สินสอดในประเทศไทย: สถานะทางกฎหมาย, ปริมาณที่พบได้ทั่วไป และสามารถขอคืนได้หรือไม่ (2026)

ตรวจสอบโดย ThaiLawOnline สำนักงานกฎหมายไทยที่ได้รับใบอนุญาตและดำเนินกิจการในประเทศไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ทนายความผู้รับผิดชอบสำนวน: Wichuda Atthamethakon, น.ม., ใบอนุญาตให้เป็นทนายความ เลขที่ 3149/2556.

ปรับปรุงล่าสุดเมื่อ 28 กันยายน 2569

กำลังมองหาคำจำกัดความสั้นๆ หรือไม่? ดูคำอธิบายศัพท์ของเราได้ที่ สินสอด. หน้านี้มีไว้สำหรับการตัดสินใจ: จำนวนเงินเท่าไร, ต้องทำหรือไม่, และคุณจะสามารถได้เงินคืนหรือไม่.

สินสอดเป็นข้อกำหนดทางกฎหมายในประเทศไทยหรือไม่

ไม่ ไม่มีการบัญญัติกฎหมายใดๆ ที่บังคับให้ผู้ชายต้องจ่ายค่าสินสอด ไม่มีการกำหนดขั้นต่ำหรือสูงสุด และไม่มีการจดทะเบียนสินสอด การจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานเขตจะถือเป็นที่ถูกต้องไม่ว่าจะมีเงินเพียงบาทเดียวแลกเปลี่ยนกันหรือไม่ก็ตาม.

กฎหมายไทยก้าวไปไกลกว่าการไม่บังคับใช้เพียงอย่างเดียว โดยตาม มาตรา 1438, การหมั้นหมายไม่ใช่เหตุผลที่จะขอให้ศาลบังคับให้ใครก็ตามแต่งงานกัน และข้อตกลงใดๆ ที่ระบุให้จ่ายค่าปรับหากละเมิดการหมั้นหมายย่อม เป็นโมฆะ. ดังนั้นคำสัญญาที่เขียนไว้ว่าเจ้าบ่าวจะคืนเงินจำนวนหนึ่งหากเลิกรากันไปนั้นจึงไม่สามารถบังคับใช้ได้ และคำสัญญาของครอบครัวของเจ้าสาวที่จะส่งตัวเธอไปอยู่กับเขาด้วยนั้นก็ไม่สามารถบังคับใช้ได้เช่นกัน.

ควรระบุอย่างชัดเจนว่าพิธีงานนั้นทำอะไรได้บ้างและไม่ทำอะไรได้บ้าง การจัดงานแต่งงานแบบไทยดั้งเดิม แม้จะยิ่งใหญ่เพียงใดก็ตาม ก็ไม่ได้ก่อให้เกิดการสมรสตามกฎหมาย มีเพียงการจดทะเบียนสมรสที่ แอมเฟอร์ ทำได้ ศาลฎีกา ได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนใน คำพิพากษาฎีกาที่ 4656/2567กรณีที่คู่รักอาศัยอยู่ด้วยกันโดยอาศัยข้อตกลงกันอย่างเดียว ความจริงที่ว่าไม่มีการสู่ขออย่างเป็นทางการ ไม่มีสินสอดหรือของหมั้น ไม่มีพิธีการแบบดั้งเดิม และไม่มีการลงทะเบียน ก็หมายความว่าไม่มี ทรัพย์สินของคู่สมรส เกิดขึ้นเลย ในทางกลับกันก็เป็นเช่นเดียวกัน คุณอาจมีการสู่ขอ มีสินสอด มีทองคำ และแขกสามร้อยคน แต่ก็ยังไม่ได้สมรสกันตามกฎหมาย ดู วิธีแต่งงานอย่างถูกกฎหมายในประเทศไทย.

สิ่งเหล่านี้ไม่ทำให้สินสอดเป็นเรื่องที่เลือกปฏิบัติได้ในแง่สังคมใดๆ เลย การปฏิเสธโดยตรงในครอบครัวส่วนใหญ่จะยุติการหมั้นหมายไว้ นั่นหมายความว่าคุณกำลังเจรจาเรื่องครอบครัว ไม่ใช่การปฏิบัติตามกฎหมาย และคุณควรทำเช่นนั้น.

สินสอดและของหมั้นไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

นี่เป็นข้อผิดพลาดที่พบได้บ่อยที่สุดในการเขียนเกี่ยวกับงานแต่งงานของชาวไทยในภาษาอังกฤษ และเป็นเรื่องที่สำคัญ เพราะทั้งสองอย่างมอบให้แก่บุคคลต่างกัน และมีหลักเกณฑ์การคืนที่แตกต่างกัน.

	สินสอด	Khongman (ของหมั้น)
มันคืออะไร	ทรัพย์สินที่มอบให้เป็นผลตอบแทนเมื่อผู้หญิงยอมรับที่จะแต่งงาน	ทรัพย์สินที่มอบให้เป็นหลักฐานว่าชายคนนั้นจะแต่งงานกับเธอ: ของหมั้น
ใครจะได้รับมัน	พ่อแม่ของเธอ ผู้ปกครองรับเลี้ยง หรือผู้ปกครอง	เจ้าสาวเอง
ใครเป็นเจ้าของมันหลังจากนั้น	พ่อแม่ของเธอ	ตกเป็นของเธอโดยเด็ดขาดนับแต่เวลาที่หมั้น
อะไรที่ทำให้การหมั้นสมบูรณ์	ไม่มีอะไรเลย สินสอดไม่ใช่สิ่งที่ทำให้การหมั้นมีผลสมบูรณ์.	การส่งมอบของหมั้นเป็นสิ่งที่ทำให้การหมั้นสมบูรณ์ตามมาตรา 1437
การคืนเงิน	สามารถขอคืนได้ หากการแต่งงานไม่เกิดขึ้นด้วยเหตุผลที่สำคัญจากฝ่ายเจ้าบ่าวหรือฝ่ายเจ้าสาว หรือหากเป็นเหตุการณ์ที่ฝ่ายนั้นเป็นผู้รับผิดชอบ	ต้องคืนให้แก่ฝ่ายผู้หมั้น หากฝ่ายผู้รับหมั้นผิดสัญญาหมั้น (มาตรา 1439)

ในทางปฏิบัติ ทั้งสองมักจะมอบให้กับผู้รับในวันเดียวกัน ซึ่งมักจะเป็นในภาชนะเดียวกัน ซึ่งก็เป็นเหตุผลที่ทั้งครอบครัวและชาวต่างชาติมักจะรับเงินทั้งสองเป็นค่าเดียวกัน หากมีโอกาสเกิดข้อพิพาทในภายหลัง ความแตกต่างระหว่าง “เงินนี้เป็นของลูกสาวคุณ” และ “เงินสดนี้เป็นของท่าน” ก็คือความแตกต่างระหว่างผลลัพธ์ทางกฎหมายสองแบบ กล่าวให้เห็นกันตรงๆ ในที่สาธารณะในวันนั้น มาตรา 1437.

สินสอดราคาเท่าไหร่

ไม่มีคำตอบทางกฎหมาย ดังนั้นสิ่งที่ตามมาจึงเป็นสิ่งที่เรารับรู้ในทางปฏิบัติ และสิ่งที่ครอบครัวในประเทศไทยโดยทั่วไปคาดหวัง โดยให้ถือเป็นแผนที่ ไม่ใช่รายการราคา ตัวเลขจะถูกกำหนดโดยฐานะของเจ้าสาว คาดหวังของครอบครัว และภูมิภาค และจะถูกเจรจาตกลงกันระหว่างสองครอบครัวมากกว่าที่จะประกาศออกมา.

สถานการณ์	ช่วงที่ถูกพูดถึงกันบ่อย (บาท)	หมายเหตุ
ครอบครัวชนบท ไม่มีวุฒิการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย เคยแต่งงานหรือมีบุตร	มักเป็นเพียงจำนวนเล็กน้อยเชิงสัญลักษณ์ และบางครั้งก็ไม่เรียกเลย	ในกรณีที่เจ้าสาวเคยแต่งงานมาก่อน ครอบครัวมักจะลดหรือยกเลิกข้อกำหนดดังกล่าว
ครอบครัวชนชั้นกลาง จบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย	ประมาณ 100,000 ถึง 300,000	วงดนตรีที่ถูกยกย่องมากที่สุด
ครอบครัวที่มีฐานะสูง มีอาชีพหรือการศึกษาที่ต่างประเทศ	500,000 ถึง 1,000,000 หรือมากกว่า	ความคาดหวังเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อสถานะของครอบครัวเปลี่ยนแปลงไป
ทองคำที่มาพร้อมกับเงินสด	โดยปกติหนัก 5 ถึง 20 บาท ทองคำแท้ 96.5%	น้ำหนักหนึ่งบาทมีน้ำหนักประมาณ 15.2 กรัม ทองมักเป็นส่วนที่เห็นได้ชัดในพิธี

สองประเด็นปฏิบัติที่ไม่ได้ระบุไว้ในกฎหมาย แต่เป็นสิ่งที่ครอบครัวทุกคนเข้าใจดี.

การแสดงผลและเก็บรักษาเป็นคำถามที่แตกต่างกัน. ส่วนใหญ่ของเครื่องดื่มซอฟต์แวร์มีส่วนเกี่ยวข้องกับหน้าตา: จำนวนที่แสดงอยู่บนถาดที่อยู่หน้าแขกแขก โดยปกติแล้วจำนวนที่แสดงจะมากกว่าจำนวนที่ครอบครัวเก็บไว้จริง หากตัวเลขดูเป็นไปไม่ได้ คำถามที่สุภาพและมีประโยชน์อย่างยิ่งที่ควรถามผ่านคู่หมั้นหรือตัวแทนชาวไทยแทนการถามโดยตรงคือว่ามันเป็นเพื่อการแสดงหรือเพื่อเก็บรักษา.

มันมักจะถูกคืนกลับมา. ในหลายครอบครัว เงินส่วนหนึ่งของสินสอดจะถูกส่งคืนให้กับคู่บ่าวสาวหลังพิธีเสร็จสิ้น เพื่อเป็นส่วนสนับสนุนค่าบ้าน รถ หรือธุรกิจของพ่อแม่ นี่เป็นเรื่องที่พบได้บ่อยมากจนชาวต่างชาติที่คิดว่าเงินนั้นหายไปมักจะคิดผิด การทำเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่สามารถวางใจได้หรือถามล่วงหน้าได้โดยปราศจากความผิดพลาด.

เกี่ยวกับวิธีการพูดถึงเรื่องนี้ Sin sod ไม่ใช่การซื้อ และการตีความว่าเป็นการซื้อเจ้าสาวก็ทั้งผิดและเป็นเรื่องที่ดูหมิ่นต่อครอบครัวชาวไทยด้วยเช่นกัน มันเริ่มต้นด้วยการแสดงให้เห็นว่าผู้ชายคนนั้นสามารถดูแลครอบครัวได้ และยังคงเป็นเช่นนั้นในระดับมาก ส่วนใหญ่แล้วมันก็ยังคงเป็นเพียงการแสดงให้เห็นว่าผู้ชายคนนั้นสามารถดูแลครอบครัวได้ และเป็นการยอมรับว่าผู้ปกครองของเจ้าสาวได้ลงทุนไปกับการเลี้ยงดูเธอมามากเพียงใด ครอบครัวที่ขอค่าจัดงานมากที่สุดมักจะเป็นครอบครัวที่พิธีแต่งงานของพวกเขาจึงมีความสำคัญทางสังคมมากที่สุด การเข้าถึงเรื่องนี้ด้วยความตั้งใจเช่นนั้นจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ดีกว่าการเข้าถึงเรื่องนี้ด้วยความเห็นใจ.

กฎเหล่านี้ใช้กับใครบ้าง

ข้อกำหนดเกี่ยวกับการหมั้นนั้น เป็นกลางทางเพศ, และเป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (ฉบับที่ 24) พ.ศ. 2567 มีผลใช้บังคับเมื่อ 23 มกราคม 2568. ในกฎหมายไม่ได้กล่าวถึงผู้ชายและผู้หญิงอีกต่อไป แต่ใช้คำว่า ฟุ้มัน (ผู้หมั้น), the betrothing party, and ผู้ชายที่ฟูราป (ผู้รับหมั้น), ฝ่ายที่ถูกแต่งงานกัน มาตรา 1437 โดยตัวของกฎหมายดังกล่าวก็คือการให้สิทธิ์แก่คู่รักเพศเดียวกันได้เข้าสู่กระบวนการแต่งงาน และกฎเกณฑ์ทุกข้อในหน้านี้ก็มีผลบังคับใช้กับพวกเขาในลักษณะเดียวกัน ดู การสมรสระหว่างเพศเดียวกันในประเทศไทย.

การแก้ไขข้อบังคับเดิมดังกล่าวได้เพิ่มอายุขั้นต่ำลงมา มาตรา 1435 การแต่งงานอาจทำได้เพียงในกรณีที่ ทั้งสองฝ่ายได้ครบอายุ 18 ปีแล้ว, การหมั้นที่ฝ่าฝืนกฎดังกล่าวเป็นโมฆะ กฎเดิมคือ 17 ปี ดังนั้นทุกสิ่งที่ท่านได้อ่านที่ยังระบุว่า 17 ปีนั้นเกิดขึ้นก่อนเดือนมกราคมปี 2025.

ประเพณีการแต่งงานยังคงเป็นเรื่องที่ปฏิบัติกันมาโดยมีประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกันไปตามเพศ และหน้านี้จะอธิบายประเพณีนี้ตามแบบที่ครอบครัวปฏิบัติจริง กฎหมายไม่ได้มีเพศเป็นตัวกำหนด และเมื่อมีการระบุกฎใดๆ ในหน้านี้ จะใช้คำศัพท์ของกฎหมายเอง.

คุณสามารถเรียกสินสอดคืนได้ไหม

บางครั้ง กฎหมายกำหนดอย่างจำกัด โดยตามวรรคที่ 3 ของมาตรา 1437 คู่สมรสสามารถเรียกร้องคืนกรรมสิทธิ์ของสินสมรสได้เมื่อ ไม่มีการแต่งงาน, และเหตุผลนั้นเป็นสาเหตุสำคัญที่เกิดขึ้นจากฝ่ายคู่บ่าวสาว หรือเป็นเหตุการณ์ที่ฝ่ายนั้นต้องรับผิดชอบ ทำให้ฝ่ายคู่บ่าวสาวไม่สามารถแต่งงานกับคู่บ่าวสาวได้.

อ่านให้ละเอียด เพราะต้องมีเงื่อนไขทั้งสามข้อ.

สถานการณ์	ฝ่ายที่จ่ายเงินสามารถขอคืนเงินที่เสียไปได้หรือไม่
งานแต่งงานไม่เคยเกิดขึ้น และฝ่ายรับหน้าที่ต้องรับผิดชอบ	ใช่, เช่นนี้มาตรา 1437 ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อใช้
งานแต่งงานก็ไม่เกิดขึ้น และฝ่ายที่จ่ายเงินก็เปลี่ยนใจ	เลขที่ สิทธิ์ในการคืนเงินขึ้นอยู่กับสาเหตุที่เกิดขึ้นจากฝ่ายตรงข้าม
พวกเขาทั้งคู่แต่งงานกัน และหย่าร้างกันในปีถัดมา	เลขที่ การแต่งงานได้เกิดขึ้นแล้ว ดังนั้นเงื่อนไขจึงไม่เป็นไปตามที่กำหนดไว้ การหย่าร้างจึงไม่ก่อให้เกิดบาปซ้ำอีก
พวกเขามีพิธีแต่งงาน แต่ไม่เคยจดทะเบียนสมรส	ก็แต่ถ้าฝ่ายตรงข้ามเป็นคนก่อเหตุ. หากไม่มีการจดทะเบียนสมรส ก็ไม่มีการสมรส แต่การเรียกคืนยังขึ้นอยู่กับว่าเป็นความผิดของใคร ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 172/2538 คู่บ่าวสาวจัดพิธีแต่งงานและอยู่กินด้วยกัน 40 วัน เจ้าสาวขอให้เขาไปจดทะเบียนสมรสสองหรือสามครั้ง แต่เขาไม่ไป ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเขาเรียกคืนสินสอด 400,000 บาทไม่ได้ เพราะการที่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสเป็นเพราะตัวเขาเอง
ทรัพย์สินนั้นไม่เคยถูกมอบคืนจริง ๆ เพื่อแลกกับการที่เธอยอมแต่งงาน	ไม่ใช่การอ้างสิทธิ์ผิดศีลเลย, แม้ว่าอาจมีเส้นทางอื่น

บรรทัดสุดท้ายนั้นเป็นที่ที่กฎหมายทางกฎหมายมีประโยชน์มากที่สุด คำตัดสินที่ 1901/2559, ในพิธีสู่ขออย่างเป็นทางการ ชายคนนั้นได้วางสัญญาซื้อขายที่ดินลงบนถาดพิธี โดยระบุว่าเจ้าสาวเป็นผู้ซื้อ ต่อมาการซื้อขายนั้นล้มเลิกไป ศาลฎีการะบุว่าที่ดินดังกล่าวไม่ใช่ทรัพย์สินที่มอบให้เป็นผลตอบแทนจากการที่ผู้หญิงยอมแต่งงาน และด้วยเหตุนี้ ไม่ใช่บาปซอโด ในมาตรา 1437 วรรคสาม ข้อตกลงสัญญา หรือทรัพย์สินใดๆ ที่ไม่เคยถูกโอนไปในทางใดทางหนึ่งเพื่อแลกกับการสมรส ก็ไม่ถือเป็นบาป sod เพราะมันถูกนำเสนอไว้ในจาน.

และคำเตือนเกี่ยวกับการช่วยเหลือตนเอง คำตัดสินที่ 7868/2560 แม่ของเจ้าบ่าวหยิบสร้อยคอและสร้อยข้อมือทองคำจากเคาน์เตอร์ร้านทองแล้วเอาไป ศาลวินิจฉัยว่า ไม่ว่าสิ่งของเหล่านั้นจะเป็นสินสอดหรือของหมั้นหรือไม่ก็ตาม ฝ่ายชายได้ส่งมอบให้แก่แม่ของเจ้าสาวไปแล้วในวันแต่งงาน แม่ของเจ้าบ่าวจึงไม่ได้เป็นเจ้าของอีกต่อไป หากเธอเห็นว่าครอบครัวเจ้าสาวผิดข้อตกลง ทางแก้ของเธอคือการเรียกร้องทางแพ่ง ไม่ใช่การเอาทรัพย์สินกลับคืนไปเอง การเรียกคืนสินสอดเป็นเรื่องที่ต้องไปศาล การเอาคืนเองอาจเป็นความผิดทางอาญา: แม่ของเจ้าบ่าวถูกพิพากษาว่ามีความผิดฐานวิ่งราวทรัพย์ตามมาตรา 336 แห่งประมวลกฎหมายอาญา.

ถ้าหากการหมั้นถูกยกเลิกละ?

การเลิกราความสัมพันธ์นั้นไม่ใช่เรื่องที่ไร้ค่า แม้ว่าใครก็ไม่สามารถบังคับให้ใครต้องแต่งงานได้ก็ตาม มาตรา 1439, ในกรณีที่ฝ่ายหนึ่งทำลายข้อตกลงการสมรสอีกฝ่ายหนึ่งอาจเรียกร้องค่าชดเชยได้ และหากเป็นฝ่ายที่ถูกสมรสกันที่ทำลายข้อตกลงดังกล่าว khongman ก็ต้องคืนกลับมาด้วยเช่นกัน.

มาตรา 1440 จากนั้นจึงระบุว่าค่าชดเชยนั้นสามารถครอบคลุมอะไรได้บ้าง และมันแคบกว่าที่ผู้คนคาดไว้:

• ความเสียหายต่อร่างกายหรือชื่อเสียงของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง;
• ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้น หรือหนี้สินที่เกิดขึ้น โดยสุจริต และเป็นธรรมดาก็คือ ในการเตรียมตัวสำหรับการแต่งงาน;
• การสูญเสียที่เกิดจากการขายทรัพย์สิน หรือการลาออกจากงานหรือธุรกิจ หรือการเปลี่ยนงานหรือธุรกิจ โดยคาดหวังว่าการแต่งงานจะเกิดขึ้น.

ในกรณีที่คู่บ่าวสาวมีสิทธิได้รับค่าชดเชย ทางศาลอาจพิจารณาว่าเงินมรดกที่ทั้งสองฝ่ายมีอยู่แล้วนั้นเป็นทั้งหมดหรือบางส่วนได้ โดยข้อเรียกร้องเหล่านี้เป็นเรื่องส่วนบุคคล และกฎหมายกำหนดไว้ดังนี้ มาตรา 1447 วรรคสอง แทนที่จะเป็นในมาตรา 1440: การเรียกร้องภายใต้บทบัญญัตินี้ไม่สามารถโอนหรือสืบทอดได้ เว้นแต่จะได้รับการรับรองเป็นลายลักษณ์อักษร หรือผู้เสียหายได้ยื่นฟ้องเรียกร้องไปแล้ว มีข้อจำกัดหนึ่งที่เขียนอยู่ในประโยคนั้น และก็คือข้อจำกัดที่ปฏิบัติได้จริง: การเรียกร้องภายใต้ มาตรา 1440 (2), สำหรับค่าใช้จ่ายหรือหนี้สินที่เกิดขึ้นด้วยความตั้งใจดีเพื่อเตรียมการสำหรับการสมรส, เป็น สามารถโอนกรรมสิทธิ์และสืบทอดได้ ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญ เพราะ 1440(2) มักจะเป็นส่วนที่ใหญ่ที่สุดในใบเรียกเก็บเงิน.

กรอบเวลาที่สั้นเกินไป

นี่คือส่วนที่ตัดสินคดีจริง ๆ ส่วนใหญ่ และแทบไม่มีข้อความใดในภาษาอังกฤษที่กล่าวถึงเรื่องนี้เลย. คำร้องขอการหมั้นจะไม่ดำเนินไปตามปกติ อายุความ.

เคลม	กำหนดเวลา	ส่วน
ค่าชดเชยสำหรับการละเมิดข้อตกลงการหมั้น (มาตรา 1439)	6 เดือน จากความผิดพลาด	§1447/1
ค่าชดเชยเมื่อการกระทำผิดโดยสุจริตของฝ่ายตรงข้ามก่อให้เกิดการยกเลิกสัญญา (มาตรา 1444)	6 เดือน ตั้งแต่ที่ทราบหรือควรจะทราบ และไม่เกินห้าปีนับจากวันที่กฎหมายนั้นมีผลบังคับใช้	§1447/1
การกลับมาของ ของหมั้น หลังจากเกิดการละเมิด (มาตรา 1439) หรือการปฏิเสธ (มาตรา 1442)	6 เดือน จากความผิดหรือการละทิ้ง	§1447/2
การกลับมาของ สินสอด ตามมาตรา 1437 วรรคสาม	ไม่อยู่ในรายการที่มีอายุความหกเดือน มาตรา 1437 นำมาใช้เฉพาะมาตรา 412 ถึง 418 ในเรื่องลาภมิควรได้ ซึ่งกำหนดว่าต้องคืนเท่าใด แต่ไม่ได้นำอายุความหนึ่งปีตามมาตรา 419 มาใช้ ดังนั้นการตีความที่ดีกว่าคือใช้อายุความทั่วไป สิบปี ในมาตรา 193/30 เรายังไม่พบคำตัดสินของศาลฎีกาที่ชี้แจงประเด็นนี้	§1437 วรรค 4 §193/30

ความไม่สมดุลนั้นควรกล่าวอย่างชัดแจ้งว่า: การเรียกร้องของ khongman อาจหมดอายุลงในอีก 6 เดือนข้างหน้า ในขณะที่การเรียกร้องของ sin sod ยังคงมีอยู่. ครอบครัวที่รอคอยเพื่อดูว่าความสัมพันธ์จะกลับมาดีขึ้นตามปกติมักจะสูญเสียความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดีนั้นไปโดยไม่รู้ตัว.

ถ้าหนึ่งในพวกเขายังไม่ตายก่อนถึงวันแต่งงาน

มาตรา 1441 จะจัดการเรื่องนี้แยกต่างหาก และผลลัพธ์ก็ทำให้ผู้คนประหลาดใจ: ในกรณีที่คู่บ่าวสาวคนใดคนหนึ่งเสียชีวิตก่อนการแต่งงาน, ไม่มีการเรียกร้องค่าชดเชยเลยแม้แต่น้อย, และด้านรับ ไม่จำเป็นต้องคืน khongman หรือ sin sod, ไม่ว่าใครในสองคนจะตายไปก่อนก็ตาม ไม่ถือเป็นการละเมิด และกฎหมายก็ไม่ได้กำหนดให้เป็นเช่นนั้น.

สิ่งที่มาตรา 1440 ไม่ครอบคลุมคือความผิดหวัง การเดินทางของแขกที่มาร่วมงานแต่งงาน หรือมูลค่าของความสัมพันธ์ และจำไว้ว่ามาตรา 1438 มีข้อความที่ระบุว่าข้อตกลงการหมั้นหมายใดๆ ที่กำหนดบทลงโทษสำหรับการถอนตัวจะไม่มีผลบังคับใช้ ดังนั้นการเขียนข้อตกลงดังกล่าวจึงไม่มีประโยชน์ใดๆ.

สินสอดเกี่ยวข้องอย่างไรกับสัญญาก่อนสมรส

พวกมันสามารถแก้ปัญหาต่าง ๆ ได้ และหนึ่งอย่างก็ไม่สามารถแทนที่อีกอย่างได้.

สินสอดเป็นเงินที่มอบก่อนการสมรส โดยส่วนใหญ่มอบให้กับผู้ปกครองของเจ้าสาว และจะใช้จ่าย เก็บรักษา หรือคืนเงินตามความเหมาะสมของครอบครัว ไม่ได้เป็นทรัพย์สินร่วมกันของคู่สมรส เพราะไม่ใช่ทรัพย์สินส่วนตัวของคู่สมรส และไม่ถูกนำมาใช้ในกรณีหย่าในภายหลัง.

เอ สัญญาก่อนสมรส ควบคุมสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับ คู่รัก การจดทะเบียนสมรส ต้องทำก่อนการจดทะเบียนสมรส โดยต้องลงทะเบียนในทะเบียนสมรส หรือแนบเอกสารดังกล่าวเข้ากับทะเบียนสมรส และต้องมีลายมือชื่อของทั้งคู่และพยานอีก 2 คน เมื่อทำผิดพลาดในเรื่องเวลาหรือการลงทะเบียนแล้ว จะถือว่าไม่เป็นผล: ไม่สามารถเพิ่มเติมภายหลังได้ นั่นคือวิธีที่พฤติกรรมต่างชาติมักทำให้การคุ้มครองที่พวกเขาคิดว่าจะได้รับสูญเสียไป.

คำถามสองข้อที่ควรถามร่วมกันคือ: หากผู้ปกครองของเจ้าสาวคืนเงินส่วนบุญให้คู่รักและเงินนั้นเข้าสู่บ้านของคู่รักแล้ว บ้านนั้นเป็นของใคร และหากคุณนำทรัพย์สินมาสู่การสมรสแล้วทรัพย์สินเหล่านั้นเป็นทรัพย์สินส่วนตัวที่แยกต่างหากหรือไม่ คำถามทั้งสองเป็นคำถามในสัญญาจดทะเบียนสมรส ไม่ใช่คำถามในสัญญาจดทะเบียนส่วนบุญ ข้อตกลงก่อนสมรสในประเทศไทย, และถ้าคุณแต่งงานแล้ว, ข้อตกลงระหว่างสมรส. การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในเรื่องการสมรสโดยทั่วไปนั้นจะถูกกล่าวถึงใน ผลที่ตามมาของการแต่งงานในประเทศไทย.

การจัดการสนทนาให้เป็นไปด้วยดี

• อย่าเจรจาโดยตรงกับพ่อแม่ของเธอ. ในครอบครัวส่วนใหญ่ การพูดคุยจะเริ่มจากคู่หมั้นของคุณ หลานชาย หรือตัวแทนที่ได้รับการยอมรับ แต่การพูดตรงๆ กับเขาเองจะถือเป็นการแสดงความไม่เคารพ แม้ว่าคุณจะทำด้วยความสุภาพก็ตาม.
• ถามว่าอะไรเป็นที่ปฏิบัติกันในครอบครัวและในจังหวัดของเธอ, โดยที่แตกต่างจากที่ปฏิบัติกันในประเทศไทยอย่างมาก ซึ่งความแตกต่างระหว่างภูมิภาคและครอบครัวนั้นมีมากกว่าตัวเลขที่ระบุโดยรัฐบาลอย่างมาก.
• แยกทองออกจากเงินสดให้ชัดๆ. เงินที่ให้เจ้าสาวเป็นของเธอเอง พูดแบบนั้นตอนนั้น.
• อย่าเซ็นอะไรก็ตามที่สัญญาว่าจะมีการลงโทษ หากการแต่งงานถูกยกเลิก. เป็นโมฆะตามมาตรา 1438 และ ค่าเสียหาย ความสัมพันธ์นั้นไร้ค่า.
• จดบันทึกไว้ว่าได้ของอะไรไปและให้ใคร. ไม่ใช่สัญญา แต่เป็นความชัดเจน: ภาพถ่ายในวันนั้น และบุคคลที่สามารถบอกได้ว่าสิ่งที่มอบให้คืออะไร ทุกข้อพิพาทที่ถึงขั้นฟ้องร้องในศาลล้วนขึ้นอยู่กับหลักฐานว่าใครได้รับสิ่งใดบ้าง.
• จัดการเรื่องสัญญาฉบับก่อนแต่งงานก่อนการจดทะเบียนสมรส, ตามกำหนดเวลาของเรื่องนั้นเอง และอย่าปล่อยให้เรื่องนี้ไปพัวพันกับการเจรจาเรื่องสินสอด.

คำถามที่พบบ่อย

หากคุณต้องการคำแนะนำ

คำถามส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องความผิดทางอาญาเป็นคำถามที่เกี่ยวกับครอบครัว และเราไม่ใช่ผู้ที่เหมาะสมที่จะตอบคำถามเหล่านี้ เราสามารถช่วยได้ในด้านกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการจัดงานแต่งงาน คือการจัดทำและจดทะเบียนข้อตกลงก่อนแต่งงานให้ทันเวลา การจดทะเบียนสมรสของคู่สมรสชาวต่างชาติ และการเคลียร์ข้อพิพาทเล็กๆ น้อยๆ ที่กรณีที่การคบหาดูใจกันจบลงด้วยความไม่ลงตัวและต้องใช้เงินจำนวนมาก.

ข้อตกลงก่อนแต่งงานคือ 8,900 บาท และใช้เวลาประมาณ 5 วันทำการ การปรึกษาหารือ หากคุณต้องการพูดคุยกันก่อน 2,000 บาทต่อชั่วโมง. ดูของเรา กฎหมายครอบครัวไทย ฮับ หรือ การจดทะเบียนสมรส.

ติดต่อเรา เป็นภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส หรือภาษาไทย.

ตรวจสอบล่าสุด: 28 กันยายน 2026 อ่านจากตัวบทภาษาไทย: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1435, 1437 ถึง 1441, 1447, 1447/1 และ 1447/2 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4656/2567, 1901/2559, 7868/2560 และ 172/2538 โดยอ่านจนถึงคำวินิจฉัยชี้ขาด จำนวนสินสอด น้ำหนักทอง และธรรมเนียมของครอบครัว เป็นข้อสังเกตของเรา ไม่ใช่กฎหมาย.

อีเมล: info@thailawonline.com  |  โทรศัพท์: +66 87 225 1340 (ภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส), +66 87 414 9288 (ภาษาไทยและภาษาอังกฤษ).

หน้านี้ระบุกฎหมาย ณ เดือนสิงหาคม 2026 และเป็นข้อมูลทั่วไป ไม่ใช่คำแนะนำเกี่ยวกับสถานการณ์ของคุณ คำอ้างอิงตามกฎหมายคือ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย และพระราชบัญญัติว่าด้วยการค้าและการประกอบธุรกิจของไทย จำนวนเงินที่ระบุนั้นเป็นตามบรรทัดฐานทางสังคม ไม่ใช่ข้อกำหนดทางกฎหมาย และไม่มีกฎหมายใดในประเทศไทยกำหนดจำนวนเงินสำหรับความผิดทางอาญา.