ปัจจัยสำคัญคือเจตนาของผู้กระทำความผิดที่จะใช้ยานพาหนะเพื่อ คำตัดสินศาลฎีกาที่ 2966/2539 เอกสาร: กองผู้ช่วยศาลฎีกา |
⚖️ ข้อสรุปสำคัญ ⚖️ประเด็นสำคัญ
ปัจจัยสำคัญคือเจตนาของผู้กระทำความผิดที่จะใช้ยานพาหนะเพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งสินค้าที่ถูกขโมย คดีนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าแม้แต่พนักงานที่ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลสินค้าของบริษัทโดยเฉพาะก็สามารถกระทำความผิดร้ายแรงได้ การขโมย จากนายจ้าง.
ศาลฎีกาพิพากษาว่าผิดฐานลักทรัพย์เหตุฉกรรจ์ตามมาตรา 335(11) มาตรา 336 ทวิปัจจัยสำคัญคือเหตุผลที่ใช้รถอาจจะเป็นขนทรัพย์ลักที่อาจจะหลักว่าลูกจ้างไม่ได้ดูแลหน้าที่ของทรัพย์โดยตรงก็อาจผิดฐานลักทรัพย์นายจ้างได้
บทสรุปสำหรับผู้บริหาร บทสรุป
ข้อเท็จจริงของคดี ข้อเท็จจริง
คำตัดสินของศาล (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
ปัจจัยสำคัญคือเจตนาของผู้กระทำความผิดที่จะใช้ยานพาหนะเพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งสินค้าที่ถูกขโมย คดีนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าแม้แต่พนักงานที่ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลสินค้าของบริษัทโดยเฉพาะ ก็สามารถกระทำการลักทรัพย์อย่างร้ายแรงจากนายจ้างได้.
ศาลฎีกาพิพากษาว่าผิดฐานลักทรัพย์เหตุฉกรรจ์ตามมาตรา 335(11) มาตรา 336 ทวิปัจจัยสำคัญคือเหตุผลที่ใช้รถอาจจะเป็นขนทรัพย์ลักที่อาจจะหลักว่าลูกจ้างไม่ได้ดูแลหน้าที่ของทรัพย์โดยตรงก็อาจผิดฐานลักทรัพย์นายจ้างได้
การวิเคราะห์ทางกฎหมาย โรงละคร
คำตัดสินของศาลเต็มคณะ คำพิพากษาฉบับเต็ม
ต่อไปนี้เป็นข้อความฉบับเต็มของคำตัดสินศาลฎีกาหมายเลข 2966/2539 แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th ต่อไปคือคำพิพากษาฎีกาที่ 2966/2539 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
ปี: 1996 (พ.ศ. 2539)
มาตรากฎหมายที่เกี่ยวข้อง: อาญา — มาตรา 334, 335, 336
สรุป
พนักงานขโมยน้ำมันพืช 24 ขวดและปลาบรรจุกระป๋อง 100 กระป๋องจากโกดังของนายจ้าง บรรทุกใส่รถกระบะของบริษัทแล้วขับออกไป ศาลฎีกาตัดสินว่าจำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์โดยมีเหตุฉกรรจ์ตามมาตรา 335(11) และมาตรา 336 bis ปัจจัยสำคัญคือเจตนาของผู้กระทำความผิดที่จะใช้ยานพาหนะเพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งสินค้าที่ถูกขโมย กรณีนี้ได้กำหนดว่าแม้แต่พนักงานที่ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลสินค้าของบริษัทโดยเฉพาะก็สามารถกระทำการลักทรัพย์โดยมีเหตุฉกรรจ์จากนายจ้างได้.
ข้อเท็จจริงของคดี
พนักงานขโมยน้ำมันพืช 24 ขวดและปลาบรรจุกระป๋อง 100 กระป๋องจากโกดังของนายจ้าง บรรทุกใส่รถกระบะของบริษัทแล้วขับออกไป ศาลฎีกาตัดสินว่าจำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์โดยมีเหตุฉกรรจ์ตามมาตรา 335(11) และมาตรา 336 bis.
คำตัดสินของศาล
ปัจจัยสำคัญคือเจตนาของผู้กระทำความผิดที่จะใช้ยานพาหนะเพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งสินค้าที่ถูกขโมย คดีนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าแม้แต่พนักงานที่ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลสินค้าของบริษัทโดยเฉพาะ ก็สามารถกระทำการลักทรัพย์อย่างร้ายแรงจากนายจ้างได้.
การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
ปัจจัยสำคัญคือเจตนาของผู้กระทำความผิดที่จะใช้ยานพาหนะเพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งสินค้าที่ถูกขโมย คดีนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าแม้แต่พนักงานที่ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลสินค้าของบริษัทโดยเฉพาะ ก็สามารถกระทำการลักทรัพย์อย่างร้ายแรงจากนายจ้างได้.
ผลกระทบในทางปฏิบัติ
การฉ้อโกงและการลักทรัพย์ต้องมีหลักฐานแสดงเจตนาที่ชัดเจน ควรบันทึกข้อตกลงทุกอย่างให้ชัดเจน ชาวต่างชาติมักตกเป็นเป้าหมายของการฉ้อโกงในประเทศไทย.
---
หมายเหตุ: นี่คือบทสรุปภาษาอังกฤษของคำพิพากษาต้นฉบับภาษาไทย.
สำหรับข้อความภาษาไทยที่ถูกต้อง โปรดดูฉบับภาษาไทยด้านบน
หรือเยี่ยมชมเว็บไซต์ deka.supremecourt.or.th.
โจทก์นายจ้างขอให้ลงโทษตามแบบฟอร์มกฎหมายอาญามาตรา 334, 335, 336 ทวิ
จำเลยให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามแบบฟอร์มกฎหมายอาญามาตรา 335(11) วรรคแรกการพิจารณามาตรา 336 ทวิใน 3 ปีจำเลยถือว่าผิดต่อนายจ้างทั้งได้นำสินค้ามาคืนให้ถือเป็นลุแก่พลเมืองในสภานิติบัญญัติมีเหตุช่วยในการพิจารณาระบบสุริยะให้การพิจารณาสามตามการพิจารณากฎหมายอาญามาตรา 78 เก็บรักษาไว้ 2 ปี
จำเลย จดหมายเหตุ
อนุสาวรีย์จดหมายเหตุ 3 พิพากษายืน
จำเลยฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีมีปัญหาตามฎีกาจำเลยประการแรกว่าคดีของจำเลยเป็นความผิดลักทรัพย์ตามศาลอาญามาตรา 335 (11) วรรคแรกในส่วนมาตรา 336 ทวิศาลศาลฎีกาพิจารณาว่าฐานลักทรัพย์ตามการพิจารณาคดีกฎหมายอาญา มาตรา 335(11) วรรคแรกนั้นพิจารณาตัวทรัพย์ที่ลักเป็นของนายจ้างหรืออยู่ในความครอบครองของนายจ้างหรือไม่ หาได้จำกัดว่าต้องลักทรัพย์ที่นายจ้างโดยเฉพาะเพื่อให้ลูกจ้างดูแลรับผิดชอบเท่านั้นดังที่จำเลยฎีกา ฟังก์ชั่นไม่จำลองจำเลยระบบควบคุมจะไม่ทำหน้าที่เกี่ยวกับทรัพย์สมบัติของกลางที่จำเลยลักไปในลักษณะใดๆ ในโรงรถหลังคาที่ซึ่งนายจ้างของจำเลย กรรมการของเลยจำเป็นความผิดฐานลักทรัพย์ตามเพดานกฎหมายอาญา มาตรา 335(11) ประการแรกส่วนปัญหาดังกล่าวของจำเลยที่นี่ดึงทรัพย์ในสภาซึ่งต้องรับการพิจารณาหนักขึ้นตามกฎหมายอาญามาตรา 336 ทวิลาร์นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จะถือว่าใครก็ตามที่ฐานลักทรัพย์ส่วนธุรกิจซึ่งจะรับภาระหนักขึ้นตามหลักการกฎหมายอาญามาตรา 336 ทวิมาดูเพื่อดูที่จุดศูนย์กลางหลักเป็นสำคัญว่าต้องการใช้ประเทศเพื่อความสะดวกในการตรวจสอบความถูกต้องผิดกฎพาทรัพย์นั้นไปหรือเพื่อให้ครอบคลุมการจัดเก็บข้อมูลหรือส่วนประกอบของส่วนต่างๆ ของความเชื่อนั้นจะเป็นของใครหาใช่ข้อสำคัญไม่เมื่อข้อเท็จจริงในคดีที่เกี่ยวกับความว่าจำเลยเป็นลอนของความเสียหายในสนามบินขับรถลักเอาน้ำมันพืช 24 ขวดและปลากระป๋อง 100 กระป๋องจากเซิร์ฟเวอร์และจากนั้นนำไปเผยแพร่บนรถยนต์กระบะส่วนใหญ่ขับออกมาที่บริษัท... โดยทั่วไปเห็นเป็นจุดศูนย์กลางของจำเลยได้แจ้งว่าจำเลยมีฐานใช้รถยนต์กระบะคันดังกล่าวเพื่อสะดวกแก่การพาทรัพย์นั้นไปหาใช่ในจำเลยลักทรัพย์ในส่วนประกอบของพื้นที่บนรถซึ่งจำเลยทำหน้าที่ขับขนส่งการขนส่งเฉพาะในกรณีที่ไม่จำเลยเป็นผลการพิจารณาคดีของทรัพย์สินของท่าเรือซึ่งต้องรับพลเมืองหนักขึ้นตามการพิจารณากฎหมายอาญามาตรา 336 ทวิศาลด้านล่างการพิจารณาคดีชอบแล้วส่วนใหญ่เห็นควรรอการพิจารณาให้จำเลย
พิพากษาแก้เป็นว่าให้รอการลงโทษจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี และให้คุมกฎจำเลยไว้โดยให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมอาหารทุก 3 เดือน ก่อนที่จะกินกำหนดรอการลงโทษตามแบบฟอร์มกฎหมายอาญามาตรา 56(1) วิธีการที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลยุติธรรมภาค 3
มาตรารหัสที่อ้างอิง มาตราที่อ้างอิง
💡 สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไรสำหรับคุณ 💡 นั่นหมายถึงสำหรับคุณ
คำถามที่พบบ่อย เลย
ต้องพิสูจน์อะไรบ้างจึงจะสามารถตัดสินลงโทษในคดีลักทรัพย์หรือฉ้อโกงในประเทศไทยได้? บทพิสูจน์อะไรเพื่อลงโทษคดีลักทรัพย์หรือฉ้อโกง?
ในคำตัดสินที่ 2966/2539 ปัจจัยสำคัญคือเจตนาของผู้กระทำความผิดที่จะใช้ยานพาหนะเพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งสินค้าที่ถูกขโมย คดีนี้ได้พิสูจน์แล้วว่า แม้แต่พนักงานที่ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลสินค้าของบริษัทโดยเฉพาะ ก็สามารถกระทำการลักทรัพย์อย่างร้ายแรงจากนายจ้างได้.
ฎีกาวินิจฉัยในคำพิพากษาที่ 2966/2539 เกี่ยวกับมาตรา 334, 335, 336
📖 อ่านเพิ่มเติมได้ที่ ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ปรากฏบนเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลที่ไม่เป็นทางการและมีไว้เพื่อเป็นข้อมูลเท่านั้น ข้อความที่ถูกต้องตามกฎหมายของไทยนั้นอยู่ในภาษาไทยที่ตีพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา (รัชกิตชันนุเบกษา(เนื้อหาในนี้ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะเจาะจง โปรดปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติเหมาะสม).
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด. ข้อความในกฎหมายไทย (คนบทกฎหมาย) และคำพิพากษาของศาลฎีกา (ทวิภาคี) ฉบับภาษาไทยดั้งเดิมนั้นอยู่ในสาธารณสมบัติตามที่ตีพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา (ราชกิจจานุเบกษา) ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 (1994) เนื้อหาอื่น ๆ ทั้งหมด รวมถึงคำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำตัดสินของศาลฎีกา (Dika) คำอธิบายทางกฎหมาย การอ้างอิงโยง คำอธิบาย และบทวิเคราะห์บรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาที่มีลิขสิทธิ์ของ ไทยลอว์ออนไลน์ และบรรณาธิการของมัน, เซบาสเตียน เอช. บรูสโซ (ปริญญาตรีด้านกฎหมาย) และ วิชูดา อัตธัตเมธาคอน (ปริญญาโทด้านกฎหมาย) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ความรู้แก่เว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างมีประสิทธิภาพและเพื่อให้ข้อมูลเฉพาะผู้ปฏิบัติงานกฎหมายที่คือภาษาไทยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำสำหรับคำถามวิจัยเฉพาะที่ปรึกษาทนายความไทย
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ออนไลน์ จำกัด พนักงานบทกฎหมายภาษาไทยและคำตัดสินศาลฎีกาต้นฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติประกาศในราชกิจจานุเบกษาตามมาตรา 7 ส่วนที่เหลือลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่น ๆ ทั้งหมดรวมถึงคำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำตัดสินศาลฎีกาคำอธิบายกฎหมาย อ้างถึงบทวิจารณ์วิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางลาดเป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ไทยลอว์ออนไลน์ และตอน ฉลองเตียงรับรองบรูโซ (ปริญญาตรีด้านกฎหมาย) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ค้นคว้าวิจัยหรือเผยแพร่โดยค้นคว้า