บริษัทที่ได้รับเงินทุนจากต่างประเทศถูกเจาะทะลุม่านนิติบุคคล ศาลเปิดม่านบริษัทที่รับต่างประเทศจากต่างประเทศ

โจทก์เป็นส่วนที่ไม่จำเป็นต้องลงทะเบียนในระบบภายในเป็นความแตกต่างด้าวตามในพ.ร.บ. ประกอบตามธุรกิจของคนต่างด้าว พ.ศ.2542 มาตรา 4 โครงสร้างของโจทก์โดยรวมไม่ถึงกึ่งหนึ่งบัญชีส่วนใหญ่ตามพ. แต่บางส่วนในบริษัท พ. ความจริงเป็นของโจทก์เกินกึ่งหนึ่งซึ่งไม่เป็นไปตามทุนที่จดทะเบียนถือว่าบริษัท พ. และโจทก์เป็นการประกอบธุรกิจการค้าในพื้นที่ขนาดใหญ่ธุรกิจที่ไม่อนุญาตให้คนต่างด้าวประกอบกิจการที่มีพิเศษตามบัญชีหนึ่งท้ายนี้ในลักษณะโจทก์จึงมิใช่ผู้มีชื่อเสียงโดยนิตินัยในความผิดต่อ พ.ร.บ. คำนึงถึงความผิดเกี่ยวกับห้างหุ้นส่วนจดทะเบียนจดทะเบียนห้างหุ้นส่วนจำกัดบริษัทจำกัดสมาคมและมูลนิธิ พ.ศ.2499 และความผิดตามป.อ. มาตรา 353 เนื่องจากความผิดที่เกิดขึ้นเป็นผลเนื่องมาจากธุรกิจที่ไม่พึงประสงค์ของโจทก์
โจทก์เซอร์และแก้กฎหมายขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสี่ตามแบบฟอร์มกฎหมายอาญา มาตรา 83, 90, 91, 137, 264, 267, 341, 352, 353 และการเฉลิมฉลองการพิจารณาคดีเกี่ยวกับห้างหุ้นส่วนจดทะเบียน ห้างหุ้นส่วนจำกัดบริษัทจำกัด สมาคม และมูลนิธิ พ.ศ. 2499 มาตรา 42
ศาลชั้นต้นในศาลฎีกาพิพากษาไม่มีศาลพิพากษายก
โจทก์ร้องขอจดหมายโดยการพิจารณาซึ่งจะพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นในจดหมายในปัญหาข้อเท็จจริง
ศาลยุติธรรมพิพากษาแก้เป็นว่า คดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 มีมูลความผิดตามแบบฟอร์มกฎหมายอาญา มาตรา 353 ความสงสัยเกี่ยวกับห้างหุ้นส่วนอย่างเป็นทางการตั้งแต่ต้นห้างจำกัดบริษัทจำกัด สมาคมและมูลนิธิ พ.ศ.2499 มาตรา 42 (2) ให้ศาลชั้นต้นประสิทธิภาพของโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ในการพิจารณาคดีที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาชั้นศาล
จำเลยที่ยังคงให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิพากษายกคดี
โจทก์ร้องขอจดหมายโดยการพิจารณาซึ่งจะพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นในจดหมายในปัญหาข้อเท็จจริง
ศาลยุติธรรมพิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดตามหลักเกณฑ์การพิจารณาความผิดเกี่ยวกับห้างหุ้นส่วนจดทะเบียน ห้างหุ้นส่วนจำกัดบริษัทจำกัด สมาคมและมูลนิธิ พ.ศ.2499 มาตรา 42 (2) กฎหมายอาญา มาตรา 353 กฎหมายการพิจารณาคดีกฎหมายอาญา มาตรา 83 ตรวจสอบของจำเลยและเป็นความผิดหลายคดีรวม 3 กระทงให้พิจารณาทุกกรรมเป็นกระทงการพิจารณาคดีทางกฎหมายอาญามาตรา 91 โดยแต่ละกระทงความผิดเป็นความผิดตามกฎทั่วไปในการเป็นกรรมผิดต่อกฎหมายหลายบทลงโทษตามข้อกำหนดของกฎหมายเกี่ยวกับห้างหุ้นส่วนจดทะเบียน ห้างหุ้นส่วนจำกัด บริษัทจำกัด สมาคมและมูลนิธิ พ.ศ.2499 มาตรา 42 (2) การสอบสวนกฎหมายที่มีโทษหนักที่สุดตามอัยการอาญามาตรา 90 กระทงในครัวเรือนคนละ 3 ปีรวม 3 กระทงเป็นคดีคนละ 9 ปี
จำเลยเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงเป็นข้อเท็จจริงตามคำตัดสินศาลยุติธรรมโดยโจทก์กับจำเลยที่ 1 และที่ 2 ของกฎหมายฎีกาในส่วนของรับฟังได้เบื้องต้นว่าโจทเป็นประเภทบริษัทจำกัด จดทะเบียนที่บริติช เวอร์จินประเทศ ตรวจสอบในธุรกิจค้าขายมีดินายเรกเป็นตรวจสอบผู้ตรวจสอบระบบแนะนำการแทนโจทก์และจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ร่วมลงทุนกันซื้อที่ดินพัฒนาที่ดินภูเก็ตพัฒนาเป็นบ้านผู้บริหารและอาคารพาณิชย์เพื่อจำหน่ายคนทั่วไป กันให้โจทก์โดยนายเรกลงทุน 3,000,000 ดอลลาร์สหรัฐเพื่อจำเลยที่ 1 เพื่อให้โจทก์โอนเงิน 129,000,000 บาท แทนจำนวนที่กันไว้ติดตามข้อตกลงกันไว้ในส่วนการคืนเงินที่โจทก์ลงทุนไปทั้งหมดจำนวน 129,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ย 7 พิจารณาและทบทวนเป็นการลงทุนจำนวน 3,000,000 อย่างเป็นทางการและเรียกคืน 40 ของการได้รับจากการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ มุมมองที่บริษัทพีซฟุลขายอสังหาริมทรัพย์คอร์ปจำกัดเพื่อดำเนินการตามตัวอย่างทั่วไปในจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ในรูปแบบสมุนไพรตามการรับรองเทคโนโลยีโจทก์เป็นภาคส่วนสามัญของพีซฟุซขายอสังหาริมทรัพย์คอร์ปอเรชั่นจำนวน 7,0000 หุ้นหุ้นละ 100 บาท บาทเป็นในตัวเมือง 700,000 บาททุนจากที่จดทะเบียน 2,000,000 บาท ส่วนข้อเท็จจริงตามทางนำสืบของโจทก์ได้ความว่าการเมืองที่ใช้ประกอบธุรกิจค้าที่ดินส่วนหน้าพีซฟุลล์ที่อยู่อาศัย คอร์ปต่อมาเป็นเงินของโจทก์ 129,000,000 บาทที่โอนให้กับจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ผ่านบริษัทเอ็มเอวิลีลาสคอลลินส์ที่จำเลยที่ 1 และที่ 3 จำเลยที่ 1 ดูเงินจำนวนดังกล่าวแล้ว จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 นำเงินมาโจทก์ไปซื้อที่ดินจำนวน 2 รายงานบางส่วนมีการแยกเป็น 9 โครงสร้างคือที่ดินโฉนดเลขที่ 35425, 35426, 35427, 35428, 35430, 8465, 8466, 35819 และ 35968 ตำบลเชิงทะเล อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต ในชื่อบริษัทพีซฟุลส์เลคอร์ป จำกัด เจ้าของปากกาในโปรเจ็กต์ไม่ใช่เพียงผู้ลงทุนในฐานะผู้ถือหุ้นที่มุ่งหวังโดยตรงเป็นเพียงแค่บางส่วนโจทก์เท่านั้นที่ประกอบธุรกิจค้าที่ดิน บริษัทพีซ ฟุลล์ ก่อสร้างคอร์ป จำกัดด้วยของโจทก์ 129,000,000 บาทส่วนจำที่ 1 เพิ่มเติมเป็นผู้ถือหุ้น จำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้ถือหุ้นบุริมสิทธิ คนละ 2 ส่วน เห็นพฤติข้อเสียของโจทก์ในลักษณะชี้ให้เห็นชัดว่าโจทก์เจ้าของสิ่งนี้โดยแท้จริงใช้ซื้อที่ดินเพื่อการค้า โจทก์จึงตรวจสอบธุรกิจเกี่ยวกับการค้าที่ดินจากข้อเท็จจริงตามประวัติและที่รับฟังเป็นชื่อเสียงอย่างเปิดเผย พ.ศ.2542 มาตรา 4 (2) ให้เป็นไปตามมาตรา 8 (1) ภายใต้บังคับมาตรา 6 มาตรา 7 มาตรา 10 และมาตรา 12 ตรวจสอบมิให้คนต่างด้าวประกอบธุรกิจที่อนุญาตคนต่างด้าวประกอบธุรกิจเป็นพิเศษตามรสชาติในบัญชีหนึ่งโดยบัญชีท้ายรายการธุรกิจของคนต่างด้าว พ.ศ.2542 บัญชีหนึ่ง (9 ) การเข้าชมที่อนุญาตคนต่างด้าวประกอบกิจการพิเศษคือซูเปอร์มาร์เก็ตที่ดินต้องเป็นโจทก์และจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ตกลงร่วมลงทุนกันซื้อที่ดินสำหรับภูเก็ตนำมาพัฒนาเป็นบ้านพักอาศัยและอาคารพาณิชย์เพื่อจำหน่ายแก่บุคคลทั่วไป ย่อมถือในโจทก์เป็นส่วนๆ ด้าวประกอบธุรกิจการค้าที่ดินซึ่งจะปฏิบัติตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวแม้จะรับฟังข้อเท็จจริงเพื่อให้ทราบถึงผลประโยชน์ของบริษัทโจทก์กล่าวอ้างถึงในการตัดสินใจว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 ในแต่ละบุคคลซึ่งรับผิดชอบในการตรวจสอบข้อ จำกัด รองหรือตรวจสอบให้พิจารณาการลงข้อความข้อเท็จจริงในเอกสารคือเอกสารรายงานการประชุมวิสามัญครั้งที่ 1/2551, 2/2551 และ 3/2551 สำหรับลวงให้โจทก์ผู้มีส่วนขาดประโยชน์อันควรได้เริ่มต้นจำเลยที่ 1 และที่ 2 ผู้มีอำนาจได้รับการจัดการให้ทรัพย์สินของโจทก์มีหน้าที่ผิดหน้าที่ด้วยประการใด โดยการตรวจสอบลำไส้เป็นเหตุให้คุณทราบถึงประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นกับของโจทก์ส่วนใหญ่แต่ส่วนหนึ่งของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นผลสืบเนื่องมาจากเส้นทางธุรกิจของโจทก์ซึ่งจะเป็นสาเหตุตามบทบัญญัติของกฎหมายนั่นเอง โจทก์จึงมิใช่ผู้ดูแลสุขภาพโดยนิตินัยตามกฎหมายกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2 (4) ไม่มีอำนาจสืบสวนจำเลยที่ 1 และที่ 2 ตามการพิจารณากฎหมายพิจารณาความอาญามาตรา 28 ขั้นตอนการพิจารณาคดีเป็นข้อกฎหมายอย่างเป็นทางการจำเลยที่ 1 และที่ 2 เพิ่มเติมยกขึ้นในเพิกเฉยฎีกาศาลฎีกาสนามกีฬายกขึ้นขึ้นวินิจฉัยตามความต้องการของกฎหมายฎีกาพิจารณาความความ 195 วรรคสองประเด็นมาตรา 225 ที่ศาลยุติธรรมผู้พิพากษาจำเลยที่ 1 และที่ 2 มานั้นไม่ต้องพิจารณาจากศาลฎีกาไม่จำวิธีวินิจฉัยต้องในข้อที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ฎีกาอีกต่อไป
พิพากษากลับให้ยกผู้กำกับโจทก์