สิทธิเก็บกิน

ตรวจสอบโดย ThaiLawOnline สำนักงานกฎหมายไทยที่ได้รับใบอนุญาตและดำเนินกิจการในประเทศไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ทนายความผู้รับผิดชอบสำนวน: วิชุดา อรรถเมธากุล, น.ม., ใบอนุญาตเนติบัณฑิตไทย เลขที่ 3149/2556.

อัปเดตครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2026

สิทธิในทรัพย์สินตามมาตรา 1417-1428 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ของไทย ที่ให้สิทธิแก่ผู้รับประโยชน์ (สิทธิในการใช้ประโยชน์กิน) ในการใช้และได้รับประโยชน์จากทรัพย์สินของผู้อื่น รวมถึงการเก็บค่าเช่าและผลประโยชน์ตามธรรมชาติ เป็นระยะเวลาหลายปีหรือตลอดชีวิต แต่ไม่เกินสามสิบปีหากให้แก่นิติบุคคล สิทธิในการใช้ประโยชน์นี้ต้องจดทะเบียนในโฉนดที่ดิน ณ กรมที่ดิน และเป็นโครงสร้างที่พบได้ทั่วไปในชาวต่างชาติที่แต่งงานกับคนไทย

Full guide: สิทธิเก็บกินในประเทศไทย.

Related Terms

• สิทธิในการใช้ประโยชน์ (ผู้ทรงสิทธิเก็บกิน): the person holding the usufruct. Entitled to use the property and take its fruits, but must preserve its substance and return it at the end of the term.
• อุซุส: the Roman-law right to ใช้ a thing without taking its fruits. In Thai law it is absorbed into usufruct and into the right of habitation (CCC Sections 1402 to 1409).
• ผลไม้: the right to collect the natural and civil fruits: crops, rents, interest, offspring of livestock, without diminishing the property. Usus plus fructus is what a usufruct grants.
• การล่วงละเมิด: the right to consume, alter, destroy or transfer the thing. This is the one right a usufruct never transfers, which is why the owner remains the owner.
• เจ้าของเปลือย: the owner whose title is burdened by the usufruct. Retains abusus but no current right of use. When the usufruct ends, full ownership consolidates automatically.