332: คำสั่งศาลหลังพิพากษาคดีหมิ่นประมาท
ตัวบทกฎหมาย
ในคดีหมิ่นประมาทซึ่งมีคำพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ศาลอาจสั่ง (๑) ให้ยึด และทำลายวัตถุหรือส่วนของวัตถุที่มีข้อความหมิ่นประมาท (๒) ให้โฆษณาคำพิพากษาทั้งหมด หรือแต่บางส่วนในหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับหรือหลายฉบับ ครั้งเดียวหรือหลายครั้ง โดยให้จำเลยเป็นผู้ชำระค่าโฆษณา
คำแปลภาษาอังกฤษ
In a case of defamation in which the accused has been found guilty, the court may order:
(1) the seizure and destruction of the object, or of the part of the object, containing the defamatory matter;
(2) the publication of the whole or part of the judgment in one or more newspapers, once or several times, at the expense of the accused.
คำแปลโดย ThaiLawOnline แปลจากต้นฉบับภาษาไทยและตรวจสอบแล้ว
หมายเหตุของสำนักงาน
มาตรา ๓๓๒ เป็นบทว่าด้วยการเยียวยาหลังคำพิพากษา มิใช่บทกำหนดความผิดและมิใช่บทกำหนดอายุความ อำนาจตามมาตรานี้เกิดขึ้นได้ต่อเมื่อศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานหมิ่นประมาทแล้วเท่านั้น และเป็นดุลพินิจของศาล มิใช่สิทธิที่ผู้เสียหายได้รับโดยอัตโนมัติ คำสั่งตามอนุมาตรา (๑) มุ่งหยุดการเผยแพร่ต่อไป โดยยึดและทำลายวัตถุหรือส่วนของวัตถุที่มีข้อความหมิ่นประมาท ส่วนคำสั่งตามอนุมาตรา (๒) มุ่งฟื้นฟูชื่อเสียง โดยให้โฆษณาคำพิพากษาในหนังสือพิมพ์ด้วยค่าใช้จ่ายของจำเลย ทั้งสองอย่างเป็นมาตรการทางอาญาที่แยกต่างหากจากค่าเสียหายทางแพ่ง และแยกต่างหากจากมาตรา ๓๓๓ ซึ่งกำหนดให้ความผิดในหมวดนี้เป็นความผิดอันยอมความได้
ความสำคัญต่อ
ผู้เสียหายที่ต้องการให้ศาลสั่งตามมาตรานี้ควรระบุคำขอไว้ในคำฟ้องตั้งแต่ต้น เพราะเป็นดุลพินิจของศาลและศาลจะสั่งได้ก็ต่อเมื่อมีคำขอและมีคำพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดแล้ว ในทางปฏิบัติ คำสั่งให้โฆษณาคำพิพากษามีค่ามากในคดีที่ข้อความถูกเผยแพร่ในวงกว้าง เพราะเป็นการแก้ข่าวที่มีน้ำหนักกว่าคำขอโทษเป็นการส่วนตัว ส่วนคำสั่งให้ยึดและทำลายวัตถุนั้นใช้ได้ผลกับสิ่งพิมพ์และวัตถุที่จับต้องได้ แต่มีข้อจำกัดในทางปฏิบัติกับข้อความบนอินเทอร์เน็ต ซึ่งมักต้องใช้กระบวนการตามกฎหมายว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ควบคู่กันไป อนึ่ง กำหนดร้องทุกข์สามเดือนที่มักถูกกล่าวถึงในคดีหมิ่นประมาทนั้นอยู่ในมาตรา ๙๖ ประกอบมาตรา ๓๓๓ มิได้อยู่ในมาตรานี้
มีคำพิพากษาศาลฎีกาอ้างถึงมาตรานี้ 53 คดี (พ.ศ. 2502 ถึง 2567)
ตัวอย่างคำพิพากษาที่อ้างถึง
- คำพิพากษาฎีกาที่ 976/2567 (2024)
- คำพิพากษาฎีกาที่ 2137/2557 (2014)
- คำพิพากษาฎีกาที่ 3/2542 (1999)
- คำพิพากษาฎีกาที่ 2694/2539 (1996)
- คำพิพากษาฎีกาที่ 3391/2527 (1984)
- คำพิพากษาฎีกาที่ 2822/2515 (1972)
- คำพิพากษาฎีกาที่ 8575/2563 (2020)
- คำพิพากษาฎีกาที่ 3462/2560 (2017)
รายการนี้คัดเลือกโดยระบบ โดยให้น้ำหนักกับคำพิพากษาที่ยกมาตรานี้ขึ้นวินิจฉัย มากกว่าคำพิพากษาที่เพียงอ้างถึงตอนพิพากษาลงโทษ ยังไม่ผ่านการตรวจทานโดยสำนักงาน
มักถูกอ้างถึงพร้อมกับ
มาตราที่ปรากฏร่วมกับมาตรานี้บ่อยที่สุดในคำพิพากษาเดียวกัน ตัวเลขคือจำนวนคดี
นับจากฐานข้อมูลคำพิพากษาศาลฎีกาของสำนักงาน จำนวน 83,652 คดี (พ.ศ. 2464 ถึง 2569) จำนวนคดีนับครบถ้วน ส่วนช่วงปีที่แสดงได้ตัดปีที่มีคดีน้อยผิดปกติออก เพื่อให้สะท้อนช่วงเวลาที่มีการอ้างถึงจริง ตัวเลขนี้คำนวณโดยสำนักงานเอง ไม่ใช่สถิติทางการของศาล วิธีการนับและตรวจสอบ
ผู้จัดการฝ่ายบน ThaiLawOnline
วิธีอ้างอิงมาตรานี้
-
อ้างอิงแบบทั่วไป
Penal Code, s. 332 (Thailand) -
อ้างอิงแบบวิชาการ
Penal Code (Thailand), s. 332. ThaiLawOnline, https://www.thailawonline.com/th/thai-penal-code/section-332/ (accessed 17 สิงหาคม 2026). -
อ้างอิงแบบไทย
ป.อ. มาตรา 332 -
ลิงก์ถาวร
https://www.thailawonline.com/th/thai-penal-code/section-332/ -
โค้ดสำหรับฝังในเว็บอื่น
<blockquote cite="https://www.thailawonline.com/th/thai-penal-code/section-332/"><p>ในคดีหมิ่นประมาทซึ่งมีคำพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ศาลอาจสั่ง (๑) ให้ยึด และทำลายวัตถุหรือส่วนของวัตถุที่มีข้อความหมิ่นประมาท (๒) ให้โฆษณาคำพิพากษาทั้งหมด หรือแต่บางส่วนในหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับหรือหลายฉบับ ครั้งเดียวหรือหลายครั้ง โดยให้จำเลยเป็นผู้ชำระค่าโฆษณา</p><footer>Penal Code, s. 332 (Thailand) — <a href="https://www.thailawonline.com/th/thai-penal-code/section-332/">ไทยลอว์ออนไลน์</a></footer></blockquote>
ตัวบทภาษาไทยเป็นฉบับที่ใช้บังคับ คำแปลภาษาอังกฤษเป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการโดย ThaiLawOnline เผยแพร่ให้นำไปใช้ต่อได้โดยอ้างที่มา