Le vol commis par un employé en vertu de l'article 335(11) ne nécessite pas de biens confiés คำพิพากษาฎีกาที่ 2966/2539: ลักทรัพย์นายจ้างตามมาตรา 335(11) ไม่จำกัดเฉพาะทรัพย์ที่นายจ้างมอบหมายให้ลูกจ้างดูแล
⚖️ Points clés à retenir ⚖️ ประเด็นสำคัญ
L'élément déterminant était l'intention de l'auteur d'utiliser le véhicule pour faciliter le transport de biens volés. Cette affaire a établi que même des employés sans responsabilité spécifique de garde des biens de l'entreprise peuvent commettre un vol qualifié. vol de la part d'un employeur.
ศาลฎีกาพิพากษาว่าผิดฐานลักทรัพย์เหตุฉกรรจ์ตามมาตรา 335(11) ประกอบมาตรา 336 ทวิ ปัจจัยสำคัญคือเจตนาใช้รถเป็นเครื่องมือขนทรัพย์ที่ลัก วางหลักว่าลูกจ้างที่ไม่มีหน้าที่ดูแลทรัพย์โดยตรงก็อาจผิดฐานลักทรัพย์นายจ้างได้
Résumé exécutif บทสรุปผู้บริหาร
Les faits de l'affaire ข้อเท็จจริง
Décision de la Cour (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
L'élément déterminant était l'intention de l'auteur d'utiliser le véhicule pour faciliter le transport de biens volés. Cette affaire a établi que même des employés n'ayant pas de responsabilités spécifiques en matière de garde de biens de l'entreprise peuvent commettre un vol qualifié chez leur employeur.
ศาลฎีกาพิพากษาว่าผิดฐานลักทรัพย์เหตุฉกรรจ์ตามมาตรา 335(11) ประกอบมาตรา 336 ทวิ ปัจจัยสำคัญคือเจตนาใช้รถเป็นเครื่องมือขนทรัพย์ที่ลัก วางหลักว่าลูกจ้างที่ไม่มีหน้าที่ดูแลทรัพย์โดยตรงก็อาจผิดฐานลักทรัพย์นายจ้างได้
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
Résumé en anglais คำพิพากษาฉบับเต็ม
The following is an English-language summary of Supreme Court Decision No. 2966/2539, not a translation of the full judgment. The authoritative text is the Thai judgment, which this page carries in full: switch this page to Thai to read it. Source: deka.supremecourt.or.th ต่อไปนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2966/2539 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
Année : 1996 (BE 2539)
Relevant Code Sections: Criminal, Section(s) 334, 335, 336
RÉSUMÉ
The defendant was employed as a driver. He took 24 bottles of vegetable oil and 100 cans of fish from his employer's warehouse, loaded them onto the employer's own pickup and drove out. He later admitted it to the employer and returned the goods. The trial court imposed three years, reduced by a third for that admission to two, and the Court of Appeal Region 3 affirmed. On further appeal the Supreme Court answered both of his points against him. Section 335(11) paragraph one turns on whether the property belongs to or is in the possession of the employer, not on whether the employee was entrusted with it, so having no responsibility for the warehouse did not help him. Section 336 bis turns on the offender's intention to use a vehicle to make the offence easier, to carry the property away or to escape, and whose vehicle it is does not matter; loading the goods and driving off showed that intention plainly, and this was not the different case of taking goods already loaded on a vehicle he was employed to drive. Having upheld both, the Court nonetheless suspended the sentence for two years with probation and reporting every three months under Section 56(1).
FAITS DE L'AFFAIRE
Un employé a dérobé 24 bouteilles d'huile végétale et 100 boîtes de conserve de poisson dans l'entrepôt de son employeur, les a chargées dans une camionnette de l'entreprise et a pris la fuite. La Cour suprême l'a reconnu coupable de vol qualifié en vertu des articles 335(11) et 336 bis.
DÉCISION DU TRIBUNAL
L'élément déterminant était l'intention de l'auteur d'utiliser le véhicule pour faciliter le transport de biens volés. Cette affaire a établi que même des employés n'ayant pas de responsabilités spécifiques en matière de garde de biens de l'entreprise peuvent commettre un vol qualifié chez leur employeur.
ANALYSE JURIDIQUE
The defendant's argument was that Section 335(11) is for employees entrusted with the goods, and that having no custodial role over the warehouse stock put him outside it. The Court read the provision the other way round.
What the sub-section asks is whose property was taken, not what the taker's job was. If the goods belong to the employer or are in the employer's possession, an employee who steals them commits the aggravated offence whether or not he had any responsibility for them. The aggravation attaches to the relationship of trust between employer and employee generally, not to a specific custody arrangement.
IMPLICATIONS PRATIQUES
Theft from an employer under Section 335(11) paragraph one turns on whose property was taken, not on whether the employee had been put in charge of it. A driver with no responsibility for the warehouse stock still committed the aggravated offence when he took goods from it. The vehicle aggravation in Section 336 bis likewise turns on what the offender meant the vehicle for, and not on who owns it, so using the employer's own pickup to carry the goods away brought the heavier penalty.
---
Note : Ceci est un résumé en anglais du jugement original thaïlandais.
Pour le texte thaï officiel, veuillez vous référer à la version thaï ci-dessus.
ou visitez deka.supremecourt.or.th.
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 334, 335, 336 ทวิ
จำเลยให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(11) วรรคแรก ประกอบมาตรา 336 ทวิ จำคุก 3 ปีจำเลยยอมรับผิดต่อนายจ้างทั้งได้นำสินค้ามาคืนให้ อันเป็นการลุแก่โทษ กรณีมีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี
จำเลย อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์ ภาค 3 พิพากษายืน
จำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาตามฎีกาจำเลยประการแรกว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335 (11) วรรคแรก ประกอบมาตรา 336 ทวิ หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดฐานลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(11)วรรคแรกนั้น ขึ้นอยู่กับตัวทรัพย์ที่ลักว่าเป็นของนายจ้างหรืออยู่ในความครอบครองของนายจ้างหรือไม่ หาได้จำกัดว่าต้องเป็นการลักทรัพย์ที่นายจ้างมอบหมายให้ลูกจ้างครอบครองดูแลรับผิดชอบเท่านั้นดังที่จำเลยฎีกาแต่อย่างใดไม่ ดังนั้น แม้จำเลยซึ่งเป็นลูกจ้างจะไม่มีหน้าที่เกี่ยวกับทรัพย์ของกลางที่จำเลยลักไปรวมทั้งทรัพย์สินใด ๆ ในคลังสินค้าของผู้เสียหายซึ่งเป็นนายจ้างของจำเลย การกระทำของจำเลยก็เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(11) วรรคแรก ส่วนปัญหาที่ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการลักทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะซึ่งต้องรับโทษหนักขึ้นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 336 ทวิ หรือไม่นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จะถือว่าผู้ใดกระทำความผิดฐานลักทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะซึ่งจะต้องรับโทษหนักขึ้นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 336 ทวิ นั้น จะต้องดูที่จะเจตนาของผู้กระทำความผิดเป็นสำคัญว่าต้องการใช้ยานพาหนะเพื่อสะดวกแก่การกระทำผิดหรือการพาทรัพย์นั้นไป หรือเพื่อให้พ้นการจับกุมหรือไม่ ส่วนยานพาหนะที่ใช้ในการกระทำความผิดนั้นจะเป็นของผู้ใดหาใช่ข้อสำคัญไม่เมื่อข้อเท็จจริงในคดีนี้ได้ความว่าจำเลยเป็นลูกจ้างของผู้เสียหายมีหน้าที่ขับรถลักเอาน้ำมันพืช 24 ขวด และปลากระป๋อง 100 กระป๋องจากคลังสินค้าของผู้เสียหายไปแล้วนำไปวางไว้บนรถยนต์กระบะของผู้เสียหายขับออกไปจากที่เกิดเหตุ เช่นนี้ย่อมเห็นเจตนาของจำเลยได้ชัดแจ้งว่าจำเลยมีเจตนาใช้รถยนต์กระบะคันดังกล่าวเพื่อสะดวกแก่การพาทรัพย์นั้นไป กรณีหาใช่เป็นเรื่องที่จำเลยลักทรัพย์ของผู้เสียหายขณะที่บรรทุกอยู่บนรถซึ่งจำเลยมีหน้าที่ขับรถบรรทุกขนส่งแต่อย่างใดไม่ การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานลักทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะซึ่งต้องรับโทษหนักขึ้นตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 336 ทวิ ศาลล่างทั้งสองพิพากษาลงโทษชอบแล้ว แต่เห็นควรรอการลงโทษให้จำเลย
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้รอการลงโทษจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี และให้คุมประพฤติจำเลยไว้โดยให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 3 เดือน จนกว่าจะพ้นกำหนดรอการลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 56(1) นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3
Articles de code cités มาตราที่อ้างอิง
💡 Ce que cela signifie pour vous 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Can an employee with no responsibility for the goods still be guilty of theft from the employer? ลูกจ้างที่ไม่มีหน้าที่ดูแลทรัพย์นั้นมีความผิดฐานลักทรัพย์นายจ้างได้หรือไม่
Yes. Section 335(11) paragraph one turns on whether the property belongs to the employer or is in the employer's possession, not on whether the employer entrusted it to that particular employee. The defendant was employed as a driver and had no duty over the goods in the warehouse, and the Supreme Court held that taking them was still theft from an employer. The heavier penalty for using a vehicle under section 336 bis rests on a separate footing: what matters there is the offender's intention to use a vehicle to make the offence or the carrying away easier, and it does not matter who owns the vehicle.
ศาลฎีกาพิพากษาว่าผิดฐานลักทรัพย์เหตุฉกรรจ์ตามมาตรา 335(11) ประกอบมาตรา 336 ทวิ ปัจจัยสำคัญคือเจตนาใช้รถเป็นเครื่องมือขนทรัพย์ที่ลัก วางหลักว่าลูกจ้างที่ไม่มีหน้าที่ดูแลทรัพย์โดยตรงก็อาจผิดฐานลักทรัพย์นายจ้างได้
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Clause de non-responsabilité: Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sébastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต