Minor living with unmarried partner stays under parental power for child taking offence คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4914/2569
⚖️ ประเด็นสำคัญ ⚖️ ประเด็นสำคัญ
As the couple had not married under section 1448, the victim remained a minor under section 20 and under her parents' อำนาจปกครอง under section 1566 paragraph one, which did not end when she moved in with her partner.
อำนาจปกครองดูแลของผู้ร้องที่ 2 และผู้เสียหายที่ 3 มิได้หมดไปหรือสิ้นสุดลงเมื่อผู้ร้องที่ 1 แยกไปอยู่กินฉันสามีภริยากับสามี
บทสรุป บทสรุปผู้บริหาร
Cohabiting without a registered marriage does not free a minor from parental power, which matters both for family law and for offences against children.
Facts of the Case ข้อเท็จจริง
The defendant argued that the victim had left her parents' care by living with her partner at his mother's house.
คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
As the couple had not married under section 1448, the victim remained a minor under section 20 and under her parents' parental power under section 1566 paragraph one, which did not end when she moved in with her partner.
อำนาจปกครองดูแลของผู้ร้องที่ 2 และผู้เสียหายที่ 3 มิได้หมดไปหรือสิ้นสุดลงเมื่อผู้ร้องที่ 1 แยกไปอยู่กินฉันสามีภริยากับสามี
บทวิเคราะห์กฎหมาย การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
On section 317: The Supreme Court held that luring the girl into the shed and raping her by force disturbed her parents' parental power and so was taking a child under fifteen away from her parents for an indecent purpose under section 317 paragraph three; the Court of Appeal Region 9 judgment adding five years for that offence, fifteen years in total, was affirmed.
ข้อความคำพิพากษา ข้อความคำพิพากษาภาษาไทย
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้
แหล่งข้อมูลประกอบ: deka.in.th (สำเนาจากแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ)
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลนี้
เอกสารอ้างอิงประกอบ: deka.in.th (แหล่งเผยแพร่ซ้ำ)
ระหว่างพิจารณา เด็กหญิง อ. ผู้เสียหายที่ 1 โดยนางสาว ส. ผู้เสียหายที่ 2 ผู้แทนโดยชอบธรรม และผู้เสียหายที่ 2 ยื่นคำร้องขอให้บังคับจำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายที่ 1 เป็นเงิน 20,000 บาท แก่ผู้เสียหายที่ 2 เป็นเงิน 10,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 5 ต่อปี นับแต่วันกระทำความผิดจนกว่าจะชำระเสร็จแก่ผู้ร้องทั้งสอง
จำเลยให้การปฏิเสธ และให้การในคดีส่วนแพ่งขอให้ยกคำร้อง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคหนึ่ง, 283 ทวิ วรรคสอง, 284 วรรคหนึ่ง การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคหนึ่ง ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 10 ปี ข้อหาอื่นให้ยก และให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้ร้องที่ 1 เป็นเงิน 20,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 5 ต่อปี นับแต่วันที่ 11 สิงหาคม 2566 จนกว่าจะชำระเสร็จ ถ้ากระทรวงการคลังปรับเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยโดยตราเป็นพระราชกฤษฎีกาเมื่อใดก็ให้ใช้อัตราที่ปรับเปลี่ยนบวกด้วยอัตราเพิ่มร้อยละ 2 ต่อปี แต่ทั้งนี้ต้องไม่เกินอัตราร้อยละ 5 ต่อปี ตามขอ และให้ยกคำร้องของผู้ร้องที่ 2 ค่าฤชาธรรมเนียมในคดีส่วนแพ่งให้เป็นพับ
โจทก์และจำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์ภาค 9 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317 วรรคสาม อีกกระทงหนึ่ง จำคุก 5 ปี เมื่อรวมกับโทษจำคุกฐานกระทำชำเราเด็กอายุยังไม่เกินสิบห้าปีซึ่งมิใช่ภริยาของตนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น เป็นจำคุก 15 ปี และให้จำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้ร้องที่ 2 เป็นเงิน 10,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 5 ต่อปี นับแต่วันที่ 11 สิงหาคม 2566 จนกว่าจะชำระเสร็จ หากกระทรวงการคลังปรับเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยโดยตราเป็นพระราชกฤษฎีกาเมื่อใดก็ให้ปรับเปลี่ยนไปตามนั้น บวกด้วยอัตราเพิ่มร้อยละ 2 ต่อปี (ที่ถูก ต้องไม่เกินอัตราร้อยละ 5 ต่อปี) นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ค่าฤชาธรรมเนียมในคดีส่วนแพ่งชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้แย้งในชั้นฎีการับฟังเป็นยุติว่า เด็กหญิง อ. ผู้ร้องที่ 1 เกิดวันที่ 2 พฤศจิกายน 2551 ขณะเกิดเหตุอายุ 14 ปีเศษ เป็นบุตรของนางสาว ส. ผู้ร้องที่ 2 กับนาย ว. ผู้เสียหายที่ 3 ผู้ร้องที่ 1 อยู่กินฉันสามีภริยากับนาย พ.พักอาศัยอยู่ด้วยกันที่บ้านเลขที่ 43/10 ของนาง ม. มารดาของนาย พ. จำเลยเป็นน้าของนาย พ. พักอาศัยอยู่ที่ขนำซึ่งต่อเติมด้านหลังบ้านเลขที่ 43/2 ของนาง พ. มารดา ห่างจากบ้านนาง ม. ประมาณ 20 เมตร เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2566 ผู้ร้องที่ 1 ไปแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธร ร. ว่าถูกจำเลยพยายามกระทำชำเรา วันรุ่งขึ้นผู้ร้องที่ 2 พาผู้ร้องที่ 1 ไปแจ้งความเพิ่มเติมว่าถูกจำเลยกระทำชำเรา ผู้ร้องที่ 1 ให้การต่อพนักงานสอบสวน พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหาคดีนี้แก่จำเลย จำเลยให้การปฏิเสธ
มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยข้อแรกว่า จำเลยกระทำความผิดฐานกระทำชำเราเด็กอายุยังไม่เกินสิบห้าปีซึ่งมิใช่ภริยาของตน โดยเด็กนั้นจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม ตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสองหรือไม่ เห็นว่า โจทก์มีผู้ร้องที่ 1 เป็นประจักษ์พยานเบิกความถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแก่ตนว่า วันเกิดเหตุเวลาประมาณ 18 นาฬิกา นาย พ. ออกจากบ้านบอกว่าจะไปที่ขนำของจำเลย จนกระทั่งเวลาประมาณ 20 นาฬิกา ยังไม่กลับมาผู้ร้องที่ 1 ไปตามที่ขนำจำเลย เห็นจำเลยนุ่งกางเกงบ็อกเซอร์ไม่ใส่เสื้อนั่งอยู่ในขนำ ผู้ร้องที่ 1 ถามหานาย พ. จำเลยบอกว่าอยู่ให้ขึ้นมา ผู้ร้องที่ 1 ขึ้นไปบนขนำมีแสงไฟฟ้าส่องสว่าง ไม่เห็นนาย พ. จึงเดินออกมาใกล้ประตูจะลงจากขนำ จำเลยยืนอยู่ข้างหลังจับมือผู้ร้องที่ 1 ทั้งสองข้างรวบไว้ที่ข้างหน้าแล้วลากตัวผู้ร้องที่ 1 ไปยังที่นอนห่างประมาณ 4 ก้าว ใช้เชือกฟางมัดมือผู้ร้องที่ 1 ทั้งสองข้างไว้หน้าลำตัวและใช้มือปิดปาก จากนั้นจำเลยถอดกางเกงขายาวกับกางเกงในผู้ร้องที่ 1 และกางเกงบ็อกเซอร์ของจำเลยออก ใช้อวัยวะเพศของตนสอดใส่เข้าไปในอวัยวะเพศผู้ร้องที่ 1 ชักเข้าชักออกประมาณ 10 นาที แล้วชักอวัยวะเพศออกมาหลั่งน้ำอสุจิข้างที่นอน บอกให้ผู้ร้องที่ 1 นุ่งกางเกงและขู่ว่าอย่าบอกใครมิฉะนั้นจะฆ่าให้ตาย ผู้ร้องที่ 1 กลับบ้านไม่ได้เล่าเหตุการณ์ให้นาง ม. ฟัง เพราะเกรงว่าหากนายพ. ทราบแล้วจะรับไม่ได้ ทั้งกลัวคำขู่ของจำเลย ต่อมาวันที่ 21 กันยายน 2566 เวลาประมาณ 3 นาฬิกา ผู้ร้องที่ 1 ไปเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่นอกบ้านได้ยินเสียงคนเดินอยู่ใกล้ ๆ มองผ่านรูสังกะสีเห็นจำเลยอยู่ข้างห้องน้ำ ผู้ร้องที่ 1 ตะโกนเรียกนาย พ. เมื่อนาย พ. ออกมาจำเลยวิ่งหนีไปแล้ว ผู้ร้องที่ 1 บอกแก่นาย พ. และนาง ม. ว่าเคยถูกจำเลยพยายามกระทำชำเรามาครั้งหนึ่งแล้ว แต่ผู้ร้องที่ 1 หนีมาได้ นาง ม. พาผู้ร้องที่ 1 ไปแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธร ร. วันรุ่งขึ้นผู้ร้องที่ 1 โทรศัพท์ไปเล่าเรื่องที่ถูกจำเลยกระทำชำเราให้ผู้เสียหายที่ 3 ฟัง เมื่อผู้ร้องที่ 2 ทราบเรื่องก็พาผู้ร้องที่ 1 ไปแจ้งความดำเนินคดีแก่จำเลยเพิ่มเติมทันที และผู้ร้องที่ 1 ให้การต่อพนักงานสอบสวน โดยมีพนักงานอัยการ นักสังคมสงเคราะห์ และผู้ร้องที่ 2 ผู้เป็นมารดาเข้าร่วมฟังการสอบปากคำด้วย กับนำชี้ภาพถ่ายจำเลยว่าเป็นคนร้ายที่กระทำชำเราผู้ร้องที่ 1 แล้ว ผู้ร้องที่ 1 ยังคงเบิกความยืนยันการกระทำความผิดของจำเลยสอดคล้องกับคำให้การชั้นสอบสวน โดยไม่มีพิรุธส่อว่าจะเป็นการปรักปรำจำเลย ทั้งผู้ร้องที่ 1 และที่ 2 ไม่เคยมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน จำเลยเองก็ยอมรับในฎีกาว่าไม่เคยมีเรื่องโกรธเคืองหรือไม่พอใจกับผู้ร้องที่ 1 ที่ 2 และนาย พ. ประกอบกับการถูกกระทำชำเราเป็นเรื่องที่น่าอับอายเสื่อมเสียชื่อเสียงของตนเอง และอาจส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของบุคคลในครอบครัว ซึ่งหากไม่เกิดเรื่องแก่ผู้ร้องที่ 1 ดังที่เบิกความยืนยัน ผู้ร้องที่ 1 คงไม่กล้านำเรื่องที่เสียหายเช่นนี้มาเปิดเผยให้ผู้อื่นรับรู้ จึงเชื่อว่าผู้ร้องที่ 1 ให้การและเบิกความตามความจริง นอกจากนี้โจทก์ยังมีพันตำรวจโท ฉ. พนักงานสอบสวนเป็นพยานเบิกความสนับสนุนว่า เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2566 เวลา 5 นาฬิกา นาง ม.พาผู้ร้องที่ 1 มาแจ้งความว่าเมื่อเวลา 3 นาฬิกา ผู้ร้องที่ 1 เข้าห้องน้ำซึ่งอยู่นอกบ้าน เห็นจำเลยเดินวนเวียนรอบห้องน้ำ ผู้ร้องที่ 1 ตะโกนขอความช่วยเหลือจากนาย พ. จำเลยจึงหลบหนีไป ผู้ร้องที่ 1 เล่าให้นาง ม. และนาย พ. ฟังว่าเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2566 ถูกจำเลยพยายามกระทำชำเราที่ขนำของจำเลย พยานรับแจ้งความไว้ แล้วให้นาง ม. กับผู้ร้องที่ 1 กลับไปก่อนเพื่อนัดสอบคำให้การต่อหน้าสหวิชาชีพ ต่อมาเวลา 7 นาฬิกา นาง ม. โทรศัพท์มาแจ้งว่าจำเลยไปที่บ้านนาง ม. และมีปากเสียงกัน เพราะจำเลยโกรธที่นาง ม. พาผู้ร้องที่ 1 ไปแจ้งความ พยานให้เจ้าพนักงานตำรวจไปที่บ้านนาง ม. เจ้าพนักงานตำรวจนำตัวจำเลยมาตรวจหาสารเสพติด ผลการตรวจพบเมทแอมเฟตามีนในร่างกายจำเลย นาง ม. กับผู้ร้องที่ 1 ตามมาที่สถานีตำรวจ พยานสอบถามรายละเอียดจากผู้ร้องที่ 1 อีกครั้ง ผู้ร้องที่ 1 ให้การว่า เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2566 ถูกจำเลยกระทำชำเรา เหตุที่ไม่แจ้งความให้ครบถ้วนตั้งแต่ตอนแรก เพราะขณะเกิดเหตุผู้ร้องที่ 1 ตั้งครรภ์ประมาณ 3 เดือน เกรงว่าหากนาย พ. และนาง ม. ทราบเรื่องแล้วจะรับไม่ได้ และจำเลยขู่ว่าหากบอกคนอื่นจะฆ่าให้ตาย ผู้ร้องที่ 1 คิดว่าต่างคนต่างอยู่ไม่น่าเกิดปัญหา แต่เมื่อมีเหตุการณ์ที่จำเลยมาวนเวียนที่ห้องน้ำเกรงว่าจะถูกล่วงละเมิดทางเพศอีก จึงตัดสินใจมาแจ้งความ และวันรุ่งขึ้นผู้ร้องที่ 2 พาผู้ร้องที่ 1 มาแจ้งความเพิ่มเติมข้อหาพรากเด็กอายุยังไม่เกินสิบห้าปีไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแลโดยปราศจากเหตุอันสมควรเพื่อการอนาจาร ซึ่งสอดคล้องกับข้อเท็จจริงที่ผู้ร้องที่ 1 ให้การต่อพนักงานสอบสวนและเบิกความต่อศาล ฉะนั้น การที่ผู้ร้องที่ 1 ไปแจ้งความดำเนินคดีแก่จำเลยหลังเกิดเหตุ 1 เดือนเศษ จึงไม่เป็นพิรุธที่จะทำให้คำเบิกความของผู้ร้องที่ 1 มีน้ำหนักลดลงหรือไม่น่าเชื่อถือ เมื่อผู้ร้องที่ 1 อยู่กินฉันสามีภริยากับนาย พ. จนตั้งครรภ์ และหลังเกิดเหตุก่อนไปให้แพทย์ตรวจร่างกาย ผู้ร้องที่ 1 ร่วมประเวณีกับนาย พ. ประมาณ 10 ครั้ง การที่แพทย์ตรวจร่างกายผู้ร้องที่ 1 พบรอยฉีกขาดเก่าบริเวณเยื่อพรหมจรรย์ ย่อมเป็นเรื่องปกติธรรมดา โจทก์ไม่จำต้องพิสูจน์ว่ารอยฉีกขาดเก่าบริเวณเยื่อพรหมจรรย์นั้นเกิดจากการกระทำชำเราของจำเลย ทั้งข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยชักอวัยวะเพศออกมาหลั่งน้ำอสุจิข้างนอก และแพทย์ตรวจร่างกายผู้ร้องที่ 1 หลังเกิดเหตุแล้ว 1 เดือนเศษ ย่อมไม่พบร่องรอยน้ำอสุจิของจำเลยที่จะตรวจพิสูจน์ได้ดังที่แพทย์ระบุไว้ในผลการตรวจชันสูตรบาดแผลว่า ไม่พบร่องรอยน้ำอสุจิที่สามารถส่งตรวจได้ จึงไม่มีผลอย่างใดต่อพยานหลักฐานของโจทก์ ที่จำเลยนำสืบอ้างฐานที่อยู่มีเพียงจำเลยเบิกความลอย ๆ เท่านั้น โดยไม่มีพยานอื่นที่น่าเชื่อถือมาเบิกความสนับสนุน สำหรับนาย ร. นายจ้างของจำเลยให้การในชั้นสอบสวนว่า เดือนสิงหาคม 2566 ส่วนมากนาย ร. ขับรถไปส่งจำเลยที่บ้านเวลาประมาณ 18 นาฬิกา มีหนึ่งครั้งไปส่งเวลาประมาณ 21 นาฬิกา แต่ในวันเกิดเหตุจำไม่ได้ว่าไปส่งจำเลยที่บ้านเวลาใด ตามบันทึกคำให้การ จึงฟังไม่ได้ว่าตามวันเวลาเกิดเหตุจำเลยไม่อยู่ที่ขนำของตน ไม่มีน้ำหนักรับฟังหักล้างพยานหลักฐานโจทก์ได้ พยานหลักฐานของโจทก์มีน้ำหนักมั่นคงฟังได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่าจำเลยกระทำความผิดฐานกระทำชำเราผู้เสียหายที่ 1 ตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสอง ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น
มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยข้อที่สองว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพรากเด็กอายุยังไม่เกินสิบห้าปีไปเสียจากบิดามารดาโดยปราศจากเหตุอันสมควรเพื่อการอนาจารตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 9 หรือไม่ เห็นว่า ผู้ร้องที่ 1 อายุ 14 ปีเศษ เป็นบุตรของผู้ร้องที่ 2 และผู้เสียหายที่ 3 อยู่กินฉันสามีภริยากับนาย พ. อายุ 16 ปี พักอาศัยอยู่ด้วยกันที่บ้านนาง ม. มารดาของนาย พ. โดยมิได้ทำการสมรสกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1448 ผู้ร้องที่ 1 จึงยังไม่บรรลุนิติภาวะ ตามมาตรา 20 และต้องอยู่ใต้อำนาจปกครองของบิดามารดาตามมาตรา 1566 วรรคหนึ่ง อันเป็นบทบัญญัติที่กำหนดให้บิดามารดาเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรซึ่งยังไม่บรรลุนิติภาวะ ผู้ร้องที่ 1 ยังคงอยู่ใต้อำนาจปกครองของผู้ร้องที่ 2 และผู้เสียหายที่ 3 อำนาจปกครองดูแลของผู้ร้องที่ 2 และผู้เสียหายที่ 3 มิได้หมดไปหรือสิ้นสุดลงเมื่อผู้ร้องที่ 1 แยกไปอยู่กินฉันสามีภริยากับสามีที่บ้านนาง ม. ทั้งข้อเท็จจริงได้ความจากคำเบิกความของผู้ร้องที่ 2 ว่า ผู้ร้องที่ 2 และผู้เสียหายที่ 3 พักอาศัยอยู่บ้านไม่มีเลขที่ หมู่ที่ 8 ห่างจากบ้านนาง ม. ที่ผู้ร้องที่ 1 พักอาศัยอยู่ประมาณ 1 กิโลเมตร ผู้ร้องที่ 2 ไปหาผู้ร้องที่ 1 สัปดาห์ละ 2 ถึง 3 ครั้ง เมื่อผู้ร้องที่ 2 ทราบว่าผู้ร้องที่ 1 ตั้งครรภ์ ผู้ร้องที่ 2 นำกับข้าวไปให้ผู้ร้องที่ 1 รับประทานหลายครั้ง แสดงว่าผู้ร้องที่ 2 และผู้เสียหายที่ 3 ยังคงไปมาหาสู่ดูแลเอาใจใส่ผู้ร้องที่ 1 อยู่ ผู้ร้องที่ 2 และผู้เสียหายที่ 3 ย่อมมีอำนาจปกป้องคุ้มครองผู้ร้องที่ 1 มิให้ผู้ใดมาก่อการรบกวนหรือกระทำการใด ๆ อันเป็นการกระทบกระเทือนต่อสิทธิเสรีภาพในชีวิตร่างกายของผู้ร้องที่ 1 ดังนั้น การที่จำเลยใช้อุบายลวงผู้ร้องที่ 1 ซึ่งไปตามหานาย พ.ว่า นาย พ. อยู่บนขนำของจำเลย ให้ผู้ร้องที่ 1 ขึ้นไปบนขนำ แล้วจำเลยใช้เชือกฟางมัดมือผู้ร้องที่ 1 ทั้งสองข้างและใช้กำลังบังคับกระทำชำเราผู้ร้องที่ 1 ย่อมทำให้อำนาจปกครองดูแลของผู้ร้องที่ 2 และผู้เสียหายที่ 3 ถูกรบกวนหรือถูกกระทบกระเทือน อันเป็นการล่วงละเมิดอำนาจปกครองของบิดามารดา การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานพรากเด็กอายุยังไม่เกินสิบห้าปีไปเสียจากบิดามารดาโดยปราศจากเหตุอันสมควรเพื่อการอนาจารตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317 วรรคสาม ดังที่ศาลอุทธรณ์ภาค 9 วินิจฉัยไว้ชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น และไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่น เพราะไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลง
พิพากษายืน
มาตราที่อ้างอิง มาตราที่อ้างอิง
Disclaimer: The English translations provided on this website are unofficial and for informational purposes only. The authoritative text of Thai statutes is in the Thai language as published in the Royal Thai Government Gazette (Ratchakitchanubeksa). This content does not constitute legal advice. For specific legal questions, consult a qualified Thai attorney.
Copyright © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. The Thai statutory text (ตัวบทกฎหมาย) and the original Thai-language Supreme Court (Dika) decisions are in the public domain as published in the Royal Thai Government Gazette (ราชกิจจานุเบกษา) pursuant to Section 7 of the Copyright Act B.E. 2537 (1994). All other content, including English translations, Supreme Court (Dika) decision summaries, legal annotations, cross-references, commentary, and editorial analysis, is the copyrighted intellectual property of ThaiLawOnline and its editors, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) and Wichuda Atthamethakon (LL.M.). Unauthorized reproduction or distribution is prohibited.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต