อัตราส่วนพนักงานไทยต่อพนักงานต่างชาติที่ 4:1 สำหรับการต่ออายุวีซ่าทางธุรกิจ

ตรวจสอบโดย ThaiLawOnline สำนักงานกฎหมายไทยที่ได้รับใบอนุญาตและดำเนินกิจการในประเทศไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ทนายความผู้รับผิดชอบสำนวน: Wichuda Atthamethakon, น.ม., ใบอนุญาตให้เป็นทนายความ เลขที่ 3149/2556.

ปรับปรุงล่าสุดเมื่อ 29 กันยายน 2569

อัตราส่วน 4:1 (อัตราส่วนพนักงานไทย 4 ต่อ 1, also written อัตราส่วน 4 ต่อ 1 หรือ กฎ 4 ต่อ 1) คือข้อกำหนดที่บริษัทไทยต้องจ้างคนไทย 4 คนสำหรับคนต่างชาติที่ตนสนับสนุนเพื่อขอใบอนุญาตทำงาน และอีกหนึ่งปีตามข้อกำหนดที่กำหนดไว้ การขออยู่ต่อในราชอาณาจักร. จำนวนเงินที่ต้องจ่ายต่อชาวต่างชาติคือ 2,000,000 บาท โดยมีตัวเลขที่สองคือเงินทุนจดทะเบียนที่ชำระแล้ว ไม่ได้ระบุไว้ในประกาศฉุกเฉินการจัดการงานของชาวต่างชาติเอง ทั้งสองตัวเลขมาจากเกณฑ์ที่กรมการจัดหางานและสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานใช้ สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง, ซึ่งเป็นเหตุผลที่การทำซ้ำจะต้องดำเนินการทุกครั้งในการต่ออายุใบอนุญาต ไม่ใช่เพียงครั้งเดียว.

กฎนี้มาจากไหน

อัตราส่วนเป็นกฎเกณฑ์ด้านการเข้าเมือง เป็นข้อ 2.1(5) ของตารางเกณฑ์ที่แนบมากับคำสั่งกรมการเข้าเมืองที่ 12/2568 เมื่อวันที่ 23 มกราคม 2568 และกรมการเข้าเมืองใช้กฎเกณฑ์นี้เมื่ออนุญาตให้ขยายระยะเวลาการพำนักของชาวต่างชาติเป็นระยะเวลาหนึ่งปี โดยธุรกิจต้องจ้างชาวต่างชาติให้ทำงานในตำแหน่งพนักงานประจำของบริษัทไม่น้อยกว่า 4 คน ใบอนุญาตทำงาน ตัวมันเองถูกควบคุมโดยเครื่องมือที่แตกต่างกัน และมีเกณฑ์การทดสอบที่แตกต่างกัน สำหรับคนธรรมดา บริษัทจำกัด ระเบียบของกรมการจัดหางานปี 2547 กำหนดขนาดของนายจ้างตามขนาดทุน โดยอนุญาตให้มีใบอนุญาตหนึ่งใบต่อ 2,000,000 บาทของทุนจดทะเบียนที่ชำระแล้ว และกำหนดอัตราส่วนการจ้างงานสำหรับบริษัทไม่เลยเลย ชาวต่างชาติที่ต้องการทำงานที่นี่เป็นเวลาหนึ่งปีต้องมีทั้งสองอย่าง ซึ่งเป็นเหตุผลที่การทดสอบทั้งสองครั้งมักจะดำเนินการควบคู่กันไป โดยพนักงานชาวไทยสี่คนต้องเป็นพนักงานที่แท้จริง คือมีชื่ออยู่ในบัญชีรายชื่อพนักงานที่ได้รับการจ่ายเงินอย่างน้อยตามกฎหมายของจังหวัด ค่าจ้างขั้นต่ำ, ผู้ที่ลงทะเบียนเพื่อรับสวัสดิการสังคมและปรากฏอยู่ในแบบฟอร์มการชำระเงินรายเดือนสำหรับเดือนก่อนหน้า โดยปกติแล้วจะต้องชำระเงินครบตามจำนวน ไม่ใช่เพียงแค่ลงทะเบียนเท่านั้น และผู้ที่เข้ามาเป็นชาวต่างชาติเพิ่มเติมจะต้องจ่ายเงินเพิ่มอีก 2,000,000 บาท และชาวไทยอีก 4 คน.

ตัวเลขทั้งสองไม่สามารถปรับลดได้โดยไม่มีขีดจำกัด ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญเมื่อบริษัทวางแผนการจ้างพนักงานต่างชาติรายที่สามหรือที่สี่ สำหรับบริษัทที่จำกัดการกำหนดกฎเกณฑ์ดังกล่าวจะใช้กับเงินทุนเท่านั้น และวงเงินดังกล่าวจะจำกัดที่ 10 ล้านบาท ยกเว้นกรณีที่นายจ้างจ่ายภาษีเงินได้นิติบุคคลไม่น้อยกว่า 3,000,000 บาทในปีที่ผ่านมา และมีรายได้จากเงินตราต่างประเทศไม่น้อยกว่า 30,000,000 บาท นำเข้าโดยผ่านการท่องเที่ยวหรือธุรกิจบริการด้านการท่องเที่ยว หรือมีพนักงานชาวไทยอย่างน้อย 100 คน โดยในกรณีนี้พนักงานชาวไทยทั้งสี่คนจะไม่ถูกรวมอยู่ในกฎเกณฑ์ดังกล่าว สำหรับบริษัทใดก็ตามที่เข้าเกณฑ์ดังกล่าวจะถือว่ามีจำนวนพนักงานตามเกณฑ์ของกรมการเข้าเมืองปี 2547 ซึ่งมีเกณฑ์ดังนี้คือ ข้อ 5 ของระเบียบกรมการเข้าเมืองว่าด้วยเกณฑ์การพิจารณาอนุญาตให้คนต่างชาติทำงาน กฎหมายฉบับนี้ถูกออกภายใต้พระราชบัญญัติการทำงานของชาวต่างชาติฉบับเดิม และพระราชกฤษฎีกาฉุกเฉินปี 2017 ยังคงให้ใช้กฎเกณฑ์รองที่เกี่ยวข้องอยู่จนกว่าจะขัดแย้งกับกฎหมายฉบับดังกล่าว และจนกว่ากฎเกณฑ์ที่ออกภายใต้พระราชกฤษฎีกานี้จะเข้ามาแทนที่.

กรณีที่ชาวต่างชาติเป็นคู่สมรสกับพลเมืองไทยและอาศัยอยู่กับเขา/เธอ โดยกรมการจัดหางานจะลดทุนทรัพย์ให้เหลือ 1,000,000 บาทสำหรับใบอนุญาตของคู่สมรส (ข้อ 5(3)); การลดทุนทรัพย์จากสี่คนเป็นสองคนนั้นอยู่ในข้อ 6 และใช้เฉพาะกรณีที่นายจ้างเป็นบุคคลธรรมดาเท่านั้น คำสั่งการเข้าเมืองไม่มีอัตราส่วนลดทุนทรัพย์: ชาวต่างชาติที่แต่งงานแล้วและมีเหตุผลในการแต่งงาน (ข้อ 2.18) ต้องผ่านการทดสอบรายได้หรือเงินฝาก และไม่มีอัตราส่วนกับพนักงานชาวไทย ขณะที่กรณีที่แต่งงานเพื่อธุรกิจจะต้องผ่านเกณฑ์รายได้เต็มจำนวน 4:1 บริษัทที่ดำเนินธุรกิจภายใต้สนธิสัญญาต้องมีทุนทรัพย์ขั้นต่ำ 3,000,000 บาท.

ต้นทุนที่ต้องจ่ายและจุดที่บริษัทต่างๆ มักทำผิดพลาด

ค่าใช้จ่ายที่แท้จริงของใบอนุญาต. สำหรับพนักงานชาวไทยที่ทำงานในกรุงเทพฯ รายได้ขั้นต่ำ 400 บาทต่อวัน เท่ากับ 48,000 บาทต่อเดือน รวมทั้งส่วนแบ่งเงินประกันสังคมของนายจ้าง โดยไม่รวมค่าใช้จ่ายด้านสำนักงานหรือบัญชี ตัวเลขดังกล่าวไม่ใช่ค่าธรรมเนียมของรัฐ 3,000 บาท แต่เป็นราคาของใบอนุญาตที่ผู้ขอรับเองเป็นผู้จ่าย คู่มือการเป็นเจ้าภาพเอง ระบุถึงวิธีการที่บริษัทที่ดำเนินงานโดยเจ้าของธุรกิจวางแผนเพื่อจัดการกับสถานการณ์ดังกล่าว.

ข้อผิดพลาดทั่วไป. การนับรวมผู้ช่วยพาร์ทไทม์ ผู้เกี่ยวข้องหรือผู้ถือหุ้นที่ไม่ได้รับเงินเดือน การปล่อยให้พนักงานไทยลาออกก่อนการต่ออายุโดยไม่มีผู้แทนในระบบประกันสังคม และการจ่ายเงินสี่ครั้งให้กับบุคคลที่ไม่มีการทำงานเลย ซึ่งสุดท้ายแล้วก็คือพนักงานที่ปรากฏตัวอยู่แต่ในบัญชีผู้ถูกฟ้องร้องตามที่ระบุไว้ใน คู่มือการดำเนินการต่อนอมินี: บริษัทได้เรียกตัวผู้บริหารเข้าให้การเพื่อรับทราบข้อกล่าวหาเรื่องการฉ้อโกง ไม่ใช่เพียงการปฏิเสธใบอนุญาตเท่านั้น เอกสารที่พิสูจน์ถึงกรณีดังกล่าวคือแบบแสดงรายการเงินสมทบประกันสังคมรายเดือน PND.1 รายการภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่าย PND.1 และรายชื่อพนักงานพร้อมสำเนาบัตรประจำตัวประชาชน.

ตัวเลข และผู้ที่ได้รับการยกเว้น

กฎมาตรฐานและรูปแบบต่างๆ ของกฎนั้นอ่านได้ง่ายที่สุดเมื่ออ่านคู่กัน.

อัตราส่วนนี้เป็นเงื่อนไขในการอนุญาตให้พนักงานอยู่ในประเทศ ไม่ใช่กฎหมายบริษัท: บริษัทในประเทศไทยที่ไม่มีพนักงานชาวต่างชาติอาจมีพนักงานได้มากเท่าที่ต้องการ โดยไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อการแบ่งการถือหุ้น 51/49 ตามกฎหมายธุรกิจต่างประเทศ แม้ว่าทั้งสองเงื่อนไขนี้มักถูกเข้าใจผิดกัน เนื่องจากทั้งสองปรากฏอยู่ในเอกสารบริษัทเดียวกันเมื่อมีการต่ออายุใบอนุญาต.

โครงสร้างสามแบบทำให้อัตราส่วนผ่อนคลายลง มีพนักงานไทยคนหนึ่งต่อชาวต่างชาติหนึ่งคน แทนที่จะเป็น 4 ราย และยังได้รับการยกเว้นค่าทุนจดทะเบียน 2,000,000 บาท และงบการเงินที่ได้รับการตรวจสอบแล้วซึ่งอยู่เคียงข้างกัน: ธุรกิจการค้าระหว่างประเทศที่ดำเนินงานในฐานะสำนักงานตัวแทน, ก สำนักงานภูมิภาคและ บริษัทข้ามชาติที่ดำเนินธุรกิจในฐานะสำนักงานสาขา. นั่นคือข้อ 2.1(6) ซึ่งอยู่ในลำดับเดียวกันกับข้อ 4:1 และรายการสามข้อของมันก็ครบถ้วนสมบูรณ์ สตาร์ทอัพ ยังเข้าถึงหนึ่งต่อหนึ่ง แต่ผ่านทางส่วนที่แตกต่างกันของข้อ 2.1 โดยมีเงื่อนไขเฉพาะของตน และความแตกต่างนี้กำหนดว่าบริษัทรุ่นใหม่ต้องแสดงอะไรได้บ้าง ส่วนนั้นครอบคลุมกลุ่มอุตสาหกรรมเป้าหมายแปดสิบแปดแห่งที่รัฐสนับสนุน และสตาร์ทอัพที่ได้รับการรับรองภายใต้บัญชีรายชื่อ C ของคำสั่งของ DEPA หรือองค์การส่งเสริมการนวัตกรรมแห่งชาติ โดยกำหนดให้ต้องมีพนักงานต่างชาติที่ได้รับค่าจ้างอย่างน้อย 50,000 บาทต่อเดือน และบริษัทที่มีทุนจดทะเบียนขั้นต่ำ 1,000,000 บาท โดยหนึ่งในสี่ต้องจ่ายในปีแรกและทั้งหมดในปีที่สี่ ส่วนในส่วนนั้น กลุ่มอุตสาหกรรมเป้าหมายแปดสิบแปดแห่งระบุอัตราส่วนแบบหนึ่งต่อหนึ่งโดยตรง ในขณะที่สำหรับสตาร์ทอัพ การคำนวณอัตราส่วน 1 ต่อ 1 จะใช้ได้เมื่อครบ 5 ปีนับตั้งแต่บริษัทได้รับการจดทะเบียน. ไม่มีการผ่อนปรนใดๆ ที่กระทบกับหลักเกณฑ์ที่กรมการจัดหางานกำหนดไว้ พวกมันเป็นเพียงการผ่อนปรนในส่วนของอัตราการย้ายถิ่นฐาน และธุรกิจใดที่คาดว่าจะพึ่งพาสิ่งเหล่านี้ควรยืนยันว่าได้ยื่นแบบฟอร์มดังกล่าวในหมวดที่ระบุไว้ในคำสั่ง.

ปรับปรุงล่าสุด: 29 กันยายน 2569. คำสั่งกรมการเข้าเมืองที่ 12/2568 ข้อบัญญัติส่วนที่ 2.1 และ 2.18 และข้อ 5 และ 6 ของระเบียบกรมการจัดหางานว่าด้วยเกณฑ์การพิจารณาอนุญาตให้คนต่างด้าวทำงาน พ.ศ. 2547 ได้มีการอ่านเป็นภาษาไทย โดยตัวเลขมงคลแห่งสนธิสัญญาและแถว LTR และ SMART ไม่มีการอ่านใหม่ในบทความนี้.

คำถามที่พบบ่อย

ดูเพิ่มเติม: ใบอนุญาตทำงาน, ประกันสังคม, ทุนจดทะเบียนและทุนชำระแล้ว, BOI, และคำแนะนำเกี่ยวกับ ใบอนุญาตทำงานในกรุงเทพฯ และ การสมัครรับใบอนุญาตทำงานด้วยตนเอง.