A usufructuary may sue for eviction without juvenile court permission คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2428/2518
⚖️ Key Takeaway ⚖️ ประเด็นสำคัญ
Section 1417 paragraph two gives the usufructuary power to manage the property, and suing for eviction is an act of management, so the usufructuary could sue without the juvenile court's permission; lack of a prior warning notice did not defeat the claim.
ผู้ทรงสิทธิเก็บกินจึงมีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยโดยมิพักต้องได้รับอนุญาตจากศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางเสียก่อน
Executive Summary บทสรุปผู้บริหาร
The usufructuary's power to manage is independent of restrictions that apply to the owner, here a minor owner.
Facts of the Case ข้อเท็จจริง
Land owned by a minor was subject to a สิทธิเก็บกิน, and the usufructuary sued a relative living in a small house on the land for eviction; the defendant argued the usufructuary needed the juvenile court's permission.
Court's Holding (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
Section 1417 paragraph two gives the usufructuary power to manage the property, and suing for eviction is an act of management, so the usufructuary could sue without the juvenile court's permission; lack of a prior warning notice did not defeat the claim.
ผู้ทรงสิทธิเก็บกินจึงมีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยโดยมิพักต้องได้รับอนุญาตจากศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางเสียก่อน
Full Court Decision คำพิพากษาฉบับเต็ม
The following is the full text of Supreme Court Decision No. 2428/2518. Source: deka.supremecourt.or.th ต่อไปนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2428/2518 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
English translation is being prepared and will be available soon.
โจทก์ซึ่งเป็นผู้ทรงสิทธิเก็บกินในขณะยื่นฟ้องย่อมมีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยซึ่งเป็นเพียงผู้อาศัยได้ แม้โจทก์จะมิได้มีคำบอกกล่าวให้คำเตือนแก่จำเลยก่อนยื่นฟ้องก็ไม่ทำให้ฟ้องของโจทก์ต้องเสียไปแต่อย่างใด
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้ทรงสิทธิเก็บกินที่ดินโฉนดเลขที่ 5617 พร้อมสิ่งปลูกสร้าง บ้านเลขที่ 26 จำเลยเข้าอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กตั้งแต่พ.ศ. 2507 บัดนี้โจทก์ไม่ประสงค์จะให้จำเลยอยู่อาศัยต่อไป ขอบังคับให้จำเลยและบริวารออกไปพร้อมกับส่งมอบบ้านคืนโจทก์
จำเลยให้การว่า ที่ดินและบ้านกว้าง 2 วา ยาว 2 วา และทางเดินกว้าง 1 วา ยาว 40 วา ซึ่งเป็นที่ดินส่วนหนึ่งในโฉนดเลขที่ 5617 เป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยโดยทางครอบครองปรปักษ์มากกว่า 10 ปี
ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลยพร้อมบริวารออกจากที่พิพาทให้ส่งมอบบ้านให้แก่โจทก์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยอยู่ในบ้านหลังเล็กในฐานะผู้อาศัยฉันญาติมิใช่ดังที่จำเลยอ้างว่าครอบครองเป็นปรปักษ์ต่อเจ้าของ ที่ดินและเรือนพิพาทจึงไม่ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลย
จำเลยฎีกาเรื่องอำนาจฟ้องว่า โจทก์มีสิทธิเก็บกินโดยอาศัยสิทธิของผู้เยาว์ต้องได้รับอนุญาตจากศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางเสียก่อนจึงจะฟ้องคดีได้ นั้น ศาลฎีกา เห็นว่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1417 วรรคสอง บัญญัติว่า "ผู้ทรงสิทธิเก็บกินมีอำนาจจัดการทรัพย์สิน" การฟ้องขับไล่ออกจากที่ดินและบ้านพิพาท เป็นการจัดการทรัพย์สินอย่างหนึ่ง ผู้ทรงสิทธิเก็บกินจึงมีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยโดยมิพักต้องได้รับอนุญาตจากศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางเสียก่อน
จำเลยฎีกาต่อไปว่า คำบอกกล่าวให้คำเตือนก่อนฟ้องคดีขับไล่ตามเอกสารหมาย จ.4 โจทก์ออกหนังสือดังกล่าวในขณะที่โจทก์ยังมิได้จดทะเบียนสิทธิเก็บกิน ขณะโจทก์ออกหนังสือยังไม่เป็นเจ้าหนี้ ตามนัยแห่งมาตรา 204 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ นั้น ศาลฎีกาเห็นว่า การฟ้องขับไล่ให้ออกจากที่พิพาท เมื่อโจทก์เป็นผู้ทรงสิทธิเก็บกินในขณะยื่นฟ้อง แม้ไม่ได้มีคำบอกกล่าวให้คำเตือนแก่จำเลยก่อนยื่นฟ้องก็ไม่ทำให้ฟ้องของโจทก์ต้องเสียไปแต่อย่างใด
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2428/2518
นางงำมูน มหากาญจนะ โจทก์
นางจำปูน นามประทาน จำเลย
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง: ป.พ.พ. ม. 204 , ม. 1417 ป.วิ.พ. ม. 55 แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา
คู่ความ: นางงำมูน มหากาญจนะ โจทก์ นางจำปูน นามประทาน จำเลย ป.พ.พ. ม. 204 , ม. 1417 ป.วิ.พ. ม. 55
องค์คณะ: (เดช วุฒิสิงห์ชัย-บัญญัติ สุชีวะ-ผสม จิตรชุ่ม)
Code Sections Referenced มาตราที่อ้างอิง
Disclaimer: The English translations provided on this website are unofficial and for informational purposes only. The authoritative text of Thai statutes is in the Thai language as published in the Royal Thai Government Gazette (Ratchakitchanubeksa). This content does not constitute legal advice. For specific legal questions, consult a qualified Thai attorney.
Copyright © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. The Thai statutory text (ตัวบทกฎหมาย) and the original Thai-language Supreme Court (Dika) decisions are in the public domain as published in the Royal Thai Government Gazette (ราชกิจจานุเบกษา) pursuant to Section 7 of the Copyright Act B.E. 2537 (1994). All other content, including English translations, Supreme Court (Dika) decision summaries, legal annotations, cross-references, commentary, and editorial analysis, is the copyrighted intellectual property of ThaiLawOnline and its editors, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) and Wichuda Atthamethakon (LL.M.). Unauthorized reproduction or distribution is prohibited.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต