Land office sale contract is presumed correct, so official must repay housing allowance คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2400/2569
⚖️ Point essentiel ⚖️ ประเด็นสำคัญ
The Supreme Court held that a certified copy of the land sale contract is a public document presumed genuine and correct under section 127, so the officer had to prove it wrong and her uncorroborated testimony did not; her spouse owned a home with no debt to a financial institution, she was not entitled to the allowance under clause 6(2) of the Interior Ministry regulation of B.E. 2548, and the order to repay 190,127.67 baht was affirmed, with interest adjusted under Code civil et commercial section 7 capped at 5 per cent a year.
เอกสารดังกล่าวจึงเป็นสำเนาอันรับรองถูกต้องแห่งเอกสารมหาชนซึ่งพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ทำขึ้น ซึ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 127 บัญญัติให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นของแท้จริงและถูกต้อง
Résumé บทสรุปผู้บริหาร
A party who says a registered bureau foncier document misstates the transaction carries the burden of proving it, and bare testimony testament not overturn it.
Faits de l’affaire ข้อเท็จจริง
A local government officer drew housing rent allowance of 172,200 baht from her employer, the plaintiff, from October 2010 to April 2016, although her husband had bought land with a house on it from her mother for 50,000 baht in 2010; she argued that the words of the sale contract describing the house were a sham.
Motifs déterminants de la décision คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
The Supreme Court held that a certified copy of the land sale contract is a public document presumed genuine and correct under section 127, so the officer had to prove it wrong and her uncorroborated testimony did not; her spouse owned a home with no debt to a financial institution, she was not entitled to the allowance under clause 6(2) of the Interior Ministry regulation of B.E. 2548, and the order to repay 190,127.67 baht was affirmed, with interest adjusted under Civil and Commercial Code section 7 capped at 5 per cent a year.
เอกสารดังกล่าวจึงเป็นสำเนาอันรับรองถูกต้องแห่งเอกสารมหาชนซึ่งพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ทำขึ้น ซึ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 127 บัญญัติให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นของแท้จริงและถูกต้อง
Texte de la décision judiciaire ข้อความคำพิพากษาภาษาไทย
Texte de la décision conservé dans la base.
Source à l’appui : deka.in.th (reproduction par une source secondaire)
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลนี้
เอกสารอ้างอิงประกอบ: deka.in.th (แหล่งเผยแพร่ซ้ำ)
จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์ภาค 5 พิพากษากลับ ให้จำเลยคืนเงินโจทก์ 190,127.67 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 5 ต่อปี ของต้นเงิน 172,200 บาท นับถัดจากวันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2566) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมและค่าทนายความทั้งสองศาลให้เป็นพับ
จำเลยฎีกา โดยได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงในชั้นนี้รับฟังเป็นยุติว่า จำเลยและดาบตำรวจอเนก เป็นสามีภริยากันโดยชอบด้วยกฎหมาย เดิมจำเลยรับราชการอยู่ที่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านด่าน ต่อมาวันที่ 16 มีนาคม 2548 จำเลยย้ายมารับราชการอยู่กับโจทก์ตำแหน่งนักวิชาการศึกษา ระดับ 3 โจทก์ไม่มีที่พักอาศัยให้จำเลย วันที่ 22 มีนาคม 2553 ดาบตำรวจอเนกซื้อที่ดินโฉนดเลขที่ 2109 ซึ่งมีบ้านเลขที่ 62 ปลูกสร้างอยู่บนที่ดินดังกล่าว จากนางเกษร มารดาของจำเลย และในวันเดียวกันดังกล่าว จำเลยและดาบตำรวจอเนกร่วมกันกู้ยืมเงินจากธนาคารอาคารสงเคราะห์ 1,888,000 บาท เพื่อนำมาปลูกสร้างบ้านบนที่ดินโฉนดเลขที่ 2109 ข้างต้น หลังจากสร้างบ้านเสร็จแล้ว จำเลยได้ทำเรื่องเบิกค่าเช่าบ้านและได้รับค่าเช่าบ้านไปจากโจทก์ตั้งแต่เดือนตุลาคม 2553 ถึงเดือนเมษายน 2559 เป็นเงิน 172,200 บาท
คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า จำเลยมีสิทธิเบิกเงินค่าเช่าบ้านตามระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยค่าเช่าบ้านของข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2548 หรือไม่ เห็นว่า ระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยค่าเช่าบ้านของข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2548 กำหนดว่า
"...ข้อ 6 ข้าราชการส่วนท้องถิ่นผู้ใดได้รับคำสั่งให้เดินทางไปประจำในสำนักงานในต่างท้องที่มีสิทธิได้รับค่าเช่าบ้านข้าราชการเท่าที่ต้องจ่ายจริงตามที่สมควรแก่สภาพแห่งบ้าน แต่อย่างสูงไม่เกินจำนวนเงินที่กำหนดไว้ตามบัญชีอัตราค่าเช่าบ้านข้าราชการท้ายระเบียบนี้ เว้นแต่ผู้นั้น
(1) ...
(2) มีเคหสถานอันเป็นกรรมสิทธิ์ของตนเองหรือคู่สมรสในท้องที่ที่ไปประจำสำนักงานใหม่ โดยไม่มีหนี้ค้างชำระกับสถาบันการเงิน ...."
กรณีของจำเลย จำเลยย้ายมารับราชการสังกัดโจทก์เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2548 โจทก์ไม่มีที่พักอาศัยให้จำเลย แต่ข้อเท็จจริงปรากฏจากหนังสือสัญญาขายที่ดินโฉนดเลขที่ 2109 ว่า เมื่อวันที่ 22 มีนาคม 2553 ดาบตำรวจอเนกซื้อที่ดินแปลงดังกล่าวพร้อมสิ่งปลูกสร้างเป็นบ้านพักอาศัยครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น จากนางเกษรมารดาของจำเลย ในราคา 50,000 บาท โดยไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่าดาบตำรวจอเนกมีหนี้ค้างชำระอยู่ก่อนแล้วอันเกี่ยวกับการซื้อที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวกับสถาบันการเงิน ดังนั้น ตามเอกสารดังกล่าวจึงต้องฟังข้อเท็จจริงว่า ณ วันเดือนปีที่ดาบตำรวจอเนกซื้อที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างดังกล่าว จำเลยมีเคหสถานอันเป็นกรรมสิทธิ์ของตนเองหรือคู่สมรสในท้องที่ที่ไปประจำสำนักงานใหม่ โดยไม่มีหนี้ค้างชำระกับสถาบันการเงิน เมื่อจำเลยกล่าวอ้างว่า ดาบตำรวจอเนกซื้อเฉพาะที่ดิน ข้อความในส่วนที่ระบุว่าซื้อพร้อมสิ่งปลูกสร้างเป็นการแสดงเจตนาลวง ข้อความดังกล่าวจึงไม่สมบูรณ์เป็นโมฆะ เห็นว่า สำเนาหนังสือสัญญาขายที่ดิน มีเจ้าหน้าที่รับรองสำเนาถูกต้อง เอกสารดังกล่าวจึงเป็นสำเนาอันรับรองถูกต้องแห่งเอกสารมหาชนซึ่งพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ทำขึ้น ซึ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 127 บัญญัติให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นของแท้จริงและถูกต้อง จำเลยซึ่งเป็นฝ่ายที่ถูกอ้างเอกสารนั้นมายันต้องนำสืบความไม่บริสุทธิ์หรือความไม่ถูกต้องแห่งเอกสารให้รับฟังได้ตามที่อ้าง ที่จำเลยฎีกาอ้างว่า ธนาคารอาคารสงเคราะห์ซึ่งเป็นผู้ให้กู้และผู้รับจำนองแจ้งว่าให้ระบุสิ่งปลูกสร้างด้วย เพราะจะทำให้สามารถกู้เงินเพิ่มเติมจากธนาคารได้นั้น เป็นการเบิกความลอย ๆ โดยไม่มีพยานหลักฐานอื่นสนับสนุน พยานหลักฐานของจำเลยไม่มีเหตุผลและน้ำหนักดีกว่าพยานหลักฐานของโจทก์ ข้อเท็จจริงรับฟังว่า ดาบตำรวจอเนกมีเคหสถานอันเป็นกรรมสิทธิ์ของตนเองโดยไม่มีหนี้ค้างชำระกับสถาบันการเงิน จำเลยจึงไม่มีสิทธิเบิกค่าเช่าบ้านจากโจทก์ตามระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยค่าเช่าบ้านของข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2548 ข้อ 6 (2) ฎีกาอื่น ๆ ของจำเลยนอกจากนี้ไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลงไป จึงไม่ต้องวินิจฉัย ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 5 พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น แต่ทั้งนี้อัตราดอกเบี้ยต้องบังคับตามพระราชกฤษฎีกาซึ่งออกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 7 บวกด้วยอัตราร้อยละ 2 ต่อปี ซึ่งเป็นปัญหาอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้ไม่มีคู่ความฝ่ายใดยกขึ้นฎีกา ศาลฎีกามีอำนาจวินิจฉัยให้ถูกต้องได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 วรรคสอง ประกอบมาตรา 252
พิพากษายืน โดยอัตราดอกเบี้ยให้ปรับเปลี่ยนลดลงหรือเพิ่มขึ้นตามพระราชกฤษฎีกา ซึ่งออกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 7 บวกด้วยอัตราเพิ่มร้อยละ 2 ต่อปี แต่ทั้งนี้ต้องไม่เกินอัตราร้อยละ 5 ต่อปี ตามคำขอท้ายฟ้อง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 5 ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ
Articles de loi cités มาตราที่อ้างอิง
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต