำแปลนี้ยังไม่ได้รับการรับรองจากสำนักงาน — โปรดอ้างอิงตัวบทภาษาไทยเป็นหลัก
หมายเหตุของสำนักงาน
มาตรา 1420 เป็นส่วนหนึ่งของบรรพ 4 (ทรัพย์สิน) แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เนื้อหานี้รอการจัดทำหมายเหตุของสำนักงาน ตัวบทภาษาไทยข้างต้นคัดลอกจากต้นฉบับของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา
ข้อพิจารณาเชิงปฏิบัติ
ทนายความ: ความรับผิดตามมาตรา 1420 ต้องพิสูจน์ความผิดของผู้ทรงสิทธิ ความเสื่อมจากการใช้โดยชอบหรือการเสื่อมตามธรรมชาติไม่ต้องรับผิดชดใช้ บัญชีทรัพย์สินที่จัดทำเมื่อเริ่มสิทธิเก็บกินเป็นพยานหลักฐานสำคัญสำหรับการเปรียบเทียบเมื่อสิ้นสุด ประชาชน: เมื่อสิทธิเก็บกินสิ้นสุด ต้องคืนทรัพย์สิน หากทำให้เสียหายเกินการสึกหรอตามปกติ ต้องชดใช้ค่าเสียหายแก่เจ้าของ ควรบันทึกสภาพทรัพย์สินเมื่อรับมา
ความเป็นมาทางกฎหมาย
บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ตั้งแต่ประกาศใช้ครั้งแรก ไม่มีการแก้ไขเพิ่มเติมที่สำคัญในภายหลัง