การโพสต์ภาพเปลือยในประเทศไทย: ความเสี่ยงทางกฎหมาย

ปรับปรุงล่าสุดเมื่อ 13 ตุลาคม 2569

การโพสต์ภาพเปลือยในประเทศไทย ไม่ใช่ความผิดเล็กน้อยที่แค่น่าอายอย่างที่ชาวต่างชาติจำนวนมากเข้าใจ คำพิพากษาศาลฎีกาที่เผยแพร่ในเดือนนี้ คือ คำพิพากษาฎีกาที่ 2412/2569 ยืนโทษจำคุกผู้ใหญ่สองคนที่ถ่ายภาพตนเอง ต่างยินยอมที่จะร่วมถ่ายภาพ และโพสต์ภาพเหล่านั้นลงในบัญชีสาธารณะของตนเองบน X (แพลตฟอร์มที่เดิมชื่อ Twitter) ไม่มีผู้ใดถูกบังคับ และไม่มีผู้ใดเป็นผู้เยาว์ ทั้งสองให้การรับสารภาพ แต่ก็ยังต้องรับโทษจำคุก

โทษที่ได้รับคือจำคุกคนละหกเดือน และปรับเล็กน้อยในความผิดฐานกระทำการอันควรขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล โดยศาลฎีกาไม่รอการลงโทษจำคุก สำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ในประเทศไทยและมีบัญชีสำหรับเนื้อหาผู้ใหญ่ ขายเนื้อหาทางเพศที่โจ่งแจ้ง หรือเพียงแชร์ภาพส่วนตัวในแชตกลุ่มที่เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าถึงได้ คำพิพากษานี้เป็นคำเตือนที่ชัดเจนที่สุดที่ศาลให้ไว้ในรอบหลายปี

การโพสต์ภาพเปลือยในประเทศไทยเป็นความผิดทางคอมพิวเตอร์ ไม่ใช่แค่ความอนาจาร

กฎหมายไทยลงโทษสื่อลามกมาอย่างยาวนาน มาตรา 287 ของประมวลกฎหมายอาญาครอบคลุมถึงการทำ มีไว้เพื่อการค้า การนำเข้า หรือการเผยแพร่เอกสาร ภาพวาด และภาพลามก และมาตรา 388 ลงโทษการกระทำอันควรขายหน้าต่อธารกำนัล บทบัญญัติเหล่านั้นถูกร่างขึ้นสำหรับสิ่งพิมพ์และความประพฤติในที่สาธารณะ และมีบทลงโทษที่ค่อนข้างเบา.

​ พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 เปลี่ยนการคำนวณ เมื่อมีการนำสื่อลามกอนาจารเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ในรูปแบบที่ประชาชนเข้าถึงได้ การกระทำดังกล่าวจะถูกดำเนินคดีภายใต้มาตรา 14 ของพระราชบัญญัตินั้น ซึ่งมีโทษจำคุกไม่เกินห้าปี ปรับ หรือทั้งจำทั้งปรับ อินเทอร์เน็ตไม่ได้รับการปฏิบัติเสมือนว่าเป็นเวทีที่เบากว่าท้องถนน แต่ได้รับการปฏิบัติเสมือนว่าเป็นเวทีที่หนักกว่า รายการอภิธานศัพท์เกี่ยวกับพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ของเราอธิบายโครงสร้างของพระราชบัญญัติ.

สองลักษณะของพระราชบัญญัตินี้มักสร้างปัญหาให้กับชาวต่างชาติซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยมีผลบังคับใช้กับการกระทำความผิดในประเทศไทย ไม่ว่าแพลตฟอร์มหรือเซิร์ฟเวอร์จะตั้งอยู่ที่ใดก็ตาม และไม่ต้องมีผู้เสียหาย เจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังเลื่อนดูไทม์ไลน์สาธารณะก็เพียงพอที่จะเริ่มดำเนินคดีได้แล้ว.

คำพิพากษาฎีกาที่ 2412/2569: ความยินยอมไม่อาจช่วยพวกเขาได้

ข้อเท็จจริง

จำเลยสองคนถ่ายรูปตัวเองร่วมกัน ภาพดังกล่าวเผยให้เห็นอวัยวะเพศและหน้าอก และตามการวินิจฉัยของศาลถือว่ามีลักษณะลามกอนาจาร พวกเขาอัปโหลดภาพถ่ายเหล่านั้นไปยังบัญชีทวิตเตอร์ที่เป็นสาธารณะ แทนที่จะเป็นบัญชีส่วนตัวหรือจำกัดเฉพาะผู้ติดตามที่ได้รับการอนุมัติ ทั้งสองฝ่ายให้ความยินยอมโดยสมัครใจ และในภาพมีเพียงพวกเขาทั้งสองเท่านั้น.

คำตัดสินของศาลฎีกา

ศาลฎีกาแก้คำพิพากษาของศาลล่างในส่วนการปรับบทกฎหมาย แต่ยังคงพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด โดยวินิจฉัยว่าการนำภาพเข้าสู่บัญชีสาธารณะถือเป็นการเผยแพร่อยู่ในตัว การกระทำดังกล่าวจึงเป็นความผิดกรรมเดียวตามมาตรา 14 วรรคหนึ่ง (4) และ (5) ศาลชั้นต้นเห็นว่าการนำเข้าและการเผยแพร่เป็นความผิดสองกรรมต่างกันตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 และลงโทษจำคุกกรรมละหนึ่งปี ศาลฎีกาเห็นว่าไม่ถูกต้องและแก้ไขเสียเอง เนื่องจากเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน

ศาลฎีกาลงโทษจำคุกหนึ่งปี ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 เพราะจำเลยให้การรับสารภาพ คงจำคุกคนละหกเดือน จำเลยทั้งสองยังมีความผิดฐานกระทำการอันควรขายหน้าต่อหน้าธารกำนัลตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 388 ปรับคนละ 1,000 บาท ลดกึ่งหนึ่งคงปรับคนละ 500 บาท ศาลไม่รอการลงโทษ เพราะการโพสต์ลงในบัญชีที่เปิดเป็นสาธารณะแสดงถึงเจตนาที่จะเผยแพร่ต่อสาธารณชน ซึ่งคล้ายกับการแสวงหาประโยชน์จากการนั้น และเป็นเรื่องร้ายแรงพอที่จะต้องลงโทษเพื่อให้หลาบจำ แม้จำเลยจะมีภาระครอบครัวก็ตาม ที่สำคัญคือ โทษจำคุก ไม่ รอการลงโทษ นอกจากนี้ คำวินิจฉัยยังอ้างถึงประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 (ตัวการ) มาตรา 29 และ 30 (การบังคับกรณีไม่ชำระค่าปรับ) และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง และมาตรา 225 (อำนาจศาลในการยกข้อกฎหมายขึ้นวินิจฉัยเอง) ข้อความภาษาไทยอยู่ที่ ฐานข้อมูลฎีกา.

ข้อสมมติฐาน	คำพิพากษาฎีกาที่ 2412/2569 วินิจฉัยว่า
มันเป็นร่างกายของฉันเอง ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องของฉัน	ไม่เกี่ยวข้อง ความผิดฐานเผยแพร่ข้อมูลลามกอนาจาร ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นผู้ปรากฏในภาพ.
เรายินยอมพร้อมใจทั้งคู่	ไม่เกี่ยวข้อง การให้ความยินยอมระหว่างผู้เข้าร่วมไม่ใช่ข้อต่อสู้ในความผิดฐานการเผยแพร่ต่อสาธารณะ.
ไม่มีผู้เสียหาย ย่อมไม่มีความผิด	ผิด มาตรา 14 ไม่จำเป็นต้องมีผู้กล่าวหา.
การอัปโหลดและการแชร์เป็นข้อหาแยกกัน	ไม่ใช่ ตามข้อเท็จจริงนี้เป็นความผิดกรรมเดียวตามมาตรา 14 (4) และ (5) มิใช่ความผิดสองกรรมตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91
การกระทำความผิดครั้งแรกหมายถึงการรอลงอาญา	ไม่ใช่โดยอัตโนมัติ ในคดีนี้โทษจำคุกหกเดือนไม่ได้รอการลงโทษ.

สิ่งที่มาตรา 14 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์บัญญัติไว้อย่างแท้จริง

มาตรา 14 กำหนดการกระทำความผิดไว้หลายลักษณะ องค์ประกอบที่เกี่ยวข้องในคดีนี้คือ การนำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ที่มีลักษณะอันลามกและประชาชนทั่วไปอาจเข้าถึงได้ และการเผยแพร่หรือส่งต่อซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ดังกล่าวโดยรู้อยู่แล้ว คดีตามคำพิพากษาฎีกาที่ 2412/2569 วินิจฉัยตามมาตรา 14 วรรคหนึ่ง (4) และ (5) ส่วนอนุมาตรา (1) ว่าด้วยการนำเข้าข้อมูลคอมพิวเตอร์ที่บิดเบือนหรือปลอมโดยทุจริต ไม่เกี่ยวข้องกับคดีนี้

• การนำข้อมูลเข้า: การอัปโหลดรูปภาพไปยังแพลตฟอร์ม.
• ลักษณะลามก: ตัดสินจากตัวเนื้อหาเอง ไม่ใช่จากเจตนาของผู้โพสต์หรือคำกล่าวอ้างทางศิลปะ.
• การเข้าถึงสาธารณะ: บัญชีเปิด, โปรไฟล์ที่ไม่ได้ล็อก, กลุ่มสาธารณะ หรือลิงก์ที่ใครๆ ก็เปิดได้.
• การรู้: สำหรับส่วนของการเผยแพร่ คือการรู้ว่าเนื้อหานั้นคืออะไรเมื่อคุณส่งต่อ.

องค์ประกอบเรื่องการเข้าถึงได้ของสาธารณะคือจุดที่คนส่วนใหญ่เผชิญความเสี่ยงจริง บัญชีส่วนตัวที่มีผู้ติดตามซึ่งได้รับการอนุมัติ แพลตฟอร์มแบบเสียเงินที่ต้องเข้าสู่ระบบ และห้องแชทปิดนั้นไม่ใช่สิ่งเดียวกันกับไทม์ไลน์แบบเปิด แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่ใช่เกราะคุ้มกันที่รับประกันได้ และเส้นแบ่งนี้ก็ยังไม่เคยได้รับการพิสูจน์อย่างถ่องแท้โดยศาล สิ่งที่เป็นที่ยุติแล้วหลังจากคำตัดสินนี้คือ บัญชีแบบเปิดนั้นอยู่ในขอบเขตของมาตรานี้อย่างชัดเจน.

การอัปโหลดและการแชร์ถือเป็นความผิดเดียวกัน ไม่ใช่สองความผิด

ประเด็นความผิดกรรมเดียวอาจฟังดูเป็นเรื่องทางเทคนิค แต่ควรทำความเข้าใจ เพราะมีผลได้ทั้งสองทาง ในคดีออนไลน์ พนักงานอัยการมักฟ้องการอัปโหลด การโพสต์ซ้ำ และการส่งต่อแต่ละครั้งแยกเป็นกระทง ซึ่งอาจทำให้การกระทำเพียงค่ำคืนเดียวกลายเป็นโทษจำคุกหลายปี เหตุผลของศาลฎีกาจำกัดแนวทางดังกล่าว กล่าวคือ หากการนำเข้าและการเผยแพร่เป็นการกระทำเดียวกัน ย่อมเป็นความผิดกรรมเดียว และไม่นำมาตรา 91 ซึ่งลงโทษการกระทำหลายกรรมเป็นกระทงความผิดแยกกันมาใช้บังคับ

ในอีกด้านหนึ่ง การกระทำในภายหลังที่แยกจากกันอย่างแท้จริง (เช่น การโพสต์ใหม่ในอีกหลายสัปดาห์ต่อมา บนแพลตฟอร์มอื่น หรือด้วยภาพชุดใหม่) เป็นความผิดอีกกรรมหนึ่ง คำวินิจฉัยนี้รวมเหตุการณ์เดียวให้เป็นกรรมเดียว แต่ไม่ได้ยกเว้นให้แก่การกระทำซ้ำหลายครั้ง ผู้ที่ถูกฟ้องหลายกระทงจากเนื้อหาออนไลน์ควรให้ทนายความตรวจสอบว่ากระทงเหล่านั้นเป็นการกระทำหลายกรรมต่างกันตามมาตรา 91 จริง หรือเป็นการกระทำเดียวที่ถูกฟ้องซ้ำหลายกระทง

สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไรสำหรับชาวต่างชาติ ครีเอเตอร์ และคู่รัก

ประเทศไทยมีชาวต่างชาติอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากซึ่งมีรายได้จากแพลตฟอร์มสำหรับผู้ใหญ่หรือใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่บนโลกออนไลน์ ความเสี่ยงในทางปฏิบัติมีมากกว่าที่คนส่วนใหญ่คิด และผลกระทบด้านตรวจคนเข้าเมืองก็มีผลตามมาเช่นเดียวกับคดีอาญา โดยการถูกพิพากษาลงโทษและการจำคุกอาจส่งผลต่อการต่อวีซ่า และในกรณีที่ร้ายแรงอาจถึงขั้นถูกเนรเทศ.

• การเปิดบัญชีสำหรับผู้ใหญ่แบบเปิดเผยจากประเทศไทย แม้ว่าผู้ติดตามและบริษัทจะอยู่ต่างประเทศก็ตาม.
• การโพสต์ซ้ำหรือส่งต่อภาพลามกอนาจารเข้าไปในกลุ่มสาธารณะ ซึ่งถือเป็นการเผยแพร่ตามมาตรา 14.
• การขายเนื้อหาผ่านลิงก์ที่ใครๆ ก็สามารถเปิดได้โดยไม่ต้องเข้าสู่ระบบ.
• การแชร์ภาพลับของอดีตคู่ หมายเหตุ: เนื่องจากข้อความของคุณตัดจบกลางคัน (ending with "to"), นี่คือการแปลส่วนแรกของประโยคเพื่อให้สามารถนำไปต่อยอดได้ อาชญากรรมทางเพศในประเทศไทย และอาจจะ การหมิ่นประมาททางออนไลน์.
• การจัดเก็บสื่อที่เกี่ยวข้องกับบุคคลที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี ซึ่งเป็นเรื่องที่แยกต่างหากและร้ายแรงกว่ามาก และไม่มีทางที่เป็นเรื่องทางเทคนิคอย่างเด็ดขาด.

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เหตุผลให้ต้องตื่นตระหนก และไม่มีสิ่งใดที่ทำให้ภาพถ่ายส่วนตัวกลายเป็นอาชญากรรม เส้นแบ่งที่ศาลกำลังควบคุมดูแลอยู่คือการเผยแพร่ต่อสาธารณชน ขอให้เก็บข้อมูลไว้เป็นส่วนตัวและการวิเคราะห์ตามมาตรา 14 ก็จะไม่เริ่มต้นขึ้น.

หากคุณถูกหมายเรียกหรือถูกจับกุม

คดีตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์มักจะเริ่มต้นด้วยหมายเรียกจากหน่วยงานอาชญากรรมทางเทคโนโลยี แทนที่จะเป็นการจับกุมที่หน้าประตู ซึ่งทำให้คุณมีเวลาขอคำปรึกษาก่อนที่จะพูดอะไร ห้ามลบบัญชี: การลบหลังจากได้รับแจ้งจะถูกตีความว่าเป็นการแสดงออกถึงความรู้สึกผิด และอาจนำไปสู่ข้อกล่าวหาเพิ่มเติมเกี่ยวกับการทำลายพยานหลักฐานได้.

1. อย่าพูดอะไรที่เป็นสาระสำคัญที่สถานีตำรวจจนกว่าจะมีทนายความอยู่ด้วย และอย่าลงชื่อในคำให้การภาษาไทยที่คุณอ่านไม่ออก.
2. ขอ การประกันตัว ตั้งแต่เนิ่นๆ ข้อหาความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์มักได้รับการประกันตัว.
3. เก็บรักษาการตั้งค่าบัญชี การประทับเวลา และหลักฐานใดๆ ที่แสดงว่าเนื้อหานั้นถูกจำกัดการเข้าถึงแทนที่จะเป็นแบบสาธารณะ.
4. อ่านสิ่งที่ควรคาดหมายในกระบวนการได้ในคู่มือของเราเรื่อง ชาวต่างชาติที่ถูกจับกุมในประเทศไทย และ กระบวนการพิจารณาคดีอาญา.
5. รับคำปรึกษาว่าการรับสารภาพ การชดใช้ค่าเสียหาย หรือการบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 นั้นสามารถทำได้จริงหรือไม่ และการรอการกำหนดโทษหรือการรอการลงโทษตามมาตรา 56 นั้นมีโอกาสเป็นไปได้หรือไม่.

หากคุณกำลังเผชิญกับการร้องเรียนอยู่แล้ว ทางเรา ทีมทนายความคดีอาญา จัดการคดีพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์สำหรับชาวต่างชาติทั่วประเทศไทย เป็นภาษาอังกฤษ ตั้งแต่หมายเรียกแรกจนถึงชั้นอุทธรณ์.

คำถามที่พบบ่อย

บทความนี้เขียนและตรวจสอบโดย Sebastien H. Brousseau, LL.B., B.Sc. ซึ่งอาศัยอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) และบริหารเว็บไซต์ ThaiLawOnline ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) หากคุณต้องการให้ตรวจสอบกับเอกสารของคุณเอง, ติดต่อ ThaiLawOnline และเราจะบอกคุณว่าคุณยืนอยู่จุดไหนก่อนที่มันจะกลายเป็นปัญหา.

บทความนี้เป็นข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับกฎหมายไทยและไม่ใช่คำปรึกษาทางกฎหมาย ประมวลกฎหมาย กฎระเบียบ และวิธีปฏิบัติทางปกครองของไทยมีการเปลี่ยนแปลง และผลลัพธ์ของคดีใดๆ ย่อมขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานเฉพาะของคดีนั้นๆ โปรดขอคำปรึกษาเกี่ยวกับสถานการณ์เฉพาะของคุณก่อนดำเนินการใดๆ.

ตรวจทานล่าสุด: 28 กันยายน 2569 อ่านต้นฉบับภาษาไทย: คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2412/2569 จนถึงส่วนคำพิพากษา (สำเนาจาก deka.in.th) และพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 มาตรา 14 ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม ส่วนการพิจารณาบัญชีแบบปิดหรือบัญชีเฉพาะสมาชิก และคำแนะนำในทางปฏิบัติเกี่ยวกับหมายเรียก เป็นความเห็นของเรา