ตั้งแต่ปี 2006 เป็นต้นมา · ใบอนุญาตทนายความเลขที่ 3149/2556 +66 87 225 1340 (EN/FR) +66 87 414 9288 (TH) WhatsApp

สินสอดในประเทศไทย: สถานะทางกฎหมาย, ปริมาณที่พบได้ทั่วไป และสามารถขอคืนได้หรือไม่ (2026)

รีวิวโดย วิชุฑา อัตตะมัธคอน, LL.M., ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพทนายความ 3149/2556 จาก ThaiLawOnline ซึ่งเป็นบริษัทกฎหมายในประเทศไทยที่ให้บริการด้านกฎหมายแก่ชาวต่างชาติมาตั้งแต่ปี 2006.

แก้ไขโดย Sebastien H. Brousseau, LL.B., B.Sc. ปรับปรุงล่าสุด 11 ตุลาคม 2569
บันทึกการปรับปรุง
  • 4 พฤศจิกายน 2569: Added the statute box with Thai, English and French text and checked the page against the official text

คำตอบโดยย่อ: ในประเทศไทยไม่มีกฎหมายใดที่กำหนดให้คุณต้องจ่ายค่าสินสอด และไม่มีศาลใดที่จะสั่งให้คุณต้องจ่ายเงินดังกล่าว นี่เป็นประเพณีที่สำคัญ และกฎหมายของไทยยอมรับมันเพียงเพื่อตอบคำถามเดียวเท่านั้น คือใครจะเก็บเงินหากการแต่งงานไม่เกิดขึ้น มาตรา 1437 แห่ง ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ นิยามสินสอดว่าเป็นทรัพย์สินที่มอบให้แก่พ่อแม่ของผู้รับหมั้นเพื่อตอบแทนการที่ผู้นั้นยอมสมรส และระบุว่าฝ่ายที่จ่ายสามารถเรียกคืนได้หากไม่มีการสมรสเพราะเหตุสำคัญอันเกิดแก่อีกฝ่าย นั่นคือกฎหมายทั้งหมด ส่วนเรื่องอื่น ไม่ว่าจะเป็นจำนวนเงิน ทองคำ หรือการเจรจา ล้วนเป็นเรื่องของวัฒนธรรมและครอบครัว.

ความแตกต่างที่เป็นตัวชี้ขาดทุกอย่าง: สินสอดตกเป็นของพ่อแม่ของเธอ; ของหมั้น (ของหมั้น), การหมั้น การยกทรัพย์สินให้, จะไปถึงมือของเจ้าสาวเอง และกลายเป็นของเธอ ทั้งสองอย่างมีหลักเกณฑ์การคืนที่แตกต่างกัน. ดูการเปรียบเทียบ.

สินสอดเป็นข้อกำหนดทางกฎหมายในประเทศไทยหรือไม่

ไม่ ไม่มีการบัญญัติกฎหมายใดๆ ที่บังคับให้ผู้ชายต้องจ่ายค่าสินสอด ไม่มีการกำหนดขั้นต่ำหรือสูงสุด และไม่มีการจดทะเบียนสินสอด การจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานเขตจะถือเป็นที่ถูกต้องไม่ว่าจะมีเงินเพียงบาทเดียวแลกเปลี่ยนกันหรือไม่ก็ตาม.

กฎหมายไทยไปไกลกว่าเพียงการไม่ได้กำหนดให้ต้องมีสินสอด โดยตาม มาตรา 1438, การหมั้นหมายไม่ใช่เหตุผลหนึ่งที่ทำให้ศาลสั่งให้ใครก็ตามต้องแต่งงาน และการแต่งงานใดๆ ก็ตาม ตกลงที่จะชำระค่าปรับ สำหรับการทำลายความสัมพันธ์ที่ลงตัว เป็นโมฆะ. ดังนั้นคำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรว่าเจ้าบ่าวจะต้องเสียเงินจำนวนหนึ่งหากเขาถอนตัว จึงไม่สามารถบังคับได้ และคำสัญญาของครอบครัวเจ้าสาวที่จะส่งตัวเธอให้ก็บังคับไม่ได้เช่นกัน.

ควรระบุอย่างชัดเจนว่าพิธีงานนั้นทำอะไรได้บ้างและไม่ทำอะไรได้บ้าง การจัดงานแต่งงานแบบไทยดั้งเดิม แม้จะยิ่งใหญ่เพียงใดก็ตาม ก็ไม่ได้ก่อให้เกิดการสมรสตามกฎหมาย มีเพียงการจดทะเบียนสมรสที่ อำเภอ ทำได้ ศาลฎีกา ได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนใน คำพิพากษาฎีกาที่ 4656/2567: ในกรณีที่คู่ซึ่งไม่ได้สมรสกันอยู่กินด้วยกันโดยความตกลงกัน การอยู่กินด้วยกันโดยไม่จดทะเบียน (ซึ่งไม่มีการสู่ขออย่างเป็นทางการ ไม่มีสินสอดหรือของหมั้น และไม่มีพิธีตามประเพณี) ไม่ก่อให้เกิด สินสมรส ระบบ ในทางกลับกันก็เป็นเช่นนั้นเช่นกัน คุณอาจมีการสู่ขอ มีสินสอด มีทองหมั้น และแขกสามร้อยคน แต่ก็ยังไม่ได้สมรสกันตามกฎหมาย ดู วิธีแต่งงานอย่างถูกกฎหมายในประเทศไทย.

สิ่งเหล่านี้ไม่ทำให้สินสอดเป็นเรื่องที่เลือกปฏิบัติได้ในแง่สังคมใดๆ เลย การปฏิเสธโดยตรงในครอบครัวส่วนใหญ่จะยุติการหมั้นหมายไว้ นั่นหมายความว่าคุณกำลังเจรจาเรื่องครอบครัว ไม่ใช่การปฏิบัติตามกฎหมาย และคุณควรทำเช่นนั้น.

กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับหน้านี้

English

Section 1437Amended on 23 January 2025

Full text

A betrothal becomes complete when the betrothing party delivers or transfers property, being the khongman, to the betrothed party as evidence that the betrothing party will marry that betrothed party. Once the betrothal has been made, the khongman becomes the property of the betrothed party. Sinsod is property given by the betrothing party to the parents, the adoptive parent or the guardian of the betrothed party, as the case may be, in return for the betrothed party agreeing to marry. If there is no marriage by reason of a material fact attributable to the betrothed party, or by reason of circumstances for which the betrothed party's side is responsible, making it improper or impossible for the betrothing party to marry that betrothed party, the betrothing party's side may claim the sinsod back. Where the khongman or the sinsod has to be returned under this Chapter, Sections 412 to 418 of this Code, on undue enrichment, apply mutatis mutandis.

ThaiLawOnline translation

Section 1438

Full text

An engagement is not a ground on which the court may be asked to compel a marriage. Any agreement to pay a penalty in the event of a breach of the engagement is void.

ThaiLawOnline translation

Section 1439Amended on 23 January 2025

Full text

Where a betrothal has been made and one party breaks the betrothal agreement, the other party is entitled to claim compensation. Where it is the betrothed party who is in breach, the khongman must also be returned to the betrothing party.

ThaiLawOnline translation

Section 1440Amended on 23 January 2025

Full text

Compensation may be claimed as follows: (1) for damage to the body or the reputation of the betrothing party or the betrothed party; (2) for damage arising from the betrothed couple, their parents, or a person acting in the capacity of a parent, having spent money or incurred debt in good faith and reasonably in preparation for the marriage; (3) for damage arising from a betrothed party having, in reasonable expectation of the marriage, dealt with property or taken other steps affecting their occupation or their means of earning a living. Where the betrothed party is the person entitled to compensation, the court may decide that the khongman which has become that party's property is the whole or part of the compensation to be received, or the court may award compensation without regard to that khongman.

ThaiLawOnline translation

Section 1441Amended on 23 January 2025

Full text

If one of the betrothed parties dies before the marriage, the other cannot claim compensation. As to the khongman or the sinsod, whether it is the betrothing party or the betrothed party who dies, the betrothed party or that party's side need not return it to the betrothing party.

ThaiLawOnline translation

Section 1447/1Amended on 23 January 2025

Full text

The claim for compensation under Section 1439 is barred after six months from the day of the breach of the betrothal agreement. The claim for compensation under Section 1444 is barred after six months from the day on which the gross misconduct which is the cause of renouncing the betrothal agreement was known or ought to have been known, but in no case later than five years from the day of that misconduct. The claim for compensation under Section 1445 and Section 1446 is barred after six months from the day on which the betrothing party or the betrothed party knew or ought to have known of the act of the other person giving rise to the claim and of the person liable to pay the compensation, but in no case later than five years from the day on which that other person committed the act.

ThaiLawOnline translation

Section 1447/2

Full text

The right to claim the return of the Khong Man under section 1439 is subject to a prescription of six months from the date of breach of the engagement contract. The right to claim the return of the Khong Man under section 1442 is subject to a prescription of six months from the date on which the engagement contract was terminated.

ThaiLawOnline translation

Section 1435Amended on 23 January 2025

A betrothal may be made only when both parties have completed their eighteenth year of age. A betrothal made in breach of that requirement is void.

Full text

A betrothal may be made only when both parties have completed their eighteenth year of age. A betrothal made in contravention of paragraph one is void.

ThaiLawOnline translation

ไทย

มาตรา 1437แก้ไขเมื่อ 23 มกราคม 2568

ข้อความเต็ม

การหมั้นจะสมบูรณ์เมื่อฝ่ายผู้หมั้นได้ส่งมอบหรือโอนทรัพย์สินอันเป็นของหมั้นให้แก่ผู้รับหมั้นเพื่อเป็นหลักฐานว่าจะสมรสกับผู้รับหมั้นนั้น เมื่อหมั้นแล้ว ให้ของหมั้นตกเป็นสิทธิแก่ผู้รับหมั้น สินสอดเป็นทรัพย์สินซึ่งฝ่ายผู้หมั้นให้แก่บิดามารดา ผู้รับบุตรบุญธรรม หรือผู้ปกครองฝ่ายผู้รับหมั้น แล้วแต่กรณี เพื่อตอบแทนการที่ผู้รับหมั้นยอมสมรส ถ้าไม่มีการสมรสโดยมีเหตุสำคัญอันเกิดแก่ผู้รับหมั้น หรือโดยมีพฤติการณ์ซึ่งฝ่ายผู้รับหมั้นต้องรับผิดชอบ ทำให้ผู้หมั้นไม่สมควรหรือไม่อาจสมรสกับผู้รับหมั้นนั้น ฝ่ายผู้หมั้นเรียกสินสอดคืนได้ ถ้าจะต้องคืนของหมั้นหรือสินสอดตามหมวดนี้ ให้นำบทบัญญัติมาตรา ๔๑๒ ถึงมาตรา ๔๑๘ แห่งประมวลกฎหมายนี้ ว่าด้วยลาภมิควรได้ มาใช้บังคับโดยอนุโลม

ตรงตามข้อความในราชกิจจานุเบกษา / สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (Verbatim from the Royal Gazette / Office of the Council of State)

มาตรา 1438

ข้อความเต็ม

การหมั้นไม่เป็นเหตุที่จะร้องขอให้ศาลบังคับให้สมรสได้ ถ้าได้มีข้อตกลงกันไว้ว่าจะให้เบี้ยปรับในเมื่อผิดสัญญาหมั้น ข้อตกลงนั้นเป็นโมฆะ

ตรงตามข้อความในราชกิจจานุเบกษา / สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (Verbatim from the Royal Gazette / Office of the Council of State)

มาตรา 1439แก้ไขเมื่อ 23 มกราคม 2568

ข้อความเต็ม

เมื่อมีการหมั้นแล้ว ถ้าฝ่ายใดผิดสัญญาหมั้น อีกฝ่ายหนึ่งมีสิทธิเรียกให้รับผิดใช้ค่าทดแทน ในกรณีที่ฝ่ายผู้รับหมั้นเป็นฝ่ายผิดสัญญาหมั้น ให้คืนของหมั้นแก่ฝ่ายผู้หมั้นด้วย

ตรงตามข้อความในราชกิจจานุเบกษา / สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (Verbatim from the Royal Gazette / Office of the Council of State)

มาตรา 1440แก้ไขเมื่อ 23 มกราคม 2568

ข้อความเต็ม

ค่าทดแทนนั้นอาจเรียกได้ ดังต่อไปนี้ (๑) ทดแทนความเสียหายต่อกายหรือชื่อเสียงแห่งผู้หมั้นหรือผู้รับหมั้นนั้น (๒) ทดแทนความเสียหายเนื่องจากการที่คู่หมั้น บิดามารดา หรือบุคคลผู้กระทำการในฐานะเช่นบิดามารดาได้ใช้จ่ายหรือต้องตกเป็นลูกหนี้เนื่องในการเตรียมการสมรสโดยสุจริตและตามสมควร (๓) ทดแทนความเสียหายเนื่องจากการที่คู่หมั้นได้จัดการทรัพย์สินหรือการอื่นอันเกี่ยวแก่อาชีพหรือทางทำมาหาได้ของตนไปโดยสมควรด้วยการคาดหมายว่าจะได้มีการสมรส ในกรณีที่ผู้รับหมั้นเป็นผู้มีสิทธิได้ค่าทดแทน ศาลอาจชี้ขาดว่าของหมั้นที่ตกเป็นสิทธิแก่ผู้รับหมั้นนั้นเป็นค่าทดแทนทั้งหมดหรือเป็นส่วนหนึ่งของค่าทดแทนที่ผู้รับหมั้นพึงได้รับ หรือศาลอาจให้ค่าทดแทนโดยไม่คำนึงถึงของหมั้นที่ตกเป็นสิทธิแก่ผู้รับหมั้นนั้นก็ได้

ตรงตามข้อความในราชกิจจานุเบกษา / สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (Verbatim from the Royal Gazette / Office of the Council of State)

มาตรา 1441แก้ไขเมื่อ 23 มกราคม 2568

ข้อความเต็ม

ถ้าคู่หมั้นฝ่ายหนึ่งตายก่อนสมรส อีกฝ่ายหนึ่งจะเรียกร้องค่าทดแทนมิได้ ส่วนของหมั้นหรือสินสอดนั้น ไม่ว่าผู้หมั้นหรือผู้รับหมั้นตาย ผู้รับหมั้นหรือฝ่ายผู้รับหมั้นไม่ต้องคืนให้แก่ฝ่ายผู้หมั้น

ตรงตามข้อความในราชกิจจานุเบกษา / สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (Verbatim from the Royal Gazette / Office of the Council of State)

มาตรา 1447/1แก้ไขเมื่อ 23 มกราคม 2568

ข้อความเต็ม

สิทธิเรียกร้องค่าทดแทนตามมาตรา ๑๔๓๙ ให้มีอายุความหกเดือนนับแต่วันที่ผิดสัญญาหมั้น สิทธิเรียกร้องค่าทดแทนตามมาตรา ๑๔๔๔ ให้มีอายุความหกเดือนนับแต่วันรู้หรือควรรู้ถึงการกระทำชั่วอย่างร้ายแรงอันเป็นเหตุให้บอกเลิกสัญญาหมั้น แต่ต้องไม่เกินห้าปีนับแต่วันกระทำการดังกล่าว สิทธิเรียกร้องค่าทดแทนตามมาตรา ๑๔๔๕ และมาตรา ๑๔๔๖ ให้มีอายุความหกเดือนนับแต่วันที่ผู้หมั้นหรือผู้รับหมั้นรู้หรือควรรู้ถึงการกระทำของผู้อื่นอันจะเป็นเหตุให้เรียกค่าทดแทน และรู้ตัวผู้จะพึงใช้ค่าทดแทนนั้น แต่ต้องไม่เกินห้าปีนับแต่วันที่ผู้อื่นนั้นได้กระทำการดังกล่าว

ตรงตามข้อความในราชกิจจานุเบกษา / สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (Verbatim from the Royal Gazette / Office of the Council of State)

มาตรา 1447/2

ข้อความเต็ม

สิทธิเรียกคืนของหมั้นตามมาตรา ๑๔๓๙ ให้มีอายุความหกเดือนนับแต่วันที่ผิดสัญญาหมั้น สิทธิเรียกคืนของหมั้นตามมาตรา ๑๔๔๒ ให้มีอายุความหกเดือนนับแต่วันที่ได้บอกเลิกสัญญาหมั้น

ตรงตามข้อความในราชกิจจานุเบกษา / สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (Verbatim from the Royal Gazette / Office of the Council of State)

มาตรา 1435แก้ไขเมื่อ 23 มกราคม 2568

ข้อความเต็ม

การหมั้นจะทำได้ต่อเมื่อบุคคลทั้งสองฝ่ายมีอายุสิบแปดปีบริบูรณ์แล้ว การหมั้นที่ฝ่าฝืนบทบัญญัติวรรคหนึ่งเป็นโมฆะ

ตรงตามข้อความในราชกิจจานุเบกษา / สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (Verbatim from the Royal Gazette / Office of the Council of State)

Français

Article 1437Modifié le 23 janvier 2025

Fiançailles formées par remise au promis du bien de fiançailles, gage du mariage, qu'il acquiert. Le sinsod, remis à ses parents, adoptant ou tuteur, est restituable si une cause grave tenant au promis, ou imputable à sa partie, empêche le mariage. Restitution : art. 412 à 418, par analogie.

résumé non officiel

Article 1438

Les fiançailles ne permettent pas de demander au tribunal d'ordonner la célébration du mariage. Toute clause prévoyant une pénalité en cas de rupture des fiançailles est nulle.

résumé non officiel

Article 1439Modifié le 23 janvier 2025

Après les fiançailles, si une partie rompt la promesse, l'autre peut lui réclamer une indemnité. Lorsque c'est la partie qui a reçu le présent de fiançailles (khong man) qui rompt, elle doit en outre restituer ce présent à la partie qui l'a remis.

résumé non officiel

Article 1440Modifié le 23 janvier 2025

L'indemnité peut couvrir: (1) le préjudice corporel ou l'atteinte à la réputation du fiancé ou de la fiancée; (2) les dépenses faites ou dettes contractées, de bonne foi et raisonnablement, pour préparer le mariage par l'un des fiancés, ses parents ou ceux qui en tiennent lieu; (3) les dispositions raisonnables prises par l'un des fiancés sur ses biens ou son activité professionnelle dans l'attente du mariage. Si l'indemnité est due à la partie ayant reçu le présent de fiançailles, le tribunal peut décider que ce présent constitue tout ou partie de l'indemnité, ou l'accorder sans en tenir compte.

résumé non officiel

Article 1441Modifié le 23 janvier 2025

Si l'un des fiancés décède avant le mariage, l'autre ne peut réclamer aucune indemnité. Quant au présent de fiançailles (khong man) ou au sinsod, que le décès soit celui de la partie qui a remis le présent ou de celle qui l'a reçu, la partie qui l'a reçu ou sa famille n'est pas tenue de le restituer.

résumé non officiel

Article 1447/1Modifié le 23 janvier 2025

L'action en indemnité prévue à l'article 1439 se prescrit par six mois à compter de la rupture des fiançailles. Celle de l'article 1444 se prescrit par six mois à compter du jour où l'on a connu ou aurait dû connaître l'inconduite grave justifiant la rupture, sans excéder cinq ans depuis l'acte. Celles des articles 1445 et 1446 se prescrivent par six mois à compter du jour où le fiancé ou la fiancée a connu ou aurait dû connaître l'acte d'autrui et l'identité du responsable, sans excéder cinq ans depuis cet acte.

résumé non officiel

Article 1447/2

L'action en restitution du présent de fiançailles fondée sur l'article 1439 se prescrit par six mois à compter de la rupture des fiançailles; celle fondée sur l'article 1442 se prescrit par six mois à compter de la notification de la rupture.

résumé non officiel

Article 1435Modifié le 23 janvier 2025

Les fiançailles ne peuvent être conclues que si les deux parties ont dix-huit ans révolus. Des fiançailles contraires à cette règle sont nulles.

résumé non officiel

คำพิพากษาศาลฎีกา

  • 1523/2565 (2022): ผู้อยู่กินก่อนสมรสเป็นเจ้าของรวมกึ่งหนึ่ง และสัญญากู้เป็นนิติกรรมอำพราง

แหล่งที่มา

สินสอดและของหมั้นไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

นี่เป็นข้อผิดพลาดที่พบได้บ่อยที่สุดในการเขียนเกี่ยวกับงานแต่งงานของชาวไทยในภาษาอังกฤษ และเป็นเรื่องที่สำคัญ เพราะทั้งสองอย่างมอบให้แก่บุคคลต่างกัน และมีหลักเกณฑ์การคืนที่แตกต่างกัน.

สินสอดของหมั้น
มันคืออะไรทรัพย์สินที่มอบให้เป็นผลตอบแทนเมื่อผู้หญิงยอมรับที่จะแต่งงานทรัพย์สินที่มอบให้เป็นหลักฐานว่าชายคนนั้นจะแต่งงานกับเธอ: ของหมั้น
ใครจะได้รับมันพ่อแม่ พ่อแม่บุญธรรม หรือผู้ปกครองของเธอเจ้าสาวเอง
ใครเป็นเจ้าของมันหลังจากนั้นพ่อแม่ของเธอตกเป็นของเธอโดยเด็ดขาดนับแต่เวลาที่หมั้น
อะไรที่ทำให้การหมั้นสมบูรณ์ไม่มีอะไรเลย สินสอดไม่ใช่สิ่งที่ทำให้การหมั้นมีผลสมบูรณ์.การส่งมอบของหมั้นเป็นสิ่งที่ทำให้การหมั้นสมบูรณ์ตามมาตรา 1437
การเรียกคืนเรียกคืนได้ หากไม่มีการสมรสโดยมีเหตุสำคัญอันเกิดแก่ฝ่ายผู้รับหมั้น หรือโดยพฤติการณ์ที่ฝ่ายผู้รับหมั้นต้องรับผิดชอบต้องคืนให้แก่ฝ่ายผู้หมั้น หากฝ่ายผู้รับหมั้นผิดสัญญาหมั้น (มาตรา 1439)

ในทางปฏิบัติ ทั้งสองอย่างมักจะมอบให้ในวันเดียวกัน และมักอยู่บนถาดเดียวกัน ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทั้งครอบครัวและชาวต่างชาติมักถือว่าทั้งสองอย่างเป็นการจ่ายครั้งเดียวกัน หากมีโอกาสเกิดข้อพิพาทในภายหลัง ความแตกต่างระหว่าง “ทองนี้เป็นของลูกสาวคุณ” และ “เงินสดนี้เป็นของท่าน” ก็คือความแตกต่างระหว่างผลลัพธ์ทางกฎหมายสองแบบ ให้ระบุให้ชัดว่าสิ่งใดคืออะไร ต่อหน้าพยาน ในวันนั้น หลักกฎหมายที่รองรับคือ มาตรา 1437.

สินสอดราคาเท่าไหร่

ไม่มีคำตอบทางกฎหมาย ดังนั้นสิ่งที่ตามมาจึงเป็นสิ่งที่เราพบเห็นในทางปฏิบัติ และสิ่งที่ครอบครัวในประเทศไทยโดยทั่วไปคาดหวัง โดยให้ถือเป็นแผนที่ ไม่ใช่รายการราคา ตัวเลขจะถูกกำหนดโดยฐานะของเจ้าสาว ความคาดหวังของครอบครัวเธอ และภูมิภาค และจะถูกเจรจาตกลงกันระหว่างสองครอบครัวมากกว่าที่จะประกาศออกมา.

สถานการณ์ช่วงที่ถูกพูดถึงกันบ่อย (บาท)หมายเหตุ
ครอบครัวชนบท ไม่มีวุฒิการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย เคยแต่งงานหรือมีบุตรมักเป็นเพียงจำนวนเล็กน้อยเชิงสัญลักษณ์ และบางครั้งก็ไม่เรียกเลยในกรณีที่เจ้าสาวเคยแต่งงานมาก่อน ครอบครัวมักจะลดหรือยกเลิกข้อกำหนดดังกล่าว
ครอบครัวชนชั้นกลาง จบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยประมาณ 100,000 ถึง 300,000ช่วงที่ถูกอ้างถึงบ่อยที่สุด
ครอบครัวที่มีฐานะสูง ผู้ประกอบวิชาชีพ หรือจบการศึกษาจากต่างประเทศ500,000 ถึง 1,000,000 หรือมากกว่าความคาดหวังเพิ่มสูงขึ้นอย่างมากตามฐานะของครอบครัว
ทองคำที่มาพร้อมกับเงินสดโดยปกติหนัก 5 ถึง 20 บาท เป็นทองคำไทย 96.5%น้ำหนักหนึ่งบาทมีน้ำหนักประมาณ 15.2 กรัม ทองมักเป็นส่วนที่เห็นได้ชัดในพิธี

สองประเด็นปฏิบัติที่ไม่มีกฎหมายฉบับใดกล่าวถึง แต่ทุกครอบครัวเข้าใจดี.

การนำมาแสดงกับการเก็บไว้เป็นคนละเรื่องกัน. สินสอดส่วนใหญ่เป็นเรื่องของหน้าตา: จำนวนเงินที่แสดงบนถาดต่อหน้าแขก เป็นเรื่องปกติโดยสิ้นเชิงที่จำนวนที่แสดงจะมากกว่าจำนวนที่ครอบครัวเก็บไว้จริง หากตัวเลขดูเป็นไปไม่ได้ คำถามที่มีประโยชน์และสุภาพอย่างยิ่ง ซึ่งควรถามผ่านคู่หมั้นของคุณหรือคนกลางชาวไทยแทนการถามโดยตรง คือ จำนวนนั้นมีไว้เพื่อแสดงหรือเพื่อเก็บไว้.

มันมักจะถูกคืนกลับมา. ในหลายครอบครัว สินสอดหรือส่วนใหญ่ของสินสอดจะถูกส่งคืนให้กับคู่บ่าวสาวหลังพิธีเสร็จสิ้น เพื่อเป็นเงินที่พ่อแม่ช่วยสนับสนุนค่าบ้าน รถ หรือธุรกิจ เรื่องนี้พบได้บ่อยจนชาวต่างชาติที่คิดว่าเงินนั้นหายไปแล้วมักจะคิดผิด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่สามารถวางใจได้ หรือถามล่วงหน้าได้โดยไม่ทำให้ขุ่นเคือง.

ขอกล่าวถึงวิธีพูดคุยเรื่องนี้สักเล็กน้อย สินสอดไม่ใช่การซื้อ และการมองว่าเป็นการซื้อเจ้าสาวนั้นทั้งผิดและเป็นการดูหมิ่นในสายตาของครอบครัวชาวไทย สินสอดเริ่มต้นขึ้นและส่วนใหญ่ยังคงเป็นการแสดงให้เห็นว่าผู้ชายสามารถดูแลครอบครัวได้ และเป็นการยอมรับสิ่งที่พ่อแม่ของเจ้าสาวได้ลงทุนไปกับการเลี้ยงดูเธอ ครอบครัวที่เรียกสินสอดมากที่สุดมักเป็นครอบครัวที่พิธีนี้มีน้ำหนักทางสังคมมากที่สุด การเข้าหาเรื่องนี้โดยคำนึงถึงข้อนี้จะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ดีกว่าการเข้าหาเรื่องนี้แบบต่อรองราคา.

กฎเหล่านี้ใช้กับใครบ้าง

ข้อกำหนดเกี่ยวกับการหมั้นนั้น เป็นกลางทางเพศ, และเป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (ฉบับที่ 24) พ.ศ. 2567 มีผลใช้บังคับเมื่อ 23 มกราคม 2568. ประมวลกฎหมายไม่ได้กล่าวถึงชายและหญิงอีกต่อไป แต่ใช้คำว่า phu man (ผู้หมั้น) หมายถึงฝ่ายที่ทำการหมั้น และ phu rap man (ผู้รับหมั้น) หมายถึงฝ่ายที่รับการหมั้น การแก้ไขดังกล่าวได้เขียนใหม่ซึ่ง มาตรา 1437 เอง ซึ่งเป็นบทบัญญัติเรื่องสินสอด ดังนั้นบุคคลสองคนที่มีเพศเดียวกันจึงสามารถหมั้นกันได้ และกฎเกณฑ์ทุกข้อในหน้านี้ใช้บังคับกับพวกเขาในทำนองเดียวกัน ดู การสมรสระหว่างเพศเดียวกันในประเทศไทย.

การแก้ไขเดียวกันนี้ได้เพิ่มอายุขั้นต่ำ โดยตาม มาตรา 1435 การหมั้นจะทำได้ต่อเมื่อ ทั้งสองฝ่ายได้ครบอายุ 18 ปีแล้ว, และ การหมั้นที่ทำโดยฝ่าฝืนกฎดังกล่าวถือว่าไม่มีผลบังคับใช้. กฎเดิมคือ 17 ปี ดังนั้นทุกอย่างที่คุณอ่านที่ยังระบุว่า 17 ปีขึ้นไปนั้นเกิดขึ้นก่อนเดือนมกราคมปี 2025.

สินสอดเองยังคงเป็นประเพณีที่มีประวัติความเป็นมาผูกกับเพศ และหน้านี้อธิบายประเพณีตามแบบที่ครอบครัวปฏิบัติจริง หลักเกณฑ์ทางกฎหมายไม่ได้แบ่งตามเพศ และเมื่อหน้านี้ระบุหลักเกณฑ์ใด จะใช้ถ้อยคำของประมวลกฎหมายเอง.

คุณสามารถเรียกสินสอดคืนได้ไหม

บางครั้ง และหลักเกณฑ์ตามกฎหมายนั้นแคบ โดยตามวรรคสามของมาตรา 1437 ฝ่ายผู้หมั้นอาจเรียกสินสอดคืนได้เมื่อ ไม่มีการแต่งงาน, และเหตุนั้นเป็นเหตุสำคัญอันเกิดแก่ฝ่ายผู้รับหมั้น หรือพฤติการณ์ที่ฝ่ายผู้รับหมั้นต้องรับผิดชอบ ซึ่งทำให้ฝ่ายผู้หมั้นไม่สมควรหรือไม่อาจสมรสกับฝ่ายผู้รับหมั้นได้.

อ่านให้ละเอียด เพราะต้องครบเงื่อนไขทั้งสามข้อ.

สถานการณ์ฝ่ายที่จ่ายสามารถเรียกสินสอดคืนได้หรือไม่
งานแต่งงานไม่เคยเกิดขึ้น และฝ่ายที่รับสินสอดเป็นฝ่ายที่ต้องรับผิดชอบใช่, นี่คือกรณีที่มาตรา 1437 บัญญัติไว้รองรับ
งานแต่งงานก็ไม่เกิดขึ้น และฝ่ายที่จ่ายเงินก็เปลี่ยนใจไม่. สิทธิ์ในการคืนเงินขึ้นอยู่กับสาเหตุที่เกิดขึ้นจากฝ่ายตรงข้าม
พวกเขาทั้งคู่แต่งงานกัน แล้วหย่ากันหนึ่งปีต่อมาไม่. การแต่งงานได้เกิดขึ้นแล้ว ดังนั้นจึงไม่เข้าเงื่อนไข การหย่าไม่ได้ทำให้เรื่องสินสอดกลับมาเรียกร้องได้อีก
พวกเขามีพิธีแต่งงาน แต่ไม่เคยจดทะเบียนสมรสเฉพาะในกรณีที่อีกฝ่ายเป็นต้นเหตุเท่านั้น. หากไม่มีการจดทะเบียนสมรส ก็ไม่มีการสมรส แต่การเรียกคืนยังขึ้นอยู่กับว่าเป็นความผิดของใคร ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 172/2538 คู่บ่าวสาวจัดพิธีแต่งงานและอยู่กินด้วยกัน 40 วัน เจ้าสาวขอให้เขาไปจดทะเบียนสมรสสองหรือสามครั้ง แต่เขาไม่ไป ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเขาเรียกคืนสินสอด 400,000 บาทไม่ได้ เพราะการที่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสเป็นเพราะตัวเขาเอง
ทรัพย์สินนั้นไม่เคยถูกมอบให้จริง ๆ เพื่อตอบแทนการที่เธอยอมแต่งงานไม่ใช่การเรียกร้องเรื่องสินสอดเลย, แม้ว่าอาจมีเส้นทางอื่น

บรรทัดสุดท้ายนั้นคือจุดที่คำพิพากษามีประโยชน์มากที่สุด ใน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1901/2559, ในพิธีสู่ขออย่างเป็นทางการ ชายคนนั้นได้วางสัญญาซื้อขายที่ดินลงบนถาดพิธี โดยระบุว่าเจ้าสาวเป็นผู้ซื้อ ต่อมาการซื้อขายนั้นล้มเลิกไป ศาลฎีการะบุว่าที่ดินดังกล่าวไม่ใช่ทรัพย์สินที่มอบให้เป็นผลตอบแทนจากการที่ผู้หญิงยอมแต่งงาน และด้วยเหตุนี้ ไม่ใช่สินสอด ตามมาตรา 1437 วรรคสาม คำมั่นสัญญา สัญญา หรือทรัพย์สินที่ไม่เคยถูกโอนจริงเพื่อเป็นค่าตอบแทนการสมรส ไม่ได้กลายเป็นสินสอดเพียงเพราะถูกนำมาวางบนถาด.

และคำเตือนเกี่ยวกับการเอาคืนเองโดยพลการ ใน คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7868/2560 แม่ของเจ้าบ่าวหยิบสร้อยคอและนาฬิกาข้อมือทองคำจากเคาน์เตอร์ของร้านทองและเอามันไป เจ้าหน้าที่ศาลเห็นว่าไม่ว่าของเหล่านั้นจะเป็นของผิดศีลธรรมหรือไม่ก็ตามฝ่ายชายได้ส่งมอบให้กับแม่ของเจ้าสาวไปแล้วในวันแต่งงาน ดังนั้นแม่ของเจ้าบ่าวจึงไม่มีสิทธิ์ครอบครองอีกต่อไป หากเธอเชื่อว่าครอบครัวของเจ้าสาวได้ละเมิดข้อตกลงของกันและกันทางแก้ไขของเธอจึงเป็นเรื่องทางแพ่ง ไม่ใช่การเอาของกลับคืนมา หากจะฟ้องร้องเรื่องของผิดศีลธรรมก็เป็นเรื่องของศาล ส่วนการเอามันกลับมาถือเป็นความผิดทางอาญา: แม่ของเจ้าบ่าวถูกตัดสินว่ามีความผิด การขโมยโดยการจับ ตาม มาตรา 336 แห่งประมวลกฎหมายอาญา.

หากมีการผิดสัญญาหมั้นจะเป็นอย่างไร?

การผิดสัญญาหมั้นไม่ใช่เรื่องที่ไม่มีต้นทุน แม้ว่าจะไม่มีใครถูกบังคับให้ต้องแต่งงานได้ก็ตาม โดยตาม มาตรา 1439, ในกรณีที่ฝ่ายหนึ่งผิดสัญญาหมั้น อีกฝ่ายหนึ่งอาจเรียกค่าทดแทนได้ และหากฝ่ายผู้รับหมั้นเป็นฝ่ายผิดสัญญาหมั้น ก็ต้องคืนของหมั้นด้วย.

มาตรา 1440 จากนั้นจึงระบุว่าค่าชดเชยนั้นสามารถครอบคลุมอะไรได้บ้าง และมันแคบกว่าที่ผู้คนคาดไว้:

  • ความเสียหายต่อร่างกายหรือชื่อเสียงของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง;
  • ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้น หรือหนี้สินที่เกิดขึ้น โดยสุจริต และตามสมควร ในการเตรียมการสมรส;
  • ความเสียหายที่เกิดจากการจัดการทรัพย์สิน หรือการลาออกจากงานหรือเลิกธุรกิจ หรือการเปลี่ยนงานหรือธุรกิจ โดยคาดหมายว่าจะมีการสมรส.

ในกรณีที่ฝ่ายผู้รับหมั้นมีสิทธิได้รับค่าทดแทน ศาลอาจถือว่าของหมั้นที่ฝ่ายนั้นถืออยู่แล้วเป็นค่าทดแทนทั้งหมดหรือบางส่วนก็ได้ สิทธิเรียกร้องเหล่านี้เป็นการเฉพาะตัว และหลักเกณฑ์นี้อยู่ใน มาตรา 1447 วรรคสอง แทนที่จะอยู่ในมาตรา 1440: สิทธิเรียกร้องตามหมวดนี้ไม่อาจโอนหรือตกทอดทางมรดกได้ เว้นแต่จะได้รับสภาพไว้เป็นหนังสือ หรือผู้เสียหายได้เริ่มฟ้องคดีแล้ว มีข้อยกเว้นหนึ่งเขียนไว้ในประโยคนั้น และเป็นข้อยกเว้นที่สำคัญในทางปฏิบัติ: สิทธิเรียกร้องตาม มาตรา 1440 (2), สำหรับค่าใช้จ่ายหรือหนี้สินที่เกิดขึ้นโดยสุจริตเพื่อเตรียมการสำหรับการสมรส, เป็น สามารถโอนและตกทอดทางมรดกได้ ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญ เพราะ 1440(2) มักจะเป็นรายการที่ใหญ่ที่สุดในค่าเสียหายที่เรียกร้อง.

กำหนดเวลาซึ่งสั้นมาก

นี่คือส่วนที่ตัดสินคดีจริง ๆ ส่วนใหญ่ และแทบไม่มีข้อความใดในภาษาอังกฤษที่กล่าวถึงเรื่องนี้เลย. สิทธิเรียกร้องเกี่ยวกับการหมั้นไม่ได้ใช้หลักทั่วไปเรื่อง อายุความ.

ข้อเรียกร้องกำหนดเวลาส่วน
ค่าชดเชยสำหรับการละเมิดข้อตกลงการหมั้น (มาตรา 1439)6 เดือน นับแต่วันผิดสัญญา§1447/1
ค่าทดแทนเมื่อความประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงของอีกฝ่ายเป็นเหตุให้มีการบอกเลิกการหมั้น (มาตรา 1444)6 เดือน นับแต่วันที่รู้หรือควรได้รู้ และไม่เกินห้าปีนับแต่วันที่มีการกระทำนั้น§1447/1
การคืน ของหมั้น หลังจากการผิดสัญญาหมั้น (มาตรา 1439) หรือการบอกเลิกการหมั้น (มาตรา 1442)6 เดือน นับแต่วันผิดสัญญาหมั้นหรือวันบอกเลิกการหมั้น§1447/2
การคืน สินสอด ตามมาตรา 1437 วรรคสามไม่อยู่ในรายการที่มีอายุความหกเดือน มาตรา 1437 นำมาใช้เฉพาะมาตรา 412 ถึง 418 ในเรื่องลาภมิควรได้ ซึ่งกำหนดว่าต้องคืนเท่าใด แต่ไม่ได้นำอายุความหนึ่งปีตามมาตรา 419 มาใช้ ดังนั้นการตีความที่ดีกว่าคือใช้อายุความทั่วไป สิบปี ตามมาตรา 193/30 เรายังไม่พบคำพิพากษาศาลฎีกาที่วินิจฉัยประเด็นนี้ไว้§1437 วรรค 4 §193/30

ความไม่สมดุลนั้นควรกล่าวอย่างชัดแจ้งว่า: สิทธิเรียกร้องเรื่องของหมั้นอาจหมดอายุความภายในหกเดือน ในขณะที่สิทธิเรียกร้องเรื่องสินสอดยังคงมีอยู่. ครอบครัวที่รอดูว่าความสัมพันธ์จะกลับมาดีขึ้นหรือไม่ มักจะเสียสิทธิเรียกร้องที่มีอายุความสั้นกว่าไปโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีสิทธินั้นอยู่.

หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเสียชีวิตก่อนวันแต่งงาน

มาตรา 1441 กล่าวถึงเรื่องนี้แยกต่างหาก และผลลัพธ์ก็ทำให้ผู้คนประหลาดใจ: ในกรณีที่คู่หมั้นฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายก่อนการสมรส, ไม่มีการเรียกร้องค่าชดเชยเลยแม้แต่น้อย, และฝ่ายผู้รับ ไม่ต้องคืนของหมั้นหรือสินสอด, ไม่ว่าฝ่ายใดในสองฝ่ายจะเป็นผู้ตาย กรณีนี้ไม่ใช่การผิดสัญญาหมั้น และกฎหมายก็ไม่ได้ถือว่าเป็นการผิดสัญญาหมั้น.

สิ่งที่มาตรา 1440 ไม่ครอบคลุมคือความผิดหวัง การเดินทางของแขกที่มาร่วมงานแต่งงาน หรือมูลค่าของความสัมพันธ์ และจำไว้ว่าตามมาตรา 1438 ข้อตกลงในสัญญาหมั้นที่กำหนดค่าปรับสำหรับการถอนตัวเป็นโมฆะ ดังนั้นการร่างข้อตกลงดังกล่าวจึงไม่มีประโยชน์ใดๆ.

สินสอดเกี่ยวข้องอย่างไรกับสัญญาก่อนสมรส

ทั้งสองอย่างแก้ปัญหาคนละเรื่องกัน และอย่างหนึ่งไม่อาจใช้แทนอีกอย่างหนึ่งได้.

สินสอดเป็นการโอนทรัพย์สินที่ทำก่อนการสมรส โดยส่วนใหญ่มอบให้กับพ่อแม่ของเจ้าสาว และจะถูกใช้จ่าย เก็บไว้ หรือคืนตามที่ครอบครัวตกลงกัน สินสอดไม่เคยกลายเป็นสินสมรส เพราะไม่ใช่ทรัพย์สินของคู่สมรส และไม่ถูกนำมาพิจารณาในการหย่าในภายหลัง.

เอ สัญญาก่อนสมรส ควบคุมสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับ ทรัพย์สินของคู่สมรส ในประเทศไทย สัญญาก่อนสมรสต้องทำก่อนการจดทะเบียนสมรส โดยต้องบันทึกไว้ในทะเบียนสมรส หรือทำแนบท้ายทะเบียนสมรสและระบุไว้ในทะเบียนสมรส และต้องลงลายมือชื่อของทั้งสองฝ่ายและพยานสองคน หากทำผิดเรื่องเวลาหรือการจดทะเบียน สัญญาจะเป็นโมฆะ: ไม่สามารถเพิ่มเติมภายหลังได้ นั่นคือสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดที่ทำให้คู่สมรสชาวต่างชาติสูญเสียความคุ้มครองที่พวกเขาคิดว่ามีอยู่.

คำถามสองข้อที่ควรถามไปพร้อมกันคือ หากพ่อแม่ของเจ้าสาวคืนสินสอดให้คู่สมรสและเงินนั้นถูกนำไปซื้อบ้าน บ้านนั้นเป็นของใคร? และหากคุณนำทรัพย์สินเข้ามาในการสมรส ทรัพย์สินเหล่านั้นแยกเป็นสินส่วนตัวอย่างชัดเจนหรือไม่? ทั้งสองข้อเป็นคำถามเรื่องสัญญาก่อนสมรส ไม่ใช่คำถามเรื่องสินสอด ดู ข้อตกลงก่อนสมรสในประเทศไทย, และถ้าคุณแต่งงานแล้ว, ข้อตกลงระหว่างสมรส. สิ่งที่การสมรสเปลี่ยนแปลงเกี่ยวกับทรัพย์สินของคุณโดยทั่วไปนั้นกล่าวถึงไว้ใน ผลที่ตามมาของการแต่งงานในประเทศไทย.

การจัดการสนทนาให้เป็นไปด้วยดี

  • อย่าเจรจาโดยตรงกับพ่อแม่ของเธอ. ในครอบครัวส่วนใหญ่ การพูดคุยจะทำผ่านคู่หมั้นของคุณ ลุง หรือคนกลางที่ได้รับความเคารพ การเข้าไปพูดเรื่องนี้ตรงๆ ด้วยตัวเองจะถูกมองว่าไม่ให้เกียรติ แม้ว่าคุณจะทำอย่างสุภาพเพียงใดก็ตาม.
  • ถามว่าอะไรเป็นที่ปฏิบัติกันในครอบครัวและในจังหวัดของเธอ, แทนที่จะถามว่าอะไรเป็นที่ปฏิบัติกันในประเทศไทย ความแตกต่างระหว่างภูมิภาคและครอบครัวนั้นมีมากกว่าตัวเลขระดับประเทศใดๆ อย่างมาก.
  • แยกทองออกจากเงินสดให้ชัดๆ. ทองที่ให้เจ้าสาวเป็นของเธอเอง ให้พูดเช่นนั้นในตอนนั้น.
  • อย่าลงนามในเอกสารใดๆ ที่สัญญาว่าจะจ่ายค่าปรับหากการแต่งงานถูกยกเลิก. เป็นโมฆะตามมาตรา 1438 และ ค่าเสียหาย ความสัมพันธ์โดยไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย.
  • จดบันทึกไว้ว่าได้ให้อะไรไปและให้แก่ใคร. ไม่ใช่สัญญา แต่เป็นความชัดเจน: ภาพถ่ายในวันนั้น และบุคคลที่สามารถบอกได้ว่ามีการมอบอะไรให้บ้าง ทุกข้อพิพาทเรื่องสินสอดที่ขึ้นสู่ศาลล้วนขึ้นอยู่กับหลักฐานว่าใครได้รับอะไร.
  • จัดการเรื่องสัญญาก่อนสมรสก่อนการจดทะเบียนสมรส, ตามกำหนดเวลาของเรื่องนั้นเอง และอย่าปล่อยให้เรื่องนี้ไปพัวพันกับการเจรจาเรื่องสินสอด.

คำถามที่พบบ่อย

คุณต้องจ่ายสินสอดในประเทศไทยหรือไม่

ไม่ใช่ในแง่กฎหมาย ไม่มีกฎหมายไทยฉบับใดที่บังคับให้ต้องจ่ายสินสอด กำหนดจำนวนเงิน หรือให้ศาลสั่งให้ใครจ่ายสินสอดได้ ในทางสังคมเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ครอบครัวส่วนใหญ่คาดหวังเรื่องนี้ และการปฏิเสธอย่างเด็ดขาดมักจะทำให้การหมั้นต้องสิ้นสุดลง สิ่งที่กฎหมายทำคือเป็นผู้ตัดสินว่าใครจะเป็นผู้เก็บสินสอดไว้หากการสมรสไม่เกิดขึ้น.

สินสอดเหมือนกับสินเดิมที่ฝ่ายหญิงนำมาในการสมรส (dowry) หรือไม่

ไม่เชิง และคำภาษาอังกฤษว่า “dowry” ทำให้เข้าใจผิด สินเดิมของเจ้าสาว (dowry) ในความหมายทางประวัติศาสตร์ของยุโรปจะติดตัวเจ้าสาวไปยังครอบครัวของเจ้าบ่าว สินสอดเคลื่อนไปในทิศทางตรงกันข้าม คือจากฝ่ายชายไปยังพ่อแม่ของเจ้าสาว เพื่อตอบแทนการที่เธอยอมแต่งงาน คำว่า “ค่าตัวเจ้าสาว” (bride price) ใกล้เคียงกว่า แม้ว่าจะแฝงความหมายที่ประเพณีนี้ไม่สมควรได้รับด้วยก็ตาม.

สินสอดเท่าไหร่จึงถือว่าปกติ?

ไม่มีตัวเลขทางกฎหมาย ในทางปฏิบัติ ช่วงที่ถูกพูดถึงกันบ่อยสำหรับเจ้าสาวชนชั้นกลางที่จบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยอยู่ที่ประมาณ 100,000 ถึง 300,000 บาท และ 500,000 ถึง 1,000,000 บาทหรือมากกว่านั้นเมื่อครอบครัวมีฐานะสูงกว่าหรือเจ้าสาวจบการศึกษาจากต่างประเทศ รวมทั้งทองคำโดยทั่วไปหนัก 5 ถึง 20 บาท จำนวนเงินมักเป็นเพียงจำนวนเชิงสัญลักษณ์หรือไม่เรียกเลยเมื่อเจ้าสาวเคยแต่งงานมาก่อน จำนวนนี้เจรจาตกลงกันระหว่างครอบครัว ไม่ได้ถูกกำหนดไว้ตายตัว.

ฉันสามารถเรียกสินสอดคืนได้ไหมถ้าเราไม่ได้แต่งงานกัน

คุณสามารถเรียกสินสอดคืนตามมาตรา 1437 วรรคสามได้เฉพาะเมื่อไม่มีการสมรส และเหตุนั้นเป็นเหตุสำคัญอันเกิดแก่อีกฝ่าย หรือเป็นพฤติการณ์ที่อีกฝ่ายต้องรับผิดชอบ หากคุณเป็นฝ่ายที่ถอนตัว สิทธิในการเรียกคืนจะไม่เกิดขึ้น.

ฉันสามารถเรียกสินสอดคืนได้หรือไม่หลังจากการหย่าร้าง

ไม่ สิทธิในการเรียกคืนตามมาตรา 1437 ขึ้นอยู่กับการที่ไม่มีการสมรส เมื่อคุณแต่งงานแล้ว เรื่องสินสอดถือว่าจบลง และการหย่าไม่ได้ทำให้เรื่องนี้กลับมาอีก การหย่าเป็นเรื่องของสินสมรสของคู่สมรส ซึ่งเป็นคนละประเด็นกัน.

สินสอดกับของหมั้นต่างกันอย่างไร

สินสอดจะมอบให้แก่พ่อแม่ พ่อแม่บุญธรรม หรือผู้ปกครองของเจ้าสาว เพื่อตอบแทนการที่เธอยอมแต่งงาน ของหมั้นจะมอบให้แก่ผู้รับหมั้นเพื่อเป็นหลักฐานว่าอีกฝ่ายจะสมรสด้วย และจะตกเป็นสิทธิของผู้รับหมั้นโดยเด็ดขาดเมื่อการหมั้นสมบูรณ์ ตามมาตรา 1439 หากฝ่ายผู้รับหมั้นผิดสัญญาหมั้น ต้องคืนของหมั้น; สินสอดจะเรียกคืนได้เฉพาะตามหลักเกณฑ์ที่แคบกว่าในมาตรา 1437 เท่านั้น.

เราสามารถตกลงเป็นลายลักษณ์อักษรกันได้ไหมว่า หากการจัดงานแต่งงานถูกยกเลิก สินสอดจะถูกริบ

ไม่ได้ มาตรา 1438 บัญญัติให้ข้อตกลงใดๆ ที่กำหนดให้จ่ายเบี้ยปรับเมื่อผิดสัญญาหมั้นเป็นโมฆะ และไม่มีศาลใดจะบังคับให้มีการสมรส สิ่งที่คุณทำได้คือระบุให้ชัดเจนในขณะนั้นว่าสิ่งที่มอบให้คืออะไรและมอบให้แก่ใคร ซึ่งเป็นสิ่งที่ตัดสินข้อพิพาทเหล่านี้จริงๆ.

การจ่ายสินสอดทำให้เราเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมายหรือไม่

ไม่ ไม่ได้ ท่านต้องลงทะเบียนที่สำนักงานเขตเท่านั้นจึงจะถือว่าการแต่งงานเป็นที่เรียบร้อยในประเทศไทย การจัดพิธีแบบดั้งเดิมอย่างเต็มรูปแบบพร้อมการทำพิธีสลากและแขกผู้เข้าร่วมหลายร้อยคนไม่สามารถก่อให้เกิดสิทธิในฐานะคู่สมรสได้ โดยศาลฎีกาได้ยืนยันในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4656/2567 ในกรณีที่ตรงกันข้าม.

ครอบครัวของเจ้าสาวสามารถเก็บทองคำและเงินสดไว้ได้หรือไม่

ขึ้นอยู่กับว่ามอบให้กับใคร ทองคำที่มอบให้เจ้าสาวเป็นของหมั้นและตกเป็นของเธอ ทองคำที่มอบให้พ่อแม่ของเธอในฐานะส่วนหนึ่งของสินสอดย่อมเป็นของพ่อแม่ เนื่องจากโดยปกติจะมอบพร้อมกันทั้งหมด การระบุให้ชัดเจนในวันนั้นว่าสิ่งใดเป็นอะไร จึงมีค่ามากกว่าเอกสารใดๆ ที่ทำขึ้นภายหลัง.

ฉันควรจะเซ็นต์สัญญาก่อนสมรสด้วยหรือไม่?

นี่เป็นคำถามที่แยกต่างหาก และข้อตกลงก่อนแต่งงานเป็นข้อตกลงที่มีกำหนดเวลา โดยข้อตกลงก่อนแต่งงานของไทยจะต้องทำขึ้นก่อนที่การสมรสจะได้รับการจดทะเบียนและบันทึกไว้ในทะเบียนสมรส หรือแนบไปกับทะเบียนสมรส โดยต้องมีลายเซ็นของทั้งคู่และพยานสองคน และไม่สามารถเพิ่มภายหลังได้ หากคุณมีทรัพย์สินที่ต้องปกป้อง หรือหากสินสอดอาจถูกคืนมาให้คู่บ่าวสาวและนำไปซื้อทรัพย์สิน คุณควรจัดการเรื่องข้อตกลงก่อนแต่งงานตามกรอบเวลาที่กำหนด.

ตรวจสอบกับคำพิพากษาศาลฎีกากว่า 77,000 คดี ฐานข้อมูล Vortex

หากคุณต้องการคำแนะนำ

คำถามส่วนใหญ่เกี่ยวกับสินสอดเป็นคำถามเรื่องครอบครัว และเราไม่ใช่ผู้ที่เหมาะสมที่จะตอบคำถามเหล่านี้ สิ่งที่เราช่วยได้คือด้านกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับงานแต่งงาน ได้แก่ การร่างและจดทะเบียนสัญญาก่อนสมรสให้ทันเวลา การจดทะเบียนสมรสสำหรับคู่สมรสชาวต่างชาติ และข้อพิพาทเป็นครั้งคราวในกรณีที่การหมั้นจบลงอย่างไม่ดีและมีเงินจำนวนมากเข้ามาเกี่ยวข้อง.

สัญญาก่อนสมรสมีค่าบริการ 8,900 บาท และใช้เวลาประมาณ 5 วันทำการ ส่วนการปรึกษา หากคุณต้องการพูดคุยบางเรื่องก่อน มีค่าบริการ 2,000 บาทต่อชั่วโมง. ดูหน้า กฎหมายครอบครัวไทย ซึ่งเป็นหน้ารวมของเรา หรือ การจดทะเบียนสมรส.

ติดต่อเรา เป็นภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส หรือภาษาไทย.

ตรวจสอบล่าสุด: 28 กันยายน 2026 อ่านจากตัวบทภาษาไทย: ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1435, 1437 ถึง 1441, 1447, 1447/1 และ 1447/2 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4656/2567, 1901/2559, 7868/2560 และ 172/2538 โดยอ่านจนถึงคำวินิจฉัยชี้ขาด จำนวนสินสอด น้ำหนักทอง และธรรมเนียมของครอบครัว เป็นข้อสังเกตของเรา ไม่ใช่กฎหมาย.

อีเมล: info@thailawonline.com  |  โทรศัพท์: +66 87 225 1340 (ภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส), +66 87 414 9288 (ภาษาไทยและภาษาอังกฤษ).

หน้านี้ระบุกฎหมาย ณ เดือนสิงหาคม 2026 และเป็นข้อมูลทั่วไป ไม่ใช่คำแนะนำเกี่ยวกับสถานการณ์ของคุณ การอ้างอิงตัวบทกฎหมายหมายถึงประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ของไทย จำนวนเงินที่กล่าวถึงเป็นบรรทัดฐานทางสังคมที่พบเห็น ไม่ใช่ข้อกำหนดทางกฎหมาย และไม่มีกฎหมายใดในประเทศไทยกำหนดจำนวนเงินสินสอดไว้.

ข่าวสารกฎหมายไทย ฟรีทางอีเมล

อัปเดตข่าวสารเป็นภาษาอังกฤษที่เข้าใจง่ายเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของกฎหมายไทยที่ส่งผลกระทบต่อชาวต่างชาติ: อสังหาริมทรัพย์, วีซ่า, การสมรส, ธุรกิจ และพินัยกรรม จดหมายข่าวสั้นเพียงฉบับเดียวต่อเดือน จากสำนักงานกฎหมายที่ดำเนินงานมาตั้งแต่ปี 2549 ไม่มีการส่งสแปม ยกเลิกรับได้ทุกเมื่อ.

เลื่อนขึ้น
WhatsApp LINE โทร จอง