Sexual Intercourse Under Section 277: Oral and Anal Acts คำพิพากษาฎีกาที่ 6336/2557: ศาลฎีกาวินิจฉัยเกี่ยวกับขอบเขตของ 'การกระทำชำเรา' เพื่อวัตถุประสงค์ในก
⚖️ Points clés à retenir ⚖️ ประเด็นสำคัญ
Oral contact with a child's genitals, followed by insertion of the child's genitals into the offender's body, amounts to using any other thing on the genitals within the meaning of Penal Code Section 277 paragraph 2 as it then stood. The conduct is therefore sexual intercourse for the purposes of that section and not merely an indecent act under Section 279. The Court of Appeal Region 1 had reduced the conviction to indecency; the Supreme Court disagreed, allowed the appeals of the prosecution and the joined plaintiff, and restored the judgment of the Court of First Instance.
การใช้ปากกระทำกับอวัยวะเพศของผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็ก แล้วนำอวัยวะเพศของผู้เสียหายใส่เข้าไปในร่างกายของจำเลย ถือได้ว่าเป็นการใช้สิ่งอื่นใดกระทำกับอวัยวะเพศของผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสอง ที่ใช้บังคับอยู่ในขณะนั้น การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานกระทำชำเรา มิใช่เพียงการกระทำอนาจารตามมาตรา 279 ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาว่าเป็นความผิดฐานกระทำอนาจารนั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมฟังขึ้น จึงพิพากษาแก้ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
Résumé exécutif บทสรุปผู้บริหาร
Les faits de l'affaire ข้อเท็จจริง
Décision de la Cour (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
Oral contact with a child's genitals, followed by insertion of the child's genitals into the offender's body, amounts to using any other thing on the genitals within the meaning of Penal Code Section 277 paragraph 2 as it then stood. The conduct is therefore sexual intercourse for the purposes of that section and not merely an indecent act under Section 279. The Court of Appeal Region 1 had reduced the conviction to indecency; the Supreme Court disagreed, allowed the appeals of the prosecution and the joined plaintiff, and restored the judgment of the Court of First Instance.
การใช้ปากกระทำกับอวัยวะเพศของผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็ก แล้วนำอวัยวะเพศของผู้เสียหายใส่เข้าไปในร่างกายของจำเลย ถือได้ว่าเป็นการใช้สิ่งอื่นใดกระทำกับอวัยวะเพศของผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสอง ที่ใช้บังคับอยู่ในขณะนั้น การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐานกระทำชำเรา มิใช่เพียงการกระทำอนาจารตามมาตรา 279 ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาว่าเป็นความผิดฐานกระทำอนาจารนั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมฟังขึ้น จึงพิพากษาแก้ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
Résumé en anglais คำพิพากษาฉบับเต็ม
The following is an English-language summary of Supreme Court Decision No. 6336/2557, not a translation of the full judgment. The authoritative text is the Thai judgment, which this page carries in full: switch this page to Thai to read it. Source: deka.supremecourt.or.th ต่อไปนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6336/2557 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
Année : 2014 (BE 2557)
Relevant Code Sections: Criminal, Section(s) 277
RÉSUMÉ
The defendant committed oral and other sexual acts on a boy aged just over twelve. The Court of First Instance convicted him of sexual intercourse with a child under thirteen under Section 277 paragraph 3, fourteen years, and of taking a child under fifteen from its parents for an indecent purpose under Section 317 paragraph 3, six years, twenty years in all. The Court of Appeal Region 1 reduced the first count to an indecent act under Section 279 paragraph 1, giving nine years in all. The Supreme Court held that the conduct fell within the definition of sexual intercourse in Section 277 paragraph 2 and restored the twenty year sentence imposed at first instance.
FAITS DE L'AFFAIRE
The defendant committed oral and other sexual acts on a boy aged just over twelve, and had taken the child away from those responsible for him.
DÉCISION DU TRIBUNAL
Oral contact with a child's genitals, followed by insertion of the child's genitals into the offender's body, amounts to using any other thing on the genitals within the meaning of Penal Code Section 277 paragraph 2 as it then stood. The conduct is therefore sexual intercourse for the purposes of that section and not merely an indecent act under Section 279. The Court of Appeal Region 1 had reduced the conviction to indecency; the Supreme Court disagreed, allowed the appeals of the prosecution and the joined plaintiff, and restored the judgment of the Court of First Instance.
ANALYSE JURIDIQUE
The question was one of statutory definition rather than of evidence. Section 277 paragraph 2, in the form applicable to this case, extended sexual intercourse beyond its ordinary meaning to include using any other thing on the genitals of the victim. The Court applied that wording to the acts proved and concluded that they satisfied it, which took the case out of Section 279 and into Section 277.
The practical significance is the sentencing gap that turns on the classification. The same facts drew fourteen years as sexual intercourse with a child under thirteen and three years as an indecent act with a child under fifteen, so the definitional point decided the greater part of the sentence.
On the evidence the Court relied on the absence of any prior acquaintance between the child and the defendant, the consistency of the accounts, and the improbability that a boy of that age would invent an allegation of this kind against another male.
Note on currency: Section 277 has since been amended and the definition of sexual intercourse has been rewritten. This decision states the law as it applied to conduct in 2557 and should be checked against the current text before it is relied on.
IMPLICATIONS PRATIQUES
Dans les affaires d'agressions sexuelles, la question du consentement et de l'âge de la victime est primordiale. Les preuves médico-légales sont essentielles tant pour l'accusation que pour la défense.
---
Note : Ceci est un résumé en anglais du jugement original thaïlandais.
Pour le texte thaï officiel, veuillez vous référer à la version thaï ci-dessus.
ou visitez deka.supremecourt.or.th.
โจทก์ฟ้องและแก้ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277, 317
จำเลยให้การปฏิเสธ
ระหว่างพิจารณาผู้เสียหายที่ 2 ยื่นคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาต
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 มาตรา 317 (ที่ถูก มาตรา 277 วรรคสาม, มาตรา 317วรรคสาม) การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานกระทำชำเราเด็กอายุยังไม่เกินสิบสามปี จำคุก 14 ปี ฐานพรากเด็กอายุยังไม่เกินสิบห้าปีไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลเพื่อการอนาจาร จำคุก 6 ปี รวมจำคุก 20 ปี
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 279 วรรคแรก มาตรา 317 วรรคสาม การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91 ฐานกระทำอนาจารแก่เด็กอายุยังไม่เกินสิบห้าปี จำคุก 3 ปี ฐานพรากเด็กอายุยังไม่เกินสิบห้าปีไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลเพื่อการอนาจาร จำคุก 6 ปีรวมจำคุก 9 ปี
โจทก์ โจทก์ร่วม และจำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ โจทก์ร่วม และจำเลยว่า จำเลยเป็นคนร้ายกระทำความผิดตามคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองหรือไม่ เห็นว่า ผู้เสียหายที่ 3 และโจทก์ร่วมไม่เคยรู้จักจำเลยมาก่อน ไม่มีเหตุระแวงว่าจะแกล้งปรักปรำจำเลย และเบิกความได้สอดคล้องเชื่อมโยงกันน่าเชื่อถือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งขณะเกิดเหตุผู้เสียหายที่ 3 เป็นเด็กอายุ 12 ปีเศษ แม้เป็นเด็กผู้ชายแต่ก็ไม่ปรากฏว่าเคยมีความสัมพันธ์ทางเพศกับผู้ใดมาก่อน ยิ่งผู้เสียหายที่ 3 ถูกจำเลยซึ่งเป็นเพศชายด้วยกันกระทำทางเพศในลักษณะดังกล่าว ย่อมเป็นเรื่องน่าอับอายเชื่อว่าผู้เสียหายที่ 3 เบิกความไปตามความจริง พยานหลักฐานโจทก์และโจทก์ร่วมฟังได้ว่าจำเลยเป็นคนร้ายรายนี้ไม่ผิดตัว ส่วนที่จำเลยที่ 3 ฎีกาว่าผู้เสียหายที่ 3 เบิกความตอบศาลว่าจำเลยซึ่งเดินอยู่หน้ากล้องวีดีโอวงจรปิดไม่ใช่ชายคนที่เรียกผู้เสียหายที่ 3 เข้าไปหา และเบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่าจำเลยมีลักษณะคล้ายกับชายคนที่พาไปกระทำชำเรา พยานไม่แน่ใจว่าจะเป็นชายคนที่พาพยานไปกระทำชำเราจริงหรือไม่ และตามคำเบิกความของนายแพทย์ศมสุข ประกอบรายงานความเห็นการตรวจชันสูตรบาดแผลของแพทย์ แสดงให้เห็นว่าจำเลยไม่ได้กระทำชำเราผู้เสียหายที่ 3 นั้น เห็นว่าข้ออ้างตามฎีกาของจำเลยดังกล่าว ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 ได้วินิจฉัยไว้โดยละเอียดแล้ว ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยซ้ำอีก สำหรับที่จำเลยฎีกาว่า ก่อนเกิดเหตุจำเลยป่วยเป็นโรคร้ายแรงมาก่อน สมรรถภาพทางเพศเสื่อมถอยลงเป็นสาเหตุให้ไม่อาจกระทำความผิดตามฟ้อง และจำเลยไม่ใช่ผู้กระทำความผิดตามฟ้องโจทก์ที่แท้จริง หากแต่ผู้กระทำความผิดที่แท้จริงคือนายสมภพ ซึ่งเป็นพี่ชายร่วมบิดามารดาเดียวกันกับจำเลยนั้นเห็นว่า เป็นข้อเท็จจริงที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 จึงต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่งประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้
คงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมต่อไปว่า การกระทำของจำเลยที่ใช้ปากอมอวัยวะเพศของผู้เสียหายที่ 3 จากนั้นจับอวัยวะเพศของผู้เสียหายที่ 3ใส่เข้าไปในทวารหนักของจำเลยนั้นเป็นความผิดฐานกระทำชำเราตามฟ้องหรือไม่ เห็นว่า การใช้ปากและทวารหนักของจำเลยกระทำดังกล่าวถือได้ว่าเป็นการใช้สิ่งอื่นใดกระทำกับอวัยวะเพศของผู้เสียหายที่ 3 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสอง แล้ว ดังนั้นการกระทำของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นความผิดฐานกระทำชำเราผู้เสียหายที่ 3 ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาว่าเป็นความผิดฐานกระทำอนาจารนั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของโจทก์และโจทก์ร่วมฟังขึ้น ส่วนฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
Articles de code cités มาตราที่อ้างอิง
💡 Ce que cela signifie pour vous 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
What counts as sexual intercourse under Section 277 paragraph 2? การกระทำชำเราตามมาตรา 277 วรรคสอง หมายถึงอะไร?
In Decision 6336/2557 the Supreme Court held that using the mouth and the anus with the victim's sexual organ amounts to using any other thing within Section 277 paragraph 2, so the conduct is sexual intercourse and not merely an indecent act.
ศาลฎีกาวินิจฉัยในคำพิพากษาที่ 6336/2557 ว่า การใช้ปากและทวารหนักกระทำกับอวัยวะเพศของผู้เสียหาย ถือเป็นการใช้สิ่งอื่นใดตามมาตรา 277 วรรคสอง จึงเป็นการกระทำชำเรา มิใช่เพียงการกระทำอนาจาร
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Clause de non-responsabilité: Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sébastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต