มาตรา 55: อำนาจฟ้องและสิทธิเสนอคดีต่อศาล

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ตีความมาตรานี้

1. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1760/2568 (2025)

   บุคคลจะมีอำนาจฟ้องตามมาตรา 55 ก็ต่อเมื่อมีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่เกิดขึ้นจริง หากข้อเท็จจริงตามคำฟ้องไม่ปรากฏการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ ย่อมไม่มีข้อโต้แย้งสิทธิและไม่มีสิทธิฟ้องคดี

   ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงอันเป็นเหตุแห่งการฟ้องคดีและคำขอบังคับตามสัญญาเช่าพื้นที่และสัญญาบริการของห้องพิพาท ยังไม่มีการโต้แย้งสิทธิ จึงไม่ทำให้โจทก์มีสิทธิฟ้องคดีตามมาตรา 55 ประกอบพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 มาตรา 7

2. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6067/2567 (2024)

   ผู้ที่ได้รับผลกระทบโดยตรงจากคำวินิจฉัยของหน่วยงานและมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง ถือเป็นผู้ที่ถูกโต้แย้งสิทธิตามมาตรา 55 และมีสิทธินำคดีมาฟ้องต่อศาลได้

   โจทก์เป็นผู้ได้รับผลกระทบโดยตรงจากคำวินิจฉัยของจำเลยและมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามกฎหมายว่าด้วยเงินทดแทน ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นกรณีที่มีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ตามมาตรา 55 ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 โจทก์จึงเป็นผู้ถูกโต้แย้งสิทธิและฟ้องขอให้เพิกถอนคำวินิจฉัยได้

3. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1282/2568 (2025)

   มาตรา 55 หมายถึงกรณีที่เมื่อมีข้อโต้แย้งสิทธิเกิดขึ้น บุคคลได้เสนอคดีของตนต่อศาลด้วยการฟ้อง หากกระบวนพิจารณาก่อนหน้ามิใช่การฟ้องคู่ความฝ่ายนั้น ย่อมถือไม่ได้ว่าคู่ความฝ่ายนั้นเป็นจำเลยที่ขาดนัดยื่นคำให้การ

   คดีก่อนเป็นคดีที่โจทก์ได้กรรมสิทธิ์โดยการครอบครองปรปักษ์ มิใช่คดีที่เมื่อมีข้อโต้แย้งสิทธิเกิดขึ้น จำเลยได้เสนอคดีของตนด้วยการฟ้องโจทก์ให้เข้ามาเป็นจำเลยตามมาตรา 55 ศาลฎีกาจึงเห็นว่าถือไม่ได้ว่าโจทก์ซึ่งเป็นจำเลยได้รับหมายเรียกแล้วมิได้ยื่นคำให้การภายในกำหนด อันจะถือว่าขาดนัดยื่นคำให้การ

คำพิพากษาที่คัดสรรและตรวจสอบเลขคดีจากฐานข้อมูลศาลฎีกา คำแปลภาษาอังกฤษโดยสำนักงานเพื่อการศึกษา