การต่อสู้คดีหมิ่นประมาทในประเทศไทย: คำตัดสินของศาลฎีกา การต่อสู้คดีโดยอ้างความจริง และการคุ้มครองจากการฟ้องร้องเพื่อปิดปาก (Anti-SLAPP)

ตรวจสอบโดย ThaiLawOnline สำนักงานกฎหมายไทยที่ได้รับใบอนุญาตและดำเนินกิจการในประเทศไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ทนายความผู้รับผิดชอบสำนวน: วิชุดา อรรถเมธากุล, น.ม., ใบอนุญาตเนติบัณฑิตไทย เลขที่ 3149/2556.

อัปเดตล่าสุดเมื่อ 5 กันยายน 2569

Being accused of การหมิ่นประมาท in Thailand does not mean automatic conviction. Thai law provides multiple defences under the ประมวลกฎหมายอาญา and Criminal Procedure Code. The ศาลฎีกา of Thailand (ศาลฎีกา, San Dika) has also developed important principles through landmark decisions.

This guide covers every available defence against defamation charges in Thailand. It includes the statutory defences under Sections 329 to 331, the truth defence, the anti-SLAPP provisions, and the อายุความ. It also summarises the decided cases that matter, naming the court in each one, and answers the question most people arrive with: whether reporting someone to the police is itself defamation.

Is Reporting Someone to the Police Defamation in Thailand?

Short answer: a complaint to the police can satisfy the elements of criminal defamation, but Section 329(1) protects you if you complain in โดยสุจริต to protect a legitimate interest of your own.

Section 326 is committed by imputing something to another person before a third person. The officer who takes your complaint is a third person, which is why complainants are sometimes prosecuted for making one. Section 329(1) is the answer to that. A person who, in good faith, expresses an opinion or a statement “by way of self-justification or self-defence, or to protect a legitimate interest of his own according to righteousness” is not guilty of defamation.

Two recent Supreme Court decisions treat the police complaint as the proper channel, and both refused the Section 329(1) defence to a defendant who went around it:

• Decision 655/2567 (2024). A man who said a neighbour’s son had pointed a firearm at him and his daughters circulated a written account of it instead of going to the police. The Court held that the conduct he alleged was a criminal offence, that he could have made a police complaint and asked the court for a warrant to search for and seize the firearm, that this was reasonable and easily done, and that he never did it. Because he had also embellished and distorted what he had actually been told, the statement could not be good faith under Section 329(1). Conviction affirmed.
• Decision 321/2568 (2025). The banner case described in section 7 below. The Court rejected Section 329(1) and (3) in terms: if the defendant considered the complainant’s conduct unlawful, the defendant could have exercised his rights through the justice process.

The practical rule is the reverse of what most people fear. Taking an allegation to the police is the protected route. Publishing it instead of taking it there is what loses the protection.

The protection is not unconditional, and it is good faith that does the work. On these decisions it fails where you embellish or distort what you actually know, where you have no factual foundation and are complaining to injure rather than to protect an interest, and where you carry the same allegation beyond the officials whose job it is to deal with it. Both decisions above turned on the defendant choosing an audience instead of a channel.

Speaking publicly after you have used the channel is a different question, and it can still be protected. ใน Decision 509-510/2553 a resident of Bang Muang sub-district complained in writing that a candidate for the sub-district council had used a forged house registration in his application. The District Chief of Mueang Nakhon Sawan did not have the complaint investigated and did not answer when the resident chased it. The resident and a local newspaper editor then published that the District Chief was sitting on it. The Supreme Court held that as a resident he had a legitimate interest in how the sub-district organisation was run and in who sat on its council, so the article was good faith to protect that interest and fair comment as well. Acquitted under Section 329(1) and (3), reversing a conviction of one year and 21,000 baht below.

A false complaint carries its own liability, separate from defamation. Section 172 punishes giving false information about a criminal offence to a prosecutor or an inquiry official with up to two years or 40,000 baht or both. Section 173 punishes reporting an offence to an inquiry official knowing that no offence was committed with up to three years and 60,000 baht. Section 174 raises that to five years and 100,000 baht where the false report is made in order to have someone punished. Section 137, the general provision for false statements to an official, is six months or 10,000 baht.

Two defences that do not apply to a police complaint. Section 331 is confined to a party or a party’s lawyer speaking in the proceedings of a case in court, so it does not reach a police station. Section 330 is weaker than its reputation: proving the imputation true means you are not punished, not that you committed no offence, and proof is not even admitted where the imputation concerns a personal matter and proving it would not benefit the public.

If you are on the receiving end of a complaint, note the clock. Defamation is a compoundable offence (Section 333), and under Section 96 the case is barred unless the injured person lodges a complaint within three months of learning both of the offence and of the offender.

สำหรับกรอบกฎหมายพื้นฐาน โปรดดูคู่มือหลักของเราเกี่ยวกับ กฎหมายหมิ่นประมาทในประเทศไทย. สำหรับปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการใช้งานออนไลน์โดยเฉพาะ โปรดดูคู่มือของเราเกี่ยวกับเรื่องนี้ การหมิ่นประมาททางออนไลน์และสื่อสังคมออนไลน์.

1. ภาพรวมของข้อแก้ต่างในคดีหมิ่นประมาทในประเทศไทย

กฎหมายหมิ่นประมาทของไทยกำหนดประเภทการต่อสู้คดีหลักไว้ 8 ประเภท:

1. ความสุจริตและผลประโยชน์ที่ชอบด้วยกฎหมาย (มาตรา 329(1))
2. หน้าที่อย่างเป็นทางการ (มาตรา 329(2))
3. การแสดงความคิดเห็นที่เป็นธรรมในเรื่องสาธารณะ (มาตรา 329(3))
4. การรายงานการดำเนินคดีในศาลอย่างเป็นธรรม (มาตรา 329(4))
5. ความจริงเพื่อประโยชน์สาธารณะ (มาตรา 330)
6. สิทธิพิเศษโดยสมบูรณ์ในกระบวนการพิจารณาคดีในศาล (มาตรา 331)
7. การยกฟ้องคดีต่อต้าน SLAPP ตามมาตรา 161/1 ของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง
8. อายุความ (สามเดือนสำหรับคดีหมิ่นประมาททางอาญา)

แต่ละข้อแก้ตัวมีข้อกำหนดเฉพาะที่กำหนดไว้ในกฎหมายและตีความผ่านคำพิพากษาของศาลฎีกา ความสุจริตใจเป็นข้อกำหนดสำคัญที่สุดสำหรับข้อแก้ตัวส่วนใหญ่ จำเลยต้องแสดงให้เห็นว่าคำกล่าวอ้างนั้นไม่ได้เกิดจากความอาฆาตหรือความเกลียดชังส่วนตัว.

2. มาตรา 329: การป้องกันตนเองตามกฎหมายสี่ประการ

การป้องกัน 1: การให้เหตุผลเข้าข้างตนเองหรือผลประโยชน์ที่ชอบด้วยกฎหมาย (มาตรา 329(1))

A defendant who can prove the statement was made in good faith for self-justification or to protect a legitimate interest will be acquitted. The Supreme Court has interpreted “legitimate interest” broadly in certain contexts.

การแก้ต่างในกรณีนี้ต้องมีองค์ประกอบสองประการ ประการแรก จำเลยต้องมีผลประโยชน์ที่ชอบด้วยกฎหมายที่สามารถระบุได้ชัดเจน ประการที่สอง คำกล่าวต้องกระทำด้วยความสุจริตเพื่อปกป้องผลประโยชน์นั้น ความเชื่อมโยงระหว่างคำกล่าวกับผลประโยชน์ต้องเป็นไปโดยตรงและได้สัดส่วน.

การป้องกัน 2: หน้าที่ราชการ (มาตรา 329(2))

Government officials acting within the scope of their duties enjoy a qualified privilege. Reports, assessments, and communications within the chain of command are protected when made in good faith. The key limitation is that the statement must fall within the scope of the official’s duties. Personal opinions expressed outside official capacity are not protected.

การป้องกัน 3: การแสดงความคิดเห็นที่เป็นธรรมในเรื่องสาธารณะ (มาตรา 329(3))

This is the closest equivalent to the “fair comment” defence in common law jurisdictions. The defendant must show three things:

1. หัวข้อดังกล่าวเป็นเรื่องที่ประชาชนให้ความสนใจอย่างแท้จริง.
2. ความคิดเห็นนั้นเป็นธรรมและไม่ได้มีเจตนาร้าย.
3. ความเห็นดังกล่าวเป็นการแสดงความคิดเห็น ไม่ใช่การกล่าวอ้างข้อเท็จจริงที่เป็นเท็จ.

The Supreme Court has held that public figures are subject to greater scrutiny than private individuals. Politicians, government officials, and business leaders in positions of public trust face a higher threshold for defamation claims. However, the “fair comment” defence is interpreted more narrowly in Thailand than in most Western jurisdictions.

การป้องกัน 4: การรายงานที่เป็นธรรม (มาตรา 329(4))

การรายงานข่าวอย่างเป็นธรรมเกี่ยวกับการพิจารณาคดีในศาลหรือการประชุมสาธารณะได้รับการคุ้มครอง การรายงานต้องเป็นธรรม ถูกต้อง และทำด้วยเจตนาสุจริต การคุ้มครองนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับนักข่าวและองค์กรสื่อที่รายงานข่าว ขั้นตอนการพิจารณาคดีอาญา หรือการประชุมของรัฐบาล.

3. มาตรา 330: การแก้ต่างโดยอ้างความจริงและข้อจำกัดของการแก้ต่างดังกล่าว

มาตรา 330 อนุญาตให้จำเลยพิสูจน์ความจริงของข้อกล่าวหาหมิ่นประมาทได้ อย่างไรก็ตาม การต่อสู้คดีนี้มีข้อจำกัดที่สำคัญซึ่งทำให้กฎหมายไทยแตกต่างจากระบบกฎหมายตะวันตกส่วนใหญ่.

ข้อกำหนดด้านผลประโยชน์สาธารณะ

Truth is a defence only if the statement relates to a matter of public interest. Where the imputation concerns purely private matters and proof of truth would not benefit the public, the defence is not available. Even a completely true statement can lead to a conviction if it relates solely to the victim’s private life.

ภาระการพิสูจน์ตกอยู่กับจำเลย

ภาระการพิสูจน์ตกอยู่กับจำเลย จำเลยต้องพิสูจน์ทั้งความจริงของข้อความและว่าข้อความนั้นเป็นประโยชน์ต่อสาธารณะ นี่เป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับระบบกฎหมายในหลายประเทศตะวันตกที่โจทก์เป็นผู้รับภาระในการพิสูจน์ความเท็จ.

What Constitutes “Public Interest”?

คำพิพากษาของศาลฎีกาได้กำหนดไว้แล้วว่า โดยทั่วไปแล้วข้อกล่าวหาเกี่ยวกับการทุจริตในภาครัฐจะได้รับการคุ้มครองเนื่องจากเป็นการกระทำเพื่อประโยชน์สาธารณะ ส่วนข้อพิพาททางธุรกิจหรือความขัดแย้งส่วนบุคคลมักจะไม่ได้รับการคุ้มครอง ศาลจะพิจารณาคำให้การโดยรวม ศาลไม่สามารถแยกส่วนส่วนบุคคลออกจากส่วนสาธารณะได้ เว้นแต่ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกันอย่างชัดเจนหรือเป็นการกล่าวหาโดยเจตนาร้าย.

การเปรียบเทียบกับระบบกฎหมายทั่วไป

ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร ความจริงโดยทั่วไปถือเป็นข้อแก้ตัวที่สมบูรณ์แบบในการหมิ่นประมาท แต่ในประเทศไทย ความจริงเป็นเพียงข้อแก้ตัวบางส่วนเท่านั้น นี่เป็นหนึ่งในความแตกต่างที่สำคัญที่สุดที่ชาวต่างชาติควรเข้าใจ พฤติกรรมที่ถูกต้องตามกฎหมายในประเทศของคุณอาจเป็นอาชญากรรมในประเทศไทย.

4. มาตรา 331: เอกสิทธิ์โดยสมบูรณ์ในกระบวนการพิจารณาคดีในศาล

Statements made by parties or their lawyers during court proceedings are absolutely privileged under Section 331. Any opinion or statement expressed in court in favour of a party’s case cannot give rise to defamation liability. This recognises the necessity of free advocacy in the judicial process.

This privilege is absolute. It does not require good faith. However, it is limited to statements made in the context of court proceedings and in favour of the party’s case. Statements made outside court, even about the same subject matter, are not protected.

5. การคุ้มครองจากการฟ้องร้องเพื่อปิดปาก (Anti-SLAPP Protections) ภายใต้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา

มาตรา 161/1 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง: การยกฟ้องคำร้องที่มีเจตนาไม่สุจริต

Since the 2019 amendments to the Criminal Procedure Code, courts can dismiss criminal cases, including defamation complaints, that are filed in bad faith or with intent to harass. Section 161/1 also prevents refiling of dismissed cases. This is Thailand’s primary anti-SLAPP provision.

มาตรา 165/2 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง: หลักฐานในการพิจารณาคดีเบื้องต้น

มาตรา 165/2 อนุญาตให้จำเลยยื่นหลักฐานในขั้นตอนการไต่สวนเบื้องต้น ซึ่งรวมถึงเอกสาร พยาน และข้อโต้แย้งทางกฎหมาย มาตรานี้ทำให้ศาลสามารถคัดกรองคดีที่ไม่มีมูลความจริงก่อนที่จะดำเนินคดีต่อไป ซึ่งเป็นการสร้างกลไกการกรองที่คล้ายกับคำร้องต่อต้าน SLAPP ในเขตอำนาจศาลต่างๆ เช่น รัฐแคลิฟอร์เนีย.

ประสิทธิผลในการปฏิบัติงาน

บทบัญญัติเหล่านี้แสดงถึงความก้าวหน้าที่สำคัญ อย่างไรก็ตาม การศึกษาโดยมูลนิธิคลูนีย์เพื่อความยุติธรรมพบว่า ไม่มีคดี SLAPP ใดเลยจาก 36 คดีที่ถูกยกฟ้องได้สำเร็จภายใต้การคุ้มครองเหล่านี้ การบังคับใช้ยังคงไม่สม่ำเสมอ ศาลยังคงอยู่ระหว่างการพัฒนาแนวทางในการนำบทบัญญัติใหม่เหล่านี้ไปใช้.

แม้ว่าจะมีข้อจำกัดอยู่บ้าง แต่จำเลยควรยกข้อแก้ต่างเหล่านี้ขึ้นมาเสมอเมื่อเผชิญกับข้อกล่าวหาหมิ่นประมาทที่ดูเหมือนจะมีเจตนาแก้แค้นหรือกลั่นแกล้ง.

6. การอ้างอายุความเพื่อเป็นข้อแก้ตัว

Criminal defamation is a compoundable offence under มาตรา 333 of the Criminal Code. มาตรา 96 then provides that in the case of a compoundable offence, if the injured person does not lodge a complaint within three months from the date of becoming aware of the offence และ of the offender, the case is barred by prescription. Both limbs have to be satisfied before the clock starts, and missing the deadline extinguishes the right to prosecute.

ระยะเวลาสามเดือนนี้สามารถใช้เป็นข้อแก้ตัวที่มีประสิทธิภาพในกรณีที่ผู้ร้องเรียนล่าช้า อย่างไรก็ตาม กำหนดเวลาอาจซับซ้อนขึ้นในกรณีที่ความเสียหายยังคงดำเนินต่อไปหรือการค้นพบล่าช้า จำเลยมีภาระในการพิสูจน์ว่าระยะเวลาการจำกัดความรับผิดได้หมดอายุลงแล้ว.

สำหรับการหมิ่นประมาททางแพ่งภายใต้ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์, the limitation period is one year from discovery or ten years from the wrongful act.

7. Decided Cases on Defamation Defences

The cases below shape how the defences work in practice. The court that decided each one is stated, because it matters: a Supreme Court (Dika) decision settles the law, while an acquittal at first instance shows how a defence was argued and accepted in one case and binds nobody. Where a Dika number is given, the judgment has been read in the Thai original.

คำตัดสินเลขที่ 321/2568 (2025): ป้ายผ้าที่วิพากษ์วิจารณ์ผู้ว่าราชการจังหวัด

ข้อเท็จจริง: The defendant installed two large vinyl banners along a major public highway. They displayed the Governor of Phetchabun Province’s image alongside allegations that the Governor “benefited capitalists and politicians” by converting forest land for encroachers.

การถือครอง: The Supreme Court affirmed the guilty verdict for both insulting a public official (Section 136) and defamation by publication (Section 328). The defendant was ordered to pay 500,000 Baht in civil ความเสียหาย plus interest.

หลักการสำคัญ:

• การวิพากษ์วิจารณ์เจ้าหน้าที่ของรัฐเป็นสิ่งที่อนุญาตได้ แต่ต้องอยู่บนพื้นฐานของข้อเท็จจริงและแสดงออกด้วยเจตนาที่ดี.
• Large banners in public spaces constitute “publication” under Section 328.
• การใช้มาตรา 329 เป็นข้อแก้ตัวนั้น จำเป็นต้องมีหลักฐานข้อเท็จจริงที่พิสูจน์ได้ การเพียงแค่เชื่อว่ามีการกระทำผิดเกิดขึ้นนั้นไม่เพียงพอ จำเลยควรดำเนินการตามกระบวนการทางกฎหมายที่ถูกต้อง.
• ศาลได้ตรวจสอบสถานที่ตั้ง ขนาด และกลุ่มเป้าหมายของป้ายโฆษณาเพื่อพิจารณาเจตนาในการสื่อสาร.

Decision No. 4403/2566: Online Posts Are Publication, and the Computer Crime Act Stacks

การถือครอง: Posting material about the complainant on a social network was defamation by publication under Section 328, not simple defamation under Section 326. The Court also held that the Section 328 offence and the offence under Section 14(4) of the พระราชบัญญัติอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ B.E. 2550 are two separate offences, punished cumulatively under Section 91, because the two provisions protect different interests: Section 328 protects the complainant’s reputation, while the Computer Crime Act provision protects the public. The Court of Appeal was reversed and the trial court’s judgment restored.

ความสำคัญ: Section 328 raises the ceiling to two years’ imprisonment และ a fine of up to 200,000 baht, and Section 326’s one year or 20,000 baht no longer applies. An online post can also carry a second, separate conviction under the Computer Crime Act rather than being absorbed into the defamation count.

Decision No. 1861/2561: The Public Figure Doctrine (Prime Minister Case)

ข้อเท็จจริง: A politician who had held the highest executive office as Prime Minister sued a political party and its speakers over statements attacking him.

การถือครอง: The Supreme Court began from the purpose of Section 329, which exists so that a person expressing an opinion in good faith does not become an offender, and so that criticism remains possible within the limits the law sets. How far criticism may go depends not only on the elements of the offence but on the relationship between the speaker and the person criticised, where it happened, and the circumstances that gave rise to it. Because the plaintiff held the highest executive position and led the country, society at every level, in Thailand and abroad, expects him to be a person of integrity whose conduct is transparent and open to scrutiny in every aspect, direct and indirect, in the dimension of law and of morality alike. A public figure of that kind must accept criticism broadly, and those with an interest may comment in good faith. The acquittal of the first and second defendants was affirmed under Section 329(3).

ความสำคัญ: This is the closest Thai equivalent to the Western public figure doctrine. Note which limb carried it: Section 329(3), fair comment on a person or thing open to public criticism, not the truth defence. The higher the public office, the wider the criticism the holder has to tolerate.

Andy Hall Case: Supreme Court Acquittal, 30 June 2020 (Natural Fruit v. Andy Hall)

ข้อเท็จจริง: แอนดี้ ฮอลล์ นักวิจัยด้านสิทธิมนุษยชนชาวอังกฤษ ถูกตั้งข้อหาหมิ่นประมาทและละเมิดพระราชบัญญัติอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ เขาเป็นผู้ร่วมเขียนรายงานขององค์กรพัฒนาเอกชนฟินแลนด์ Finnwatch ซึ่งบันทึกการละเมิดแรงงานในโรงงานแปรรูปสับปะรด.

การถือครอง: ศาลฎีกาได้ยืนยันคำตัดสินยกฟ้อง มีความเป็นไปได้สูงที่จะมีการละเมิดสิทธิแรงงานในโรงงาน รายงานดังกล่าวจัดทำขึ้นด้วยความสุจริตเพื่อปกป้องผลประโยชน์ที่ชอบด้วยกฎหมาย.

ความสำคัญ: การรายงานเกี่ยวกับแนวปฏิบัติขององค์กรโดยสุจริตและมีหลักฐานสนับสนุน ถือเป็นข้อแก้ตัวตามมาตรา 329 ได้ แม้ว่ารายงานนั้นจะถูกเผยแพร่ในระดับนานาชาติและก่อให้เกิดความเสียหายต่อชื่อเสียงอย่างร้ายแรงก็ตาม.

Phuketwan Journalists: Alan Morison and Chutima Sidasathian (Phuket Provincial Court, 2015)

ข้อเท็จจริง: Journalists from the Phuketwan outlet were prosecuted by the Royal Thai Navy after republishing a paragraph from a Reuters report about the Rohingya crisis and alleged Thai naval involvement in human trafficking. The charges were criminal defamation under Sections 326 and 328 and Section 14(1) of the Computer Crime Act, carrying up to seven years between them.

การถือครอง: Phuket Provincial Court acquitted both on 1 September 2015. The court held that the words were not defamatory because the report was useful to society, and that the Computer Crime Act was not intended to be used for defamation cases.

ความสำคัญ: This is a first-instance acquittal, not a Supreme Court ruling, so it settles nothing for later cases. It is worth knowing because of how it was won: the defence succeeded at the elements stage, on the argument that the words were not defamatory at all, rather than on Section 330 or Section 329. That is often the stronger place to fight, because Section 330 only removes the punishment and Section 329(4) is confined to reports of court or meeting proceedings, which a news article about trafficking is not.

Myanmar Workers Victory (Thammakaset Case, first instance, 2018)

ข้อเท็จจริง: ศาลกรุงเทพฯ ยกฟ้องคดีหมิ่นประมาทต่อแรงงานชาวเมียนมาร์ 14 คนที่ร้องเรียนเรื่องการละเมิดสิทธิแรงงานในฟาร์มไก่ธรรมเกษตร.

การถือครอง: The workers filed their complaint with Thailand’s National Human Rights Commission in good faith. They did not provide false information.

ความสำคัญ: Complaints made through official channels with supporting evidence may receive legal protection. This set an important precedent for labour rights. However, it remains an exception in Thailand’s defamation landscape.

Decision No. 509-510/2553: Complaining, Being Ignored, and Then Going Public

ข้อเท็จจริง: A resident of Bang Muang sub-district lodged a written complaint that a candidate for the sub-district council had not lived in the area for the required period and had used a forged house registration in his application. The District Chief of Mueang Nakhon Sawan, who supervised the sub-district organisation, did not have the complaint investigated and did not reply when the resident chased it. The resident and the editor of a local newspaper then published an article saying so. Both were convicted at first instance of one year’s imprisonment and a 21,000 baht fine.

การถือครอง: The Supreme Court affirmed the acquittal on appeal. As a resident of the sub-district, the first defendant had a legitimate interest in how the sub-district organisation was run and in who sat on its council, and there was nothing to show either defendant intended to malign the District Chief in bad faith. The article was therefore a good-faith statement to protect a legitimate interest of his own, and fair comment on a matter open to public criticism. Not guilty under Section 329(1) and (3).

ความสำคัญ: This is the counterweight to 655/2567 and 321/2568. Those two say that bypassing the official channel destroys good faith. This one says that having used the channel and been stonewalled, speaking publicly about it can still be good faith, and that an ordinary resident has a legitimate interest in the conduct of the local body that governs them. The order matters: complain first, publish second.

How These Decisions Fit Together

Section 329(1) is not a licence and Section 329(3) is not a general right to criticise. Across the decisions above the same question decides every case: was the speaker protecting a real interest of their own through a channel that suits it, or reaching for an audience? A factual foundation, a proportionate audience, and use of the official route first are what the courts have actually rewarded. Embellishment, a public platform chosen over a complaint, and an allegation the speaker never tested are what they have punished.

8. ภาระการพิสูจน์ในคดีหมิ่นประมาท

การเข้าใจว่าใครเป็นผู้รับภาระในการพิสูจน์นั้นเป็นสิ่งสำคัญในคดีหมิ่นประมาทของไทย.

การหมิ่นประมาททางอาญา

ฝ่ายโจทก์ต้องพิสูจน์องค์ประกอบทั้งสามประการของการหมิ่นประมาทให้ได้โดยปราศจากข้อสงสัย ได้แก่ การกล่าวหา การสื่อสารต่อหน้าบุคคลที่สาม และความเป็นไปได้ที่จะเกิดความเสียหายต่อชื่อเสียง อย่างไรก็ตาม เมื่อพิสูจน์องค์ประกอบเหล่านี้ได้แล้ว ภาระการพิสูจน์จะตกอยู่กับจำเลยที่จะต้องพิสูจน์ข้อแก้ตัวที่เกี่ยวข้อง.

การปกป้องความจริง

ภายใต้มาตรา 330 จำเลยต้องพิสูจน์ทั้งความจริงของข้อความและว่าข้อความนั้นเป็นประโยชน์ต่อสาธารณะ ซึ่งแตกต่างจากระบบกฎหมายทั่วไปที่โจทก์ต้องพิสูจน์ความเท็จ.

การป้องกันโดยสุจริต

For the Section 329 defences, the defendant must demonstrate good faith. Courts examine the totality of circumstances including the defendant’s knowledge, motivation, and the manner of the statement.

การหมิ่นประมาททางแพ่ง

ภายใต้มาตรา 423 ของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ โจทก์ต้องพิสูจน์ว่าคำกล่าวอ้างนั้นเป็นเท็จ ก่อให้เกิดความเสียหายจริง และจำเลยรู้หรือควรจะรู้ถึงความเท็จนั้น มาตรฐานความประมาททำให้โจทก์สามารถพิสูจน์ความรับผิดได้ง่ายขึ้น.

9. คำถามที่พบบ่อย

กำลังเผชิญข้อกล่าวหาหมิ่นประมาทและต้องการทำความเข้าใจทางเลือกในการแก้ต่างของคุณหรือไม่? จองคิวปรึกษา โดยมีทนายความผู้มีประสบการณ์จาก ThaiLawOnline ให้คำปรึกษา การป้องกันคดีอาญา.

Last reviewed: 5 September 2026. All five numbered Supreme Court decisions cited here were read in Thai against the court’s own text, to the disposition, and each is reported correctly, including which limb of section 329 carried it: 1861/2561 (acquittal affirmed under section 329(3)), 655/2567 (section 329(1) refused, conviction affirmed), 509-510/2553 (no offence under section 329(1) and (3), affirmed), 321/2568 (sections 136 and 328 affirmed, section 329(1) and (3) rejected, 500,000 baht in damages), and 4403/2566 (section 328 and Computer Crime Act section 14(4) punished cumulatively under section 91, Court of Appeal reversed). The three cases named without a decision number, Andy Hall, Phuketwan and Thammakaset, are widely reported but were not re-verified here and should be treated as background rather than as citations.