ตรวจสอบโดย ThaiLawOnline สำนักงานกฎหมายไทยที่ได้รับใบอนุญาตและดำเนินกิจการในประเทศไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ทนายความผู้รับผิดชอบสำนวน: Wichuda Atthamethakon, น.ม., ใบอนุญาตให้เป็นทนายความ เลขที่ 3149/2556.
ปรับปรุงล่าสุดเมื่อ
ตรวจสอบล่าสุด: 25 กันยายน 2569 อ่านเทียบกับตัวบทภาษาไทยของพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 มาตรา 4 (บทนิยามคำว่าเจ้าบ้าน) มาตรา 38 และมาตรา 77 และตรวจสอบในระบบกลางทางกฎหมายของรัฐบาลแล้วว่า ไม่มีฉบับใดของพระราชบัญญัตินี้ที่บันทึกไว้ซึ่งเปลี่ยนโทษปรับตามมาตรา 77 เป็นค่าปรับตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 สิ่งที่ไม่ได้ตรวจสอบในการทบทวนครั้งนี้: ระเบียบของอธิบดีว่าด้วยวิธีการยื่นแจ้ง (ช่องทางออนไลน์และทางไปรษณีย์) รายการเอกสาร และแนวปฏิบัติในการบังคับใช้ที่อธิบายไว้ ซึ่งแตกต่างกันไปตามแต่ละสำนักงาน ตรวจสอบซ้ำเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2569: อ่านมาตรา 38 ในภาษาไทยอีกครั้ง (24 ชั่วโมง สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองในพื้นที่ หรือสถานีตำรวจหากไม่มีสำนักงานดังกล่าว กองตรวจคนเข้าเมืองในกรุงเทพฯ และการยื่นแจ้งตามระเบียบของอธิบดี) ไม่มีการแก้ไขใดๆ.
ทีเอ็ม30 คือการแจ้งที่เจ้าของที่พักต้องยื่นเมื่อมีชาวต่างชาติพักค้างคืนที่ที่พักของตน หน้าที่นี้มาจาก มาตรา 38 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมืองของไทย พ.ศ. 2522 (1979) และตกแก่ผู้ที่รับคนต่างด้าวซึ่งได้รับอนุญาตให้อยู่ในประเทศไทยเป็นการชั่วคราวเข้าพัก ได้แก่ เจ้าบ้าน เจ้าของหรือผู้ครอบครองเคหสถาน หรือผู้จัดการโรงแรม พระราชบัญญัตินี้นิยามเจ้าบ้านว่าเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ครอบครองบ้าน ไม่ว่าในฐานะเจ้าของ ผู้เช่า หรือในฐานะอื่นใด (มาตรา 4) ดังนั้น ผู้เช่าที่ให้แขกชาวต่างชาติเข้าพัก แม้จะเป็นผู้เช่าชาวต่างชาติเอง ก็อาจเป็นผู้ที่ต้องยื่นแจ้ง สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองมักขอดูใบรับแจ้ง TM30 เมื่อคนต่างชาติยื่นขอต่ออายุวีซ่า ขอ ใบอนุญาตทำงาน หรือ รายงานตัว 90 วัน (ตม.47).
สารบัญ
กรอบกฎหมาย
ภาระผูกพันดังกล่าวถูกกำหนดไว้ในมาตรา 38 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979) สำหรับรายละเอียดเกี่ยวกับการบังคับใช้ การผ่อนปรน และการแก้ไขข้อกำหนดดังกล่าวระหว่างปี ค.ศ. 2018 ถึง 2020 โปรดดูคำอธิบายโดยละเอียดของเราเกี่ยวกับ ประวัติความเป็นมาและการพัฒนาของกฎระเบียบของ TM30.
ความรับผิดชอบของเจ้าของบ้าน
หน้าที่นี้ตกอยู่กับเจ้าบ้าน เจ้าของหรือผู้ครอบครองเคหสถาน หรือผู้จัดการโรงแรม (มาตรา 38) และใช้บังคับเฉพาะกรณีที่คนต่างด้าวได้รับอนุญาตให้อยู่ในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราวเท่านั้น ดังนั้นคนต่างด้าวที่มีถิ่นที่อยู่ถาวรจึงไม่อยู่ในบังคับของหน้าที่นี้ สำหรับคนต่างด้าวในกลุ่มนี้ ประเภทของวีซ่าไม่มีผลแต่อย่างใด ค่าปรับตกอยู่กับผู้ที่มีหน้าที่ต้องแจ้ง ซึ่งโดยปกติคือเจ้าของบ้านผู้ให้เช่า แต่จะเป็นผู้เช่าในกรณีที่ผู้เช่าเป็นเจ้าบ้านที่รับคนต่างด้าวเข้าพัก.
ไทม์ไลน์การรายงาน
การแจ้ง TM30 ต้องทำภายใน 24 ชั่วโมงนับแต่คนต่างชาติเดินทางมาถึงที่พัก ซึ่งใช้ทั้งกับผู้ที่มาถึงใหม่และผู้พักอาศัยที่กลับมาหลังเดินทางไปต่างประเทศ การแจ้งต้องทำต่อสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองในพื้นที่ หรือต่อสถานีตำรวจท้องที่หากในพื้นที่นั้นไม่มีสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง ส่วนในกรุงเทพฯ ให้แจ้งต่อกองตรวจคนเข้าเมือง (มาตรา 38).
เอกสารที่ต้องใช้
เอกสารสำหรับผู้เช่า
ผู้เช่าชาวต่างชาติจะต้องแสดงสำเนาหนังสือเดินทางแก่ผู้ให้เช่า ซึ่งรวมถึง:
- หน้าข้อมูลส่วนบุคคล
- หน้าข้อมูลวีซ่าปัจจุบัน
- ตราประทับเข้าล่าสุด
- ส่วนขยายก่อนหน้า (ถ้ามี)
เอกสารสำหรับเจ้าของบ้าน
เจ้าของทรัพย์สินต้องรวบรวมข้อมูลดังต่อไปนี้:
- แบบฟอร์มใบสมัคร TM30 ที่กรอกครบถ้วน
- สำเนาบัตรประจำตัวประชาชนหรือหนังสือเดินทางของเจ้าของบ้าน
- สำเนาสมุดทะเบียนบ้าน
- สำเนาสัญญาเช่า
- เอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน
วิธีการส่งผลงาน
การลงทะเบียนออนไลน์
สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองมีระบบ TM30 ออนไลน์ที่ช่วยให้การแจ้งของเจ้าของบ้านที่คุ้นเคยกับเทคโนโลยีเป็นไปอย่างสะดวก ระบบนี้ต้องตั้งค่าบัญชีครั้งแรกพร้อมการยืนยันข้อมูลที่พัก และช่วยให้จัดการผู้เช่าต่างชาติหลายรายได้อย่างต่อเนื่อง.
การลงทะเบียนด้วยตนเอง
สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองในพื้นที่ดำเนินการรับแจ้ง TM30 ภายในวันเดียวกัน วิธีนี้ทำให้ได้รับการยืนยันและใบรับแจ้งทันทีสำหรับเก็บไว้เป็นหลักฐานของผู้เช่า.
การลงทะเบียนไปรษณีย์
การส่งเอกสารทางไปรษณีย์เป็นทางเลือกสำหรับเจ้าของที่ดินที่อยู่ห่างไกล การประมวลผลใช้เวลานานกว่าและมีความเสี่ยงที่การล่าช้าของจดหมายอาจส่งผลต่อการปฏิบัติตามกำหนดเวลา.
การปฏิบัติตามกฎระเบียบและบทลงโทษ
ระดับการบังคับใช้กฎหมาย
มาตรการบังคับใช้ TM30 แตกต่างกันไปตามสถานที่และเงื่อนไข กรุงเทพฯ และพื้นที่ท่องเที่ยวหลักมักบังคับใช้มาตรการนี้เข้มงวดกว่าในพื้นที่ชนบท เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองอาจขอดูใบรับแจ้ง TM30 ในระหว่างการต่ออายุวีซ่าและขั้นตอนอื่นๆ.
โครงสร้างบทลงโทษ
โทษถูกกำหนดโดย มาตรา 77 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 (1979) เจ้าบ้าน เจ้าของ หรือผู้ครอบครองเคหสถานที่ไม่ปฏิบัติตามมาตรา 38 ต้องระวางโทษ ปรับ ของ ไม่เกิน 2,000 บาท. เมื่อผู้รับผิดชอบเป็น ผู้จัดการโรงแรม, ค่าปรับคือ ตั้งแต่ 2,000 ถึง 10,000 บาท. ในกรณีแรกไม่มีข้อกำหนดขั้นต่ำตามกฎหมาย ดังนั้นจำนวนเงินจึงถูกกำหนดอยู่ภายในเพดานดังกล่าว ค่าปรับจะถูกกำหนดให้แก่ผู้ที่มีหน้าที่ต้องแจ้ง ซึ่งไม่ใช่ผู้เข้าพักชาวต่างชาติโดยตรง แต่การไม่ปฏิบัติตามก็ยังอาจส่งผลกระทบต่อขั้นตอนด้านการตรวจคนเข้าเมืองของผู้เช่าและการยื่นขอวีซ่าในอนาคตได้.
ข่าวสารกฎหมายไทย ฟรีทางอีเมล
อัปเดตข่าวสารเป็นภาษาอังกฤษที่เข้าใจง่ายเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของกฎหมายไทยที่ส่งผลกระทบต่อชาวต่างชาติ: อสังหาริมทรัพย์, วีซ่า, การสมรส, ธุรกิจ และพินัยกรรม จดหมายข่าวสั้นเพียงฉบับเดียวต่อเดือน จากสำนักงานกฎหมายที่ดำเนินงานมาตั้งแต่ปี 2549 ไม่มีการส่งสแปม ยกเลิกรับได้ทุกเมื่อ.