Instigator charged as co-principal is liable as supporter, unpunished for petty offence คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1725/2569
⚖️ Point essentiel ⚖️ ประเด็นสำคัญ
The Supreme Court found the shout was instigation under section 84, but because the charge alleged joint commission, the variance was material and he could not be convicted as instigator under Criminal Procedure Code section 192 paragraph two; the same conduct still amounted to supporting the tentative de meurtre Selon le article 86, and his conviction as a supporter was affirmed.
แต่การตะโกนของจำเลยที่ 3 ดังกล่าวยังถือได้ว่าเป็นความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนการกระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ซึ่งศาลมีอำนาจลงโทษได้
Résumé บทสรุปผู้บริหาร
Where the prosecution pleads joint commission but proves instigation, the accused escapes the instigator conviction yet can still be punished as a supporter.
Faits de l’affaire ข้อเท็จจริง
After a quarrel over the third defendant's dog, the first defendant drove a pickup into the joint plaintiff's motorcycle and then fired at him with a gun handed over by the second defendant, after the third defendant, riding in the pickup bed, shouted to kill him; the prosecution pleaded the third defendant as a co-principal.
Motifs déterminants de la décision คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
The Supreme Court found the shout was instigation under section 84, but because the charge alleged joint commission, the variance was material and he could not be convicted as instigator under Criminal Procedure Code section 192 paragraph two; the same conduct still amounted to supporting the attempted meurtre under section 86, and his conviction as a supporter was affirmed.
แต่การตะโกนของจำเลยที่ 3 ดังกล่าวยังถือได้ว่าเป็นความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนการกระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ซึ่งศาลมีอำนาจลงโทษได้
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
On section 106: Raising the point of its own motion as a matter of public order, the Supreme Court recast that conviction as supporting the section 376 offence, and since section 106 provides that a supporter of a petty offence is not punished, the third defendant bears no penalty for it; the rest of the Court of Appeal Region 2 judgment, including forfeiture of the pickup and gun under section 33(1), was affirmed.
Texte de la décision judiciaire ข้อความคำพิพากษาภาษาไทย
Texte de la décision conservé dans la base.
Source à l’appui : deka.in.th (reproduction par une source secondaire)
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลนี้
เอกสารอ้างอิงประกอบ: deka.in.th (แหล่งเผยแพร่ซ้ำ)
จำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธ ต่อมาจำเลยที่ 1 และที่ 2 ขอถอนคำให้การเดิม และให้การใหม่เป็นรับสารภาพในข้อหาร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควรและโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ส่วนข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้การปฏิเสธ
ระหว่างพิจารณา นายวัฒนชัย ผู้เสียหาย ยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นอนุญาตเฉพาะความผิดฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้อื่น ส่วนความผิดฐานอื่นเป็นความผิดต่อรัฐ จึงไม่อนุญาต และโจทก์ร่วมยื่นคำร้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเป็นเงิน 400,350 บาท พร้อมดอกเบี้ย ระหว่างพิจารณาโจทก์ร่วมและจำเลยทั้งสามตกลงกันได้ โจทก์ร่วมแถลงถอนคำร้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชดใช้ค่าสินไหมทดแทน ศาลชั้นต้นอนุญาต
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80, 371, 376 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคสอง ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 การกระทำของจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นความผิดหลายกรรมให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้อื่นและฐานร่วมกันยิงปืนซึ่งใช้ดินระเบิดโดยใช่เหตุในเมือง หมู่บ้านหรือที่ชุมนุมชน เป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้อื่นซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 จำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 2 คนละ 10 ปี ฐานร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควรและโดยไม่ได้รับใบอนุญาต เป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 2 คนละ 6 เดือน จำเลยที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบมาตรา 80, 86, 371, 376 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคสอง ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 การกระทำของจำเลยที่ 3 เป็นความผิดหลายกรรมต่างกันให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานเป็นผู้สนับสนุนการกระทำความผิดฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้อื่นและฐานร่วมกันยิงปืนซึ่งใช้ดินระเบิดโดยใช่เหตุในเมือง หมู่บ้านหรือที่ชุมนุมชนเป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานเป็นผู้สนับสนุนการกระทำความผิดฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้อื่นซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 6 ปี 8 เดือน ฐานร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควรและโดยไม่ได้รับใบอนุญาต เป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุกจำเลยที่ 3 มีกำหนด 6 เดือน จำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้การรับสารภาพในความผิดฐานร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาต เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 2 คนละ 3 เดือน รวมจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 2 มีกำหนด 10 ปี 3 เดือน จำคุกจำเลยที่ 3 มีกำหนด 6 ปี 14 เดือน ริบของกลาง
จำเลยทั้งสามอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ทางนำสืบของจำเลยทั้งสามเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้คนละหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้อื่น คงจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 2 คนละ 6 ปี 8 เดือน เมื่อรวมกับโทษฐานร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตแล้ว เป็นจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 2 คนละ 6 ปี 11 เดือน ฐานเป็นผู้สนับสนุนการกระทำความผิดฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้อื่น คงจำคุกจำเลยที่ 3 มีกำหนด 4 ปี 5 เดือน 10 วัน ฐานร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาต คงจำคุกจำเลยที่ 3 มีกำหนด 4 เดือน รวมจำคุกจำเลยที่ 3 มีกำหนด 4 ปี 9 เดือน 10 วัน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
จำเลยทั้งสามฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำเลยที่ 3 ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ความผิดฐานร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควรและโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ยุติไปตามคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง
ปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยทั้งสามข้อแรกมีว่า จำเลยที่ 1 กระทำความผิดฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้อื่นตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 หรือไม่ เห็นว่า ก่อนเกิดเหตุโจทก์ร่วมไม่พอใจที่สุนัขของจำเลยที่ 3 ไล่กัดโจทก์ร่วมและตะโกนตำหนิจำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นเจ้าของสุนัข และเมื่อโจทก์ร่วมขับรถจักรยานยนต์ผ่านบ้านของจำเลยที่ 3 อีกครั้ง มีคนเรียกให้โจทก์ร่วมจอดรถจักรยานยนต์ แต่โจทก์ร่วมไม่จอดรถจักรยานยนต์ ซึ่งได้ความจากคำเบิกความของจำเลยที่ 1 ว่า จำเลยทั้งสามได้พูดคุยกันเพื่อจะไปพูดคุยกับโจทก์ร่วมให้จบ จากนั้นจำเลยที่ 1 ขับรถกระบะ มีจำเลยที่ 2 และที่ 3 นั่งไปด้วยตามรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมไป บ่งชี้ให้เห็นว่าขณะนั้นจำเลยทั้งสามมีความไม่พอใจโจทก์ร่วมที่ไม่จอดรถจักรยานยนต์เพื่อพูดคุยกับจำเลยทั้งสามเกี่ยวกับสุนัขของจำเลยที่ 3 ครั้นเมื่อจำเลยที่ 1 และโจทก์ร่วมจอดรถกระบะของกลางและรถจักรยานยนต์ที่หน้าโรงงานแปรรูปสุกรแล้ว จำเลยที่ 3 ได้ลงจากรถกระบะของกลางไปพูดคุยกับโจทก์ร่วม แต่โจทก์ร่วมไม่ยอมพูดคุยด้วยอีกแล้วขับรถจักรยานยนต์ออกไป จึงเชื่อได้ว่า พฤติกรรมของโจทก์ร่วมดังกล่าวทำให้จำเลยทั้งสามมีความไม่พอใจโจทก์ร่วมเพิ่มมากยิ่งขึ้น ดังนี้พฤติการณ์ที่จำเลยที่ 3 กระโดดขึ้นกระบะท้ายรถกระบะของกลางแทนที่จะเข้าไปนั่งในรถกระบะของกลางดังเดิมและจำเลยที่ 1 ขับรถกระบะของกลางติดตามรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมไปทันทีจึงเป็นเพราะอยากหาเรื่องโจทก์ร่วม เมื่อโจทก์ร่วมขับรถจักรยานยนต์ถึงโค้งซึ่งเป็นถนนลาดยาง โจทก์ร่วมตัดสินใจเลี้ยวไปทางขวาเพื่อใช้ถนนลูกรังเนื่องจากเห็นว่าเป็นถนนขนาดเล็กและรถกระบะของกลางน่าจะไม่ตามมาอีกโดยโจทก์ร่วมต้องการขับรถจักรยานยนต์หนีรถกระบะของกลาง แสดงให้เห็นว่าโจทก์ร่วมไม่ประสงค์ที่จะทะเลาะวิวาทกับจำเลยทั้งสาม ถนนที่เกิดเหตุเป็นถนนลูกรัง มีความกว้างเพียงพอที่จำเลยที่ 1 สามารถขับรถหลบหลีกรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมได้ ประกอบกับรายงานการตรวจเก็บวัตถุพยานระบุว่า พบรอยไถลบนถนนลูกรังระยะทางประมาณ 21.30 เมตร รถกระบะของกลางได้รับความเสียหายกระจังหน้ารถแตกและกันชนหน้ารถบุบยุบ ส่วนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมได้รับความเสียหายชุดไฟท้ายรถแตกและบังโคลนท้ายรถพลาสติกฉีกขาด ซึ่งเมื่อพิจารณาภาพถ่ายประกอบการตรวจสถานที่เกิดเหตุที่ถ่ายภาพหลังเกิดเหตุแล้ว บ่งชี้ว่าจำเลยที่ 1 ต้องขับรถกระบะของกลางชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมอย่างรุนแรงจนรถจักรยานยนต์ติดอยู่ใต้ท้องรถกระบะของกลางแล้วลากไปชนต้นไม้ เชื่อว่าจำเลยที่ 1 เจตนาขับรถกระบะของกลางชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมมิใช่เกิดจากอุบัติเหตุหรือความประมาทของจำเลยที่ 1 แต่อย่างใด เมื่อจำเลยที่ 1 รู้ว่าโจทก์ร่วมขับรถจักรยานยนต์อยู่ด้านหน้าแล้วยังขับรถกระบะของกลางชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมอย่างรุนแรงอีก จำเลยที่ 1 ย่อมเล็งเห็นผลได้ว่าโจทก์ร่วมซึ่งเป็นผู้ขับรถจักรยานยนต์อาจถึงแก่ความตายได้ ฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 มีเจตนาฆ่าโจทก์ร่วมแล้ว แม้บริเวณที่เกิดเหตุเป็นที่มืดโดยไม่มีไฟสาธารณะข้างถนนก็ตามแต่โจทก์ร่วมเบิกความว่า ขณะโจทก์ร่วมขับรถจักรยานยนต์ได้เปิดไฟหน้ารถจักรยานยนต์ส่วนรถกระบะของกลางเปิดไฟหน้ารถเพื่อไล่ตามโจทก์ร่วม เมื่อจำเลยที่ 1 ขับรถกระบะของกลางชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วม ไฟหน้ารถกระบะของกลางย่อมสาดส่องไปยังรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วม ประกอบกับจำเลยที่ 1 มีเจตนาขับรถกระบะของกลางชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมจึงย่อมต้องมองรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมตลอดเวลาเมื่อถนนที่เกิดเหตุมีรอยไถลเป็นระยะทางประมาณ 21.30 เมตรด้วย เชื่อได้ว่าขณะรถกระบะของกลางชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมนั้น จำเลยที่ 1 เห็นว่าโจทก์ร่วมตกจากรถจักรยานยนต์บริเวณใดแล้ว ทั้งฎีกาจำเลยทั้งสามก็ยอมรับว่าจำเลยที่ 1 เห็นโจทก์ร่วมกระเด็นไปทางขวา ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่า เมื่อจำเลยที่ 1 ขับรถกระบะของกลางชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมแล้ว จำเลยที่ 1 รู้ว่าโจทก์ร่วมตกจากรถจักรยานยนต์อยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุบริเวณใด ได้ความจากคำเบิกความของโจทก์ร่วมว่า จำเลยที่ 1 เล็งอาวุธปืนและลั่นไก 1 นัด มาที่โจทก์ร่วม โจทก์ร่วมจึงใช้อาวุธปืนยิงสวนกลับไปที่รถกระบะของกลาง ขณะนั้นโจทก์ร่วมนอนหมอบและศีรษะหันไปทางรถกระบะของกลางโดยยิงไป 1 นัด ซึ่งเมื่อพิจารณาประกอบข้อเท็จจริงที่ว่าจำเลยที่ 1 มีเจตนาฆ่าโจทก์ร่วมโดยขับรถกระบะของกลางชนโจทก์ร่วมแล้ว เช่นนี้ การที่จำเลยที่ 1 ได้รับอาวุธปืนของกลางมาจากจำเลยที่ 2 แล้วยิงอาวุธปืนนั้น เชื่อว่าจำเลยที่ 1 ต้องยิงอาวุธปืนไปยังโจทก์ร่วมมิใช่ยิงขึ้นฟ้าดังที่จำเลยที่ 1 เบิกความ คำเบิกความของโจทก์ร่วมจึงมีน้ำหนักให้รับฟัง ส่วนที่กระสุนปืนไม่ถูกโจทก์ร่วมนั้น ฟังได้ว่าขณะที่จำเลยที่ 1 ใช้อาวุธปืนยิงโจทก์ร่วมนั้น โจทก์ร่วมนอนหมอบกับพื้น กระสุนปืนจึงไม่ถูกโจทก์ร่วมซึ่งการที่จำเลยที่ 1 ยิงอาวุธปืนของกลางซึ่งเป็นอาวุธที่ร้ายแรงทำให้ถึงแก่ชีวิตได้ไปยังบริเวณที่โจทก์ร่วมนอนหมอบกับพื้น จำเลยที่ 1 ย่อมเล็งเห็นได้ว่ากระสุนปืนอาจถูกโจทก์ร่วมได้จำเลยที่ 1 จึงมีเจตนาฆ่าโจทก์ร่วมแล้ว การที่จำเลยที่ 1 ขับรถกระบะชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมและใช้อาวุธปืนยิงโจทก์ร่วม แต่โจทก์ร่วมไม่ถึงแก่ความตาย การกระทำของจำเลยที่ 1 จึงเป็นความผิดฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้อื่น ทั้งเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 ขับรถกระบะของกลางติดตามรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมไปเพื่อหาเรื่องโจทก์ร่วมและจำเลยที่ 1 เป็นฝ่ายยิงโจทก์ร่วมก่อน แสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ 1 สมัครใจที่จะทะเลาะวิวาทกับโจทก์ร่วม จำเลยที่ 1 จึงไม่อาจอ้างได้ว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นการป้องกัน ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยทั้งสามข้อนี้ฟังไม่ขึ้น
ปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยทั้งสามข้อต่อไปมีว่า จำเลยที่ 2 เป็นตัวการร่วมกันกระทำความผิดฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้อื่นกับจำเลยที่ 1 หรือไม่ เห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงรับฟังเป็นยุติว่า หลังจากจำเลยที่ 1 ขับรถกระบะชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมแล้ว จำเลยที่ 2 หยิบอาวุธปืนของกลางส่งให้แก่จำเลยที่ 1 แล้วจำเลยที่ 1 ใช้อาวุธปืนยิงโจทก์ร่วม ถือว่าจำเลยที่ 2 ประสงค์จะถือเอาการกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นการกระทำของจำเลยที่ 2 ด้วย จึงฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 มีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ 1 ใช้อาวุธปืนยิงพยายามฆ่าโจทก์ร่วม แต่เมื่อกระสุนปืนไม่ถูกโจทก์ร่วมจำเลยที่ 2 จึงมีความผิดฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้อื่น ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษามานั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยทั้งสามข้อนี้ฟังไม่ขึ้น
ปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยทั้งสามข้อต่อไปมีว่า จำเลยที่ 3 กระทำความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนการกระทำความผิดฐานร่วมกันพยายามฆ่าผู้อื่นตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 หรือไม่ เห็นว่า แม้โจทก์ร่วมเบิกความตอบทนายจำเลยทั้งสามถามค้านว่า โจทก์ร่วมไม่ทราบว่าเสียงของใครที่พูดว่า เอามันให้ตาย ก็ตาม แต่โจทก์ร่วมเบิกความตอบโจทก์ถามติงว่า โจทก์ร่วมไม่ทราบว่าใครเป็นคนพูดว่าเอามันให้ตาย แต่ได้ยินมาจากท้ายรถกระบะที่จำเลยที่ 3 อยู่ท้ายรถกระบะ เมื่อจำเลยที่ 3 เบิกความว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 3 อยู่ที่กระบะท้ายรถกระบะของกลางแล้ว โดยไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่ามีบุคคลอื่นอยู่ร่วมกับจำเลยที่ 3 ด้วยพยานหลักฐานที่โจทก์และโจทก์ร่วมนำสืบจึงมีน้ำหนักมั่นคงรับฟังได้ว่าขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 3 ซึ่งอยู่ที่กระบะท้ายรถกระบะของกลาง เป็นคนพูดว่า เอามันให้ตาย แล้วจำเลยที่ 1 ใช้อาวุธปืนของกลางยิงโจทก์ร่วม ถือได้ว่าจำเลยที่ 3 ก่อให้ผู้อื่นกระทำความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นด้วยการยุยงส่งเสริมและผู้ถูกยุยงส่งเสริมได้กระทำความผิดนั้น การกระทำของจำเลยที่ 3 จึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 84 เมื่อข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาเป็นเรื่องที่จำเลยที่ 3 เป็นผู้ก่อให้พวกของจำเลยที่ 3 กระทำความผิด แต่โจทก์กล่าวในฟ้องยืนยันว่าจำเลยที่ 3 กับพวกเป็นผู้ร่วมกระทำผิดด้วยกัน จึงเป็นการแตกต่างกันในสาระสำคัญอย่างมากย่อมลงโทษจำเลยที่ 3 ไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสอง แต่การตะโกนของจำเลยที่ 3 ดังกล่าวยังถือได้ว่าเป็นความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนการกระทำผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 86 ซึ่งศาลมีอำนาจลงโทษได้ จำเลยที่ 3 จึงมีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนการกระทำความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่น ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยทั้งสามข้อนี้ฟังไม่ขึ้น อย่างไรก็ตามคดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 3 ร่วมกันกระทำความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและฐานร่วมกันยิงปืนซึ่งใช้ดินระเบิดโดยใช่เหตุในเมือง หมู่บ้านหรือที่ชุมนุมชน เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยที่ 3 ก่อให้จำเลยที่ 1 กระทำความผิดโดยลงโทษจำเลยที่ 3 ฐานเป็นผู้สนับสนุนนั้น จึงต้องฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยที่ 3 เป็นผู้ก่อให้จำเลยที่ 1 ยิงปืนซึ่งใช้ดินระเบิดโดยใช่เหตุในเมือง หมู่บ้านหรือที่ชุมนุมชน โดยต้องลงโทษจำเลยที่ 3 ฐานเป็นผู้สนับสนุนในความผิดฐานยิงปืนซึ่งใช้ดินระเบิดโดยใช่เหตุในเมือง หมู่บ้านหรือที่ชุมนุมชนด้วย ที่ศาลล่างทั้งสองลงโทษจำเลยที่ 3 ในความผิดฐานร่วมกันยิงปืนซึ่งใช้ดินระเบิดโดยใช่เหตุในเมือง หมู่บ้านหรือที่ชุมนุมชนจึงเป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาเห็นสมควรแก้ไขให้ถูกต้อง และเมื่อความผิดฐานดังกล่าวเป็นความผิดลหุโทษซึ่งประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 106 บัญญัติว่า ผู้สนับสนุนในความผิดลหุโทษไม่ต้องรับโทษ ศาลฎีกาจึงลงโทษจำเลยที่ 3 ในความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนในความผิดฐานยิงปืนซึ่งใช้ดินระเบิดโดยใช่เหตุในเมือง หมู่บ้านหรือที่ชุมนุมชนได้ โดยจำเลยที่ 3 ไม่ต้องรับโทษในความผิดฐานดังกล่าว ปัญหานี้เป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย แม้ไม่มีคู่ความฝ่ายใดฎีกา ศาลฎีกาก็มีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225
ปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยทั้งสามข้อสุดท้ายมีว่า มีเหตุสมควรริบอาวุธปืนและรถกระบะของกลางหรือไม่ เห็นว่า เมื่อวินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1 ขับรถกระบะของกลางชนรถจักรยานยนต์ของโจทก์ร่วมและใช้อาวุธปืนของกลางยิงโจทก์ร่วม โดยเจตนาฆ่า รถกระบะและอาวุธปืนของกลาง จึงเป็นทรัพย์ที่จำเลยที่ 1 ใช้ในการกระทำความผิด จึงมีเหตุสมควรริบรถกระบะและอาวุธปืนของกลางตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 (1) ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาจำเลยทั้งสามข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 376 ประกอบมาตรา 86 ซึ่งเป็นกรรมเดียวกับความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80, 86 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2
Articles de loi cités มาตราที่อ้างอิง
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต