รีวิวโดย วิชุฑา อัตตะมัธคอน, LL.M., ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพทนายความ 3149/2556 จาก ThaiLawOnline ซึ่งเป็นบริษัทกฎหมายในประเทศไทยที่ให้บริการด้านกฎหมายแก่ชาวต่างชาติมาตั้งแต่ปี 2006.
ปรับปรุงล่าสุดเมื่อ
ระยะเวลาบอกกล่าวล่วงหน้า (การบอกกล่าวล่วงหน้า, kan bok klao luang na, และเมื่อจ่ายเป็นเงินแทนการทำงาน, สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า) คือการบอกกล่าวล่วงหน้าที่คู่สัญญาฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องให้เพื่อบอกเลิกสัญญาจ้างแรงงานที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาตามมาตรา 17 แห่ง พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 หลักคือหนึ่งงวดการจ่ายค่าจ้าง การบอกกล่าวล่วงหน้าซึ่งให้ไว้ในหรือก่อนวันจ่ายค่าจ้างจะมีผลในวันจ่ายค่าจ้างงวดถัดไป และไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าเกินกว่าสามเดือน นายจ้างอาจจ่ายค่าจ้างสำหรับงวดนั้นแทนการให้ลูกจ้างทำงาน การบอกกล่าวล่วงหน้าแยกต่างหากจากค่าชดเชย และโดยปกติจะต้องจ่ายทั้งสองอย่างควบคู่กัน.
สารบัญ
วิธีการทำงานของมาตรา 17
สัญญาจ้างที่มีกำหนดเวลาแน่นอนจะสิ้นสุดลงตามวันที่กำหนดโดยไม่ต้องมีการบอกกล่าวล่วงหน้าจากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง สัญญาจ้างไม่มีกำหนดเวลาต้องมีการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นหนังสือ ณ หรือก่อนวันจ่ายค่าจ้าง เพื่อให้มีผลในวันจ่ายค่าจ้างงวดถัดไป กฎหมายกำหนดเพดานไว้ไม่เกินสามเดือน ดังนั้นลูกจ้างที่ได้รับค่าจ้างเป็นรายเดือนที่มีรอบการจ่ายเงินยาวนานมากจึงไม่มีสิทธิได้รับเกินกว่านั้น แม้ว่าสัญญาอาจให้คำมั่นว่าจะกำหนดระยะเวลานานกว่านี้ได้และคำมั่นนั้นมีผลผูกพัน สัญญาจ้างทดลองงานถือเป็นสัญญาจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลา ดังนั้นลูกจ้างที่ถูกเลิกจ้างระหว่างหรือเมื่อสิ้นสุดระยะทดลองงานก็มีสิทธิได้รับการบอกกล่าวล่วงหน้าเช่นกัน ไม่ต้องมีการบอกกล่าวล่วงหน้าในกรณีที่นายจ้างเลิกจ้างด้วยเหตุตามมาตรา 119.
นายจ้างอาจเลือกจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้ และนับตั้งแต่มีการแก้ไขเพิ่มเติมเมื่อปี 2019 การจ่ายเงินดังกล่าวต้องจ่ายในวันที่ลูกจ้างถูกให้หยุดทำงาน ไม่ใช่ในวันที่การเลิกจ้างจะมีผลในภายหลัง (มาตรา 17/1) หน้าที่นี้มีผลทั้งสองทาง คือ ลูกจ้างที่ลาออกก็ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าหนึ่งงวดการจ่ายค่าจ้างด้วยเช่นกัน แม้ว่าการเยียวยาของนายจ้างกรณีที่ลูกจ้างลาออกโดยแจ้งล่วงหน้าไม่ครบกำหนดคือการเรียกร้องตามจำนวนที่พิสูจน์ได้ของ ค่าเสียหาย, ซึ่งเป็นสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงเป็นส่วนใหญ่ การจ่ายค่าชดเชยเป็นเงินเท่ากับค่าจ้างตามระยะเวลาพักงาน (มาตรา 17/1) โดยคำนวณตามอัตราค่าจ้างสุดท้าย เป็นรายได้จากการจ้างงานที่ต้องเสียภาษี และต้องหักภาษี ณ ที่จ่าย.
ข้อควรปฏิบัติสำหรับพนักงานต่างชาติ
อ่านสัญญาก่อน. สัญญาจ้างชาวต่างชาติหลายฉบับกำหนดระยะเวลาบอกกล่าวล่วงหน้าที่หนึ่ง สอง หรือสามเดือน ซึ่งยาวนานกว่าขั้นต่ำตามกฎหมายและสามารถบังคับใช้ได้ การให้พนักงานหยุดอยู่บ้านแต่ยังได้รับค่าจ้าง (Garden leave) ซึ่งเป็นกรณีที่พนักงานได้รับเงินเดือนแต่ถูกขอร้องว่าไม่ต้องมาทำงาน ถือว่าถูกกฎหมายและพบได้ทั่วไป ส่วน ใบอนุญาตทำงาน และ การขออยู่ต่อในราชอาณาจักร ยังคงมีผลใช้บังคับตลอดระยะเวลาบอกกล่าว เนื่องจากยังคงมีการจ้างงานจนถึงวันที่มีผล ซึ่งเป็นเหตุผลหนึ่งในการเจรจาขอทำงานในช่วงบอกกล่าวแทนการรับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า.
ข้อผิดพลาดทั่วไป คือการถือว่าการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยเป็นทางเลือกแทนกัน ลูกจ้างที่ถูกเลิกจ้างซึ่งทำงานมาแล้วสองปีและได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าหนึ่งเดือน ยังคงมีสิทธิได้รับเงินเท่ากับค่าจ้าง 90 วันเป็น ค่าชดเชย เพิ่มเติมอีกด้วย อีกกรณีหนึ่งคือการนับกำหนดเวลาบอกกล่าวล่วงหน้าจากวันที่ในจดหมายแทนที่จะเป็นจากวันจ่ายค่าจ้าง ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้การบอกกล่าวล่วงหน้าหนึ่งเดือนกลายเป็นค่าจ้างเกือบสองเดือน จำนวนเงินทั้งสองนี้สามารถเรียกร้องได้ที่สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานหรือ ศาลแรงงาน; คู่มือสิทธิลูกจ้าง ระบุสิทธิประโยชน์ที่กว้างขึ้น.
ตัวอย่างการคำนวณวันที่
สำหรับพนักงานที่ได้รับเงินเดือนทุกวันที่ 25 ระยะเวลาบอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมายจะเป็นดังนี้.
| ให้คำบอกกล่าวเมื่อ | มีผลบังคับใช้ใน | ระยะเวลาบอกกล่าวที่เกิดขึ้นจริง |
|---|---|---|
| 10 มีนาคม (ก่อนวันจ่ายเงินเดือน 25 มีนาคม) | 25 เมษายน | ประมาณ 46 วัน |
| 25 มีนาคม (ในวันจ่ายเงินเดือน) | 25 เมษายน | 31 วัน |
| 26 มีนาคม (หลังวันเงินเดือนออก) | 25 พฤษภาคม | ประมาณ 60 วัน |
| วันไหนก็ได้ ตามสัญญาบอกว่า 3 เดือน | อย่างช้าที่สุด 3 เดือนหลังจากวันจ่ายเงินเดือนถัดไป | ตามที่ตกลงกันไว้ |
นายจ้างที่ต้องการให้สิ้นสุดสัญญาในวันที่ 25 อย่างเรียบร้อยควรแจ้งล่วงหน้าในหรือก่อนวันที่ 25 ของเดือนก่อนหน้า หรือจ่ายค่าจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าสำหรับวันส่วนเกิน ลูกจ้างที่ลาออกก็ควรทำเช่นเดียวกันเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเรียกร้องค่าเสียหาย แม้ว่าจะมีโอกาสเกิดขึ้นน้อยก็ตาม.
ตรวจทานครั้งล่าสุด: 28 กันยายน 2569 มาตรา 17 และ 17/1 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ได้รับการอ่านจากตัวบทภาษาไทยฉบับรวมการแก้ไขเพิ่มเติมจนถึงฉบับที่ 9 และตัวอย่างการคำนวณวันที่ได้รับการตรวจสอบกับมาตรา 17.
คำถามที่พบบ่อย
นายจ้างในประเทศไทยต้องแจ้งล่วงหน้าเท่าใด
อย่างน้อยหนึ่งงวดการจ่ายค่าจ้าง โดยต้องแจ้งในหรือก่อนวันจ่ายค่าจ้างเพื่อให้มีผลในงวดถัดไป และตามกฎหมายแล้วต้องไม่เกินสามเดือน นายจ้างสามารถจ่ายค่าจ้างสำหรับงวดนั้นแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้ และสัญญาจ้างอาจกำหนดระยะเวลาที่ยาวนานกว่านี้ได้.
การจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเหมือนกับเงินชดเชยตามกฎหมายแรงงานในประเทศไทยหรือไม่
ไม่ใช่ สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าใช้แทนกำหนดเวลาการบอกกล่าวตามมาตรา 17 และมีจำนวนเท่ากับค่าจ้างสำหรับระยะเวลานั้น ค่าชดเชยตามมาตรา 118 เป็นเงินก้อนต่างหากจำนวน 30 ถึง 400 วันของค่าจ้างตามระยะเวลาการทำงาน และโดยปกติแล้วลูกจ้างที่ถูกเลิกจ้างจะมีสิทธิได้รับทั้งสองอย่าง.
ฉันต้องแจ้งลาออกล่วงหน้าในประเทศไทยหรือไม่
ใช่ ระยะเวลาหนึ่งงวดการจ่ายค่าจ้างเช่นเดียวกันนี้มีผลบังคับใช้กับพนักงานที่ลาออกจากสัญญาจ้างแบบไม่มีกำหนดเวลา และระยะเวลาตามสัญญาที่ยาวนานกว่าจะมีผลผูกพัน ในทางปฏิบัติ นายจ้างแทบจะไม่เคยฟ้องร้องกรณีแจ้งลาออกกระชั้นชิด แต่การลาออกโดยไม่แจ้งล่วงหน้าอาจทำให้สูญเสียเงินที่จะได้รับเมื่อชำระบัญชีครั้งสุดท้ายหรือใบรับรองการทำงาน.
ดูเพิ่มเติม: ค่าชดเชย, การเลิกจ้าง, ช่วงทดลองงาน, สัญญาจ้างงาน, และคำแนะนำเกี่ยวกับ สิทธิของลูกจ้างในประเทศไทย และ กฎหมายแรงงานไทย.
ข่าวสารกฎหมายไทย ฟรีทางอีเมล
อัปเดตข่าวสารเป็นภาษาอังกฤษที่เข้าใจง่ายเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของกฎหมายไทยที่ส่งผลกระทบต่อชาวต่างชาติ: อสังหาริมทรัพย์, วีซ่า, การสมรส, ธุรกิจ และพินัยกรรม จดหมายข่าวสั้นเพียงฉบับเดียวต่อเดือน จากสำนักงานกฎหมายที่ดำเนินงานมาตั้งแต่ปี 2549 ไม่มีการส่งสแปม ยกเลิกรับได้ทุกเมื่อ.