มาตรา 582: การเลิกสัญญาจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลา: การบอกกล่าวล่วงหน้า

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 9778/2544 (2001)

   มาตรา 582 กำหนดเวลาการบอกกล่าวเลิกสัญญาจ้างแรงงานโดยอิงกับวันที่ถึงกำหนดจ่ายสินจ้างจริง และวันดังกล่าวอาจเปลี่ยนแปลงไปได้โดยพฤติการณ์ของคู่สัญญา เมื่อข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานกำหนดจ่ายค่าจ้างในวันสิ้นเดือน แต่นายจ้างจ่ายค่าจ้างก่อนวันสิ้นเดือน 1 วัน เป็นประจำตลอดมา ย่อมถือได้ว่านายจ้างตกลงกับลูกจ้างให้เปลี่ยนแปลงข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างในเรื่องกำหนดการจ่ายค่าจ้างโดยปริยาย ซึ่งนายจ้างและลูกจ้างย่อมมีสิทธิทำได้โดยชอบด้วยกฎหมาย การบอกกล่าวจึงต้องกระทำในหรือก่อนวันถึงกำหนดจ่ายสินจ้างที่แท้จริงนั้น เพื่อให้มีผลเมื่อถึงกำหนดจ่ายสินจ้างคราวถัดไป มาตรานี้มิได้ใช้บังคับโดยไม่คำนึงถึงข้อบังคับภายในไม่ว่าจะมีเนื้อความอย่างใด แต่ใช้กับวันถึงกำหนดจ่ายสินจ้างตามที่เปลี่ยนแปลงไปแล้ว

   ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างกำหนดจ่ายค่าจ้างให้แก่ลูกจ้างในวันสิ้นเดือนของทุกเดือน แต่นายจ้างจ่ายค่าจ้างก่อนวันสิ้นเดือน 1 วัน เป็นประจำตลอดมา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าย่อมถือได้ว่านายจ้างตกลงกับลูกจ้างให้มีการเปลี่ยนแปลงข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างในเรื่องกำหนดการจ่ายค่าจ้างจากวันสิ้นเดือนเป็นวันก่อนวันสิ้นเดือน 1 วัน โดยปริยาย ซึ่งนายจ้างและลูกจ้างย่อมมีสิทธิทำได้โดยชอบด้วยกฎหมาย วันที่ครบกำหนดจ่ายสินจ้างตามกฎหมายในเดือนมิถุนายน 2541 จึงเป็นวันที่ 29 มิถุนายน 2541 หากนายจ้างจะเลิกจ้างโดยให้มีผลในวันที่ 1 สิงหาคม 2541 ก็ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าอย่างช้าที่สุดภายในวันที่ 29 มิถุนายน 2541 จึงจะเป็นการบอกกล่าวเลิกจ้างโดยชอบตามมาตรา 582 วรรคหนึ่ง มาตรานี้จึงถูกนำไปใช้กับวันถึงกำหนดจ่ายสินจ้างที่แท้จริงตามที่เปลี่ยนแปลงไป มิใช่ตามถ้อยคำของข้อบังคับ

   อ่านคำพิพากษาฉบับเต็ม (deka.in.th)

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา