ศาลฎีกาขยายความรับผิดทางอาญาขององค์กรไปถึงความผิดฐานประมาทเลินเล่อภายใต้มาตรา คำพิพากษาฎีกาที่ 3446/2537: อัยการสูงสุดในสถานประกอบมีผู้เสียชีวิตเก้าสิบคนศาลฎีกาขยายคว
⚖️ ข้อสรุปสำคัญ ⚖️ประเด็นสำคัญ
ศาลฎีกาได้ขยายความรับผิดทางอาญาของบริษัทไปถึงความผิดฐานประมาทเลินเล่อภายใต้มาตรา 291 โดยวินิจฉัยว่าความประมาทเลินเล่อของหุ้นส่วนผู้จัดการในการรักษาระดับมาตรฐานความปลอดภัยนั้นเป็นความผิดของบริษัทด้วย คดีนี้ยืนยันว่านิติบุคคลสามารถมีความรับผิดทางอาญาได้จากการกระทำโดยประมาท ไม่ใช่เฉพาะการกระทำโดยเจตนาเท่านั้น.
ประมาทตามมาตรา 291 โดยวินิจฉัยว่าความประมาทของผู้จัดการในการดูแลมาตรฐานความปลอดภัยสามารถถือเป็นการเฝ้าระวังได้
บทสรุปสำหรับผู้บริหาร บทสรุป
ข้อเท็จจริงของคดี ข้อเท็จจริง
คำตัดสินของศาล (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
ศาลฎีกาได้ขยายความรับผิดทางอาญาของบริษัทไปถึงความผิดฐานประมาทเลินเล่อภายใต้มาตรา 291 โดยวินิจฉัยว่าความประมาทเลินเล่อของหุ้นส่วนผู้จัดการในการรักษาระดับมาตรฐานความปลอดภัยนั้นเป็นความผิดของบริษัทด้วย คดีนี้ยืนยันว่านิติบุคคลสามารถมีความรับผิดทางอาญาได้จากการกระทำโดยประมาท ไม่ใช่เฉพาะการกระทำโดยเจตนาเท่านั้น.
ประมาทตามมาตรา 291 โดยวินิจฉัยว่าความประมาทของผู้จัดการในการดูแลมาตรฐานความปลอดภัยสามารถถือเป็นการเฝ้าระวังได้
การวิเคราะห์ทางกฎหมาย โรงละคร
คำตัดสินของศาลเต็มคณะ คำพิพากษาฉบับเต็ม
ต่อไปนี้เป็นข้อความฉบับเต็มของคำตัดสินศาลฎีกาหมายเลข 3446/2537 แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th ต่อไปคือคำพิพากษาฎีกาที่ 3446/2537 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
ปี: 1994 (พ.ศ. 2537)
มาตรากฎหมายที่เกี่ยวข้อง: อาญา — มาตรา 59, 291
สรุป
เหตุระเบิดจากก๊าซเหลวในสถานประกอบการเชิงพาณิชย์คร่าชีวิตผู้คนไป 90 ราย ศาลฎีกาได้ขยายความรับผิดทางอาญาของบริษัทไปสู่ความผิดฐานประมาทเลินเล่อภายใต้มาตรา 291 โดยวินิจฉัยว่าความประมาทเลินเล่อของหุ้นส่วนผู้จัดการในการรักษาระดับมาตรฐานความปลอดภัยนั้นเป็นความผิดของบริษัทด้วย คดีนี้ยืนยันว่านิติบุคคลสามารถมีความรับผิดทางอาญาได้จากการกระทำโดยประมาท ไม่ใช่เฉพาะการกระทำโดยเจตนาเท่านั้น.
ข้อเท็จจริงของคดี
เหตุระเบิดจากแก๊สเหลวในสถานประกอบการเชิงพาณิชย์ ทำให้มีผู้เสียชีวิต 90 ราย.
คำตัดสินของศาล
ศาลฎีกาได้ขยายความรับผิดทางอาญาของบริษัทไปถึงความผิดฐานประมาทเลินเล่อภายใต้มาตรา 291 โดยวินิจฉัยว่าความประมาทเลินเล่อของหุ้นส่วนผู้จัดการในการรักษาระดับมาตรฐานความปลอดภัยนั้นเป็นความผิดของบริษัทด้วย คดีนี้ยืนยันว่านิติบุคคลสามารถมีความรับผิดทางอาญาได้จากการกระทำโดยประมาท ไม่ใช่เฉพาะการกระทำโดยเจตนาเท่านั้น.
การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
ศาลฎีกาได้ขยายความรับผิดทางอาญาของบริษัทไปถึงความผิดฐานประมาทเลินเล่อภายใต้มาตรา 291 โดยวินิจฉัยว่าความประมาทเลินเล่อของหุ้นส่วนผู้จัดการในการรักษาระดับมาตรฐานความปลอดภัยนั้นเป็นความผิดของบริษัทด้วย คดีนี้ยืนยันว่านิติบุคคลสามารถมีความรับผิดทางอาญาได้จากการกระทำโดยประมาท ไม่ใช่เฉพาะการกระทำโดยเจตนาเท่านั้น.
ผลกระทบในทางปฏิบัติ
เจตนาในการกระทำความผิดจะประเมินจากสถานการณ์แวดล้อมทั้งหมด รวมถึงอาวุธที่ใช้และส่วนของร่างกายที่ตกเป็นเป้าหมาย จำเลยควรเก็บรักษาหลักฐานทั้งหมดที่แสดงให้เห็นว่าไม่มีเจตนาฆ่า.
---
หมายเหตุ: นี่คือบทสรุปภาษาอังกฤษของคำพิพากษาต้นฉบับภาษาไทย.
สำหรับข้อความภาษาไทยที่ถูกต้อง โปรดดูฉบับภาษาไทยด้านบน
หรือเยี่ยมชมเว็บไซต์ deka.supremecourt.or.th.
มาตรารหัสที่อ้างอิง มาตราที่อ้างอิง
💡 สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไรสำหรับคุณ 💡 นั่นหมายถึงสำหรับคุณ
คำถามที่พบบ่อย เลย
ศาลฎีกาไทยแยกแยะความแตกต่างระหว่างการฆาตกรรมกับการทำร้ายร่างกายจนถึงแก่ความตายอย่างไร? ศาลฎีกาแยกออกไประหว่างความเป็นจริงกับการลงโทษร่างกายจนกระทั่งถึงเวลานั้นอย่างไร?
ในคำตัดสินที่ 3446/2537 ศาลฎีกาได้ขยายความรับผิดทางอาญาของบริษัทไปสู่ความผิดฐานประมาทเลินเล่อภายใต้มาตรา 291 โดยวินิจฉัยว่าความประมาทเลินเล่อของหุ้นส่วนผู้จัดการในการรักษาระดับมาตรฐานความปลอดภัยนั้นเป็นความผิดของบริษัท คดีนี้ยืนยันว่านิติบุคคลสามารถมีความรับผิดทางอาญาต่อการกระทำที่ประมาทเลินเล่อได้ ไม่ใช่เพียงแค่...
ฎีกาวินิจฉัยในคำพิพากษาที่ 3446/2537 เกี่ยวกับมาตรา 59, 291
📖 อ่านเพิ่มเติมได้ที่ ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ปรากฏบนเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลที่ไม่เป็นทางการและมีไว้เพื่อเป็นข้อมูลเท่านั้น ข้อความที่ถูกต้องตามกฎหมายของไทยนั้นอยู่ในภาษาไทยที่ตีพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา (รัชกิตชันนุเบกษา(เนื้อหาในนี้ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะเจาะจง โปรดปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติเหมาะสม).
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด. ข้อความในกฎหมายไทย (คนบทกฎหมาย) และคำพิพากษาของศาลฎีกา (ทวิภาคี) ฉบับภาษาไทยดั้งเดิมนั้นอยู่ในสาธารณสมบัติตามที่ตีพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา (ราชกิจจานุเบกษา) ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 (1994) เนื้อหาอื่น ๆ ทั้งหมด รวมถึงคำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำตัดสินของศาลฎีกา (Dika) คำอธิบายทางกฎหมาย การอ้างอิงโยง คำอธิบาย และบทวิเคราะห์บรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาที่มีลิขสิทธิ์ของ ไทยลอว์ออนไลน์ และบรรณาธิการของมัน, เซบาสเตียน เอช. บรูสโซ (ปริญญาตรีด้านกฎหมาย) และ วิชูดา อัตธัตเมธาคอน (ปริญญาโทด้านกฎหมาย) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ความรู้แก่เว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างมีประสิทธิภาพและเพื่อให้ข้อมูลเฉพาะผู้ปฏิบัติงานกฎหมายที่คือภาษาไทยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำสำหรับคำถามวิจัยเฉพาะที่ปรึกษาทนายความไทย
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ออนไลน์ จำกัด พนักงานบทกฎหมายภาษาไทยและคำตัดสินศาลฎีกาต้นฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติประกาศในราชกิจจานุเบกษาตามมาตรา 7 ส่วนที่เหลือลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่น ๆ ทั้งหมดรวมถึงคำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำตัดสินศาลฎีกาคำอธิบายกฎหมาย อ้างถึงบทวิจารณ์วิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางลาดเป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ไทยลอว์ออนไลน์ และตอน ฉลองเตียงรับรองบรูโซ (ปริญญาตรีด้านกฎหมาย) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ค้นคว้าวิจัยหรือเผยแพร่โดยค้นคว้า