พินัยกรรมที่ระบุ "สิทธิในการอยู่อาศัยและใช้ประโยชน์ตลอดชีวิต" นั้น ให้เพียงสิทธิในการใช้ประโยชน์เท่านั้น ไม่ใช่กรรมสิทธิ์ พินัยกรรมยก 'สิทธิอยู่อาศัยและสิทธิเก็บกินตลอดชีวิต' — การพิจารณาพินัยกรรมได้เพียงสิทธิเก็บกินสมบัติของมัน

ตายและระบุในพินัยกรรมเฉพาะในกรณีที่จำเลยนั้นก็เพียงแค่ให้จำเลยมีสิทธิอาศัยอาศัยและเก็บกินในบ้านและที่ดินจนชีวิตของจำเลยเท่านั้นจึงจะถือว่าจำเลยครอบครองบ้านและที่ดินแทนโจทก์กางเกงในการพิจารณาพินัยกรรมต้องใช้เงื่อนไขบังคับก่อนและเงื่อนไขนั้นยังไม่สำเร็จเท่านั้น จำเลยมีสิทธิที่จะยกอายุความต่อสู้โจทก์ได้อีกครั้งเพราะป.พ.พ. มาตรา 1755 มีสิทธิรับรองสิทธิส่วนบุคคลที่จะยกความต่อสู้ได้แต่เฉพาะบุคคลทายาทหรือบุคคลซึ่งมีลักษณะเฉพาะเกี่ยวกับสิทธิของทายาทหรือโดยผู้จัดการมรดกเท่านั้น จำเลยครอบครองบ้านและที่ดินทรัพย์สืบเนื่องแทนโจทก์ในแกนทายาท จำเลยย่อมไม่มีสิทธิยกอายุความขึ้นโปรโจทก์ในครอบครัวได้จำเลยไม่มีสิทธิที่จะยื่นคำขอรับมรดกบ้านและที่ดินมาเป็นแหล่งที่มาของบ้านและที่ดินเป็นทรัพย์สมบัติที่เจ้าคดีพิจารณาพินัยกรรมระบุอายุที่โจทก์ทราบแล้ว เพียงแต่เงื่อนไขบังคับเป็นเวลานานส่วนบ้านและที่ดินตกทอดรวมถึงโจทก์ดูเหมือนจะยังไม่สำเร็จเพราะจำเลยยังไม่ถึงคฤหาสน์เท่านั้น บ้านและที่ดินจึงมิใช่ทรัพย์นอกพินัยกรรมอันจะตกทอดแก่จำเลยในฐานะทายาทโดยธรรมป.พ.พ.มาตรา 1620 กฎหมายการพิจารณาคดีธานิศ เกศวถาวรบุญส่งโพธิ์พุทธชัยสิงห์พลเลมอนมณี ที่มา: deka.in.th/view-504829.html | คัดลอกมา: 23-03-2026 13:48