กำหนดเวลาบอกกล่าวล่วงหน้าและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า (มาตรา 17)

ตรวจสอบโดย ThaiLawOnline สำนักงานกฎหมายไทยที่ได้รับใบอนุญาตและดำเนินกิจการในประเทศไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ทนายความผู้รับผิดชอบสำนวน: วิชุดา อรรถเมธากุล, น.ม., ใบอนุญาตเนติบัณฑิตไทย เลขที่ 3149/2556.

ปรับปรุงล่าสุดเมื่อ 5 กันยายน 2569

ระยะเวลาแจ้งลาออก (การบอกกล่าวล่วงหน้า, การบอกกล่าวล่วงหน้า, และเมื่อจ่ายเป็นเงินแทนการทำงาน, สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า) คือการบอกกล่าวล่วงหน้าที่คู่สัญญาฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องให้เพื่อบอกเลิกสัญญาจ้างแรงงานที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาตามมาตรา 17 แห่ง พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 กฎคือหนึ่งงวดการจ่ายค่าจ้าง การบอกกล่าวล่วงหน้าซึ่งให้ไว้ในหรือก่อนวันจ่ายค่าจ้างจะมีผลในวันจ่ายค่าจ้างงวดถัดไป และไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าเกินกว่าสามเดือน นายจ้างอาจจ่ายค่าจ้างสำหรับงวดนั้นแทนการให้ลูกจ้างทำงาน การบอกกล่าวล่วงหน้า ฯลฯ แยกต่างหากจากค่าชดเชย และโดยปกติจะต้องจ่ายทั้งสองอย่างควบคู่กัน.

วิธีการทำงานของมาตรา 17

สัญญาจ้างที่มีกำหนดเวลาแน่นอนจะสิ้นสุดลงตามวันที่กำหนดโดยไม่ต้องมีการบอกกล่าวล่วงหน้าจากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง สัญญาจ้างไม่มีกำหนดเวลาต้องมีการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นลายลักษณ์อักษร ณ หรือก่อนวันจ่ายค่าจ้าง เพื่อให้มีผลในวันจ่ายค่าจ้างงวดถัดไป กฎหมายกำหนดเพดานข้อกำหนด3เดือน ดังนั้นลูกจ้างที่ได้รับค่าจ้างเป็นรายเดือนที่มีรอบการจ่ายเงินยาวนานมากจึงไม่มีสิทธิได้รับเกินกว่านั้น แม้ว่าสัญญาจะให้คำมั่นว่าจะกำหนดระยะเวลานานกว่าและคำมั่นนั้นจะมีผลผูกพันก็ตาม ไม่ต้องมีการบอกกล่าวล่วงหน้าในกรณีที่นายจ้างเลิกจ้างด้วยเหตุตามมาตรา 119.

นายจ้างอาจเลือกจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้ และนับตั้งแต่มีการแก้ไขเพิ่มเติมเมื่อปี พ.ศ. 2562 (2019) การชำระเงินดังกล่าวจะต้องชำระในวันที่การเลิกจ้างมีผลบังคับใช้ หน้าดังกล่าวมีผลผูกพันทั้งสองฝ่าย โดยลูกจ้างที่ลาออกก็ต้องแจ้งล่วงหน้าเป็นระยะเวลาการจ่ายเงินหนึ่งงวดเช่นกัน แม้ว่าการเยียวยานายจ้างกรณีที่ลูกจ้างลาออกโดยแจ้งล่วงหน้าน้อยกว่ากำหนดจะเป็นการเรียกร้องค่าเสียหายตามที่พิสูจน์ได้ก็ตาม ความเสียหาย, ซึ่งแทบจะไม่คุ้มค่าที่จะดำเนินการ ค่าจ้างแทนการบอกกล่าวถือเป็นค่าจ้าง จึงต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย และคำนวณในอัตราเดียวกันกับค่าจ้างงวดล่าสุด.

ข้อควรปฏิบัติสำหรับพนักงานต่างชาติ

อ่านสัญญาก่อน. สัญญาจ้างชาวต่างชาติหลายฉบับกำหนดระยะเวลาบอกกล่าวล่วงหน้าที่หนึ่ง สอง หรือสามเดือน ซึ่งยาวนานกว่าขั้นต่ำตามกฎหมายและสามารถบังคับใช้ได้ การให้พนักงานหยุดอยู่บ้านแต่ยังได้รับค่าจ้าง (Garden leave) ซึ่งเป็นกรณีที่พนักงานได้รับเงินเดือนแต่ถูกขอร้องว่าไม่ต้องมาทำงาน ถือว่าถูกกฎหมายและพบได้ทั่วไป ส่วน ใบอนุญาตทำงาน และ การขยายเวลาพำนัก ยังคงมีผลใช้บังคับตลอดระยะเวลาบอกกล่าว เนื่องจากยังคงมีการจ้างงานจนถึงวันที่มีผล ซึ่งเป็นเหตุผลหนึ่งในการเจรจาขอทำงานในช่วงบอกกล่าวแทนการรับสินจ้างแทนการบอกกล่าวจ้างออก.

ข้อผิดพลาดทั่วไป กำลังปฏิบัติว่าการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยเป็นทางเลือกแทนกัน ลูกจ้างที่ถูกเลิกจ้างซึ่งทำงานมาแล้วสองปีและได้รับเงินแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหนึ่งเดือน ยังคงมีสิทธิได้รับเงินอีก 90 วัน’ การชดเชยการเลิกจ้าง ด้านบน อีกกรณีหนึ่งคือการนับกำหนดเวลาบอกกล่าวล่วงหน้าจากวันที่ในจดหมายแทนที่จะเป็นจากวันที่จ่ายเงิน ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้การบอกกล่าวล่วงหน้าหนึ่งเดือนกลายเป็นค่าจ้างเกือบสองเดือน จำนวนเงินทั้งสองนี้สามารถเรียกร้องได้ที่สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานหรือ ศาลแรงงาน; ; คู่มือสิทธิลูกจ้าง ระบุสิทธิประโยชน์ที่กว้างขึ้น.

ตัวอย่างการทำงานของวันที่

สำหรับพนักงานที่ได้รับเงินเดือนทุกวันที่ 25 ระยะเวลาบอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมายจะเป็นดังนี้.

นายจ้างที่ต้องการให้สิ้นสุดสัญญาในวันที่ 25 อย่างเรียบร้อยควรแจ้งล่วงหน้าในหรือก่อนวันที่ 25 ของเดือนก่อนหน้า หรือจ่ายค่าจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าสำหรับวันส่วนเกิน ลูกจ้างที่ลาออกก็ควรทำเช่นเดียวกันเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเรียกร้องค่าเสียหาย แม้ว่าจะมีโอกาสเกิดขึ้นน้อยก็ตาม.

คำถามที่พบบ่อย

ดูเพิ่มเติม: เงินชดเชยเลิกจ้าง, การเลิกจ้าง, ช่วงทดลองงาน, สัญญาจ้างงาน, และคำแนะนำเกี่ยวกับ สิทธิของลูกจ้างในประเทศไทย และ กฎหมายแรงงานไทย.