มาตรา 269: ผลของคำสั่งตามคำขอในเหตุฉุกเฉิน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1509/2514 (1971)

   คำร้องจะดำเนินตามช่องทางฉุกเฉินตามมาตรา 267 และมาตรา 269 ก็ต่อเมื่อศาลพิจารณาโดยด่วนและคำสั่งบังคับได้ทันทีโดยไม่ต้องส่งให้ทราบก่อน หากศาลนัดไต่สวนตามปกติและส่งสำเนาให้จำเลย ย่อมเป็นการพิจารณาคำร้องอย่างวิธีธรรมดา

   ในคดีขอให้ส่งคืนบุตร โจทก์ยื่นคำร้องขอวิธีการชั่วคราว ศาลนัดไต่สวนในวันที่ 4 และสั่งให้ส่งสำเนาให้จำเลยทราบ เมื่อไต่สวนแล้วจึงสั่งให้ส่งคืนบุตรภายใน 3 วัน ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการไต่สวนอย่างวิธีธรรมดา มิใช่วิธีการในเหตุฉุกเฉินตามมาตรา 267 และมาตรา 269 เพราะศาลมิได้พิจารณาโดยด่วนและคำสั่งมิได้บังคับได้ทันทีโดยไม่ต้องส่งให้ทราบ

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6091/2534 (1991)

   เมื่อศาลชั้นต้นนัดไต่สวนคำร้อง สั่งให้ส่งสำเนาคำร้องให้จำเลยทุกคนทราบ และมีคำสั่งในวันรุ่งขึ้นหลังไต่สวนเสร็จ โดยกำหนดให้ปฏิบัติภายในสิบห้าวัน ย่อมมิใช่กรณีที่ศาลพิจารณาคำร้องเป็นการด่วนโดยไม่ชักช้า ทั้งคำสั่งดังกล่าวก็มิได้บังคับได้ทันทีโดยไม่ต้องส่งให้จำเลยทุกคนทราบดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 267 และมาตรา 269 กรณีจึงเป็นการดำเนินการพิจารณาไต่สวนอย่างวิธีธรรมดา จะนำมาตรา 267 วรรคสอง มาปรับแก่คำร้องขอให้ยกเลิกคำสั่งไม่ได้

   โจทก์ยื่นคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวลงวันที่ 7 ธันวาคม 2531 ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนวันที่ 13 ธันวาคม 2531 และสั่งให้ส่งสำเนาคำร้องให้จำเลยทุกคนทราบ ไต่สวนเสร็จวันที่ 14 ธันวาคม 2531 แล้วมีคำสั่งในวันรุ่งขึ้นให้จำเลยทุกคนร่วมกันจัดการนำส่งสมุดทะเบียนผู้ถือหุ้นของบริษัทต่อศาลภายในสิบห้าวัน เมื่อจำเลยยื่นคำร้องลงวันที่ 12 มกราคม 2532 ขอให้ยกเลิกคำสั่งดังกล่าว ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ามิใช่กรณีที่ศาลพิจารณาคำร้องเป็นการด่วน และคำสั่งมิได้บังคับได้ทันทีโดยไม่ต้องส่งให้จำเลยทุกคนทราบ จึงเป็นการไต่สวนอย่างวิธีธรรมดา จะนำมาตรา 267 วรรคสอง มาปรับแก่คำร้องของจำเลยไม่ได้

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา