A New Reason for Living Apart Cannot Be Raised for the First Time in the Supreme Court เหตุผลใหม่ว่าเหตุใดจึงแยกกันอยู่ยกขึ้นอ้างครั้งแรกในชั้นฎีกาไม่ได้ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย
⚖️ Points clés à retenir ⚖️ ประเด็นสำคัญ
1. In a divorce action the issues are fixed by the pleadings. A spouse who defends a claim under CCC section 1516 (4/2) on one footing, here that the separation was for business convenience and not voluntary, cannot on final appeal substitute a different explanation. A point not raised in the trial court and the Court of Appeal is barred by Civil Procedure Code section 249 paragraph one, applied to family cases by section 6 of the Juvenile and Family Court and Juvenile and Family Case Procedure Act B.E. 2553. 2. An appeal to the Supreme Court must state how and why the Court of Appeal's judgment is wrong; one that merely restates the appellant's version of the facts is not a clear appeal. 3. Where the Supreme Court declines to rule, the lower courts' finding of a qualifying three year separation and the divorce granted on it stand. Other provisions applied: Civil Procedure Code section 249 paragraph one; Juvenile and Family Court and Juvenile and Family Case Procedure Act B.E. 2553 section 6.
1. ในคดีฟ้องหย่า ประเด็นข้อพิพาทย่อมถูกกำหนดโดยคำฟ้องและคำให้การ คู่สมรสที่ต่อสู้คดีตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4/2) ด้วยข้ออ้างหนึ่ง ในคดีนี้คือการแยกกันอยู่เป็นเพียงเพื่อความสะดวกทางธุรกิจ มิได้สมัครใจ จะเปลี่ยนมาอ้างเหตุผลอื่นในชั้นฎีกา เช่น ว่าจำใจแยกกันอยู่เพราะอีกฝ่ายยกย่องบุคคลอื่นเป็นภริยา ไม่ได้ ข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบ ต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบ พ.ร.บ.ศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 6 2. ฎีกาต้องโต้แย้งคัดค้านว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องอย่างไรเพราะเหตุใด ฎีกาที่เพียงกล่าวซ้ำข้อเท็จจริงฝ่ายตนเป็นฎีกาไม่ชัดแจ้ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย 3. เมื่อศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ข้อเท็จจริงที่ศาลล่างฟังว่าคู่สมรสสมัครใจแยกกันอยู่เกินสามปีและคำพิพากษาให้หย่าย่อมเป็นอันยุติ
Résumé exécutif บทสรุปผู้บริหาร
The husband sued the wife for divorce on the ground that they had voluntarily lived apart for more than three years because they could not live together peacefully, CCC section 1516 (4/2). The spouses had married on 10 June 2526 (1983). He said the wife had dealt with his land in a way that damaged him, that he had prosecuted her, and that they had separated as a result. The wife's defence at trial and on appeal was a single point: the separation was only for the convenience of running the family businesses, a resort and a noodle shop, while they still worked together and visited each other, so it was not voluntary. The trial court granted the divorce. The Court of Appeal Region 6, Juvenile and Family Division, affirmed. In the Supreme Court the wife argued for the first time that she had been forced to separate, because the husband had kept another woman, Mrs U., as a wife since 2540 (1997) and she had moved out in shame. The Supreme Court, Juvenile and Family Division, held that this point had never been raised in the lower courts, so it was barred by Civil Procedure Code section 249 paragraph one, applied through section 6 of the Juvenile and Family Court and Juvenile and Family Case Procedure Act B.E. 2553. The appeal also failed to say how the Court of Appeal's judgment was wrong, so it was not a clear appeal. The Court declined to rule, dismissed the appeal and refunded the court fee. The divorce stood.
โจทก์ (สามี) ฟ้องจำเลย (ภริยา) ขอหย่าโดยอ้างว่าทั้งสองสมัครใจแยกกันอยู่เพราะเหตุไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้โดยปกติสุขเกินสามปีตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4/2) ทั้งสองจดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2526 โจทก์อ้างว่าจำเลยทำนิติกรรมเกี่ยวกับที่ดินของโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีอาญา เป็นเหตุให้แยกกันอยู่ จำเลยให้การต่อสู้ทั้งในศาลชั้นต้นและชั้นอุทธรณ์เพียงประเด็นเดียวว่า จำเลยมิได้สมัครใจแยกกันอยู่ แต่แยกกันเพื่อความสะดวกในการบริหารกิจการของครอบครัว โดยโจทก์ประกอบกิจการรีสอร์ตและจำเลยประกอบกิจการร้านขนมจีน แต่ยังประกอบกิจการร่วมกันและไปมาหาสู่กัน ศาลชั้นต้นพิพากษาให้หย่า ศาลอุทธรณ์ภาค 6 แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษายืน โดยฟังว่าโจทก์จำเลยสมัครใจแยกกันอยู่เพราะเหตุไม่อาจอยู่ร่วมกันโดยปกติสุขเกินสามปี ในชั้นฎีกา จำเลยยกข้ออ้างใหม่ว่าจำเลยมิได้สมัครใจแยกกันอยู่แต่จำใจ เพราะโจทก์ยกย่องหญิงอื่นคือนาง อ. เป็นภริยาตั้งแต่ปี 2540 จำเลยรู้สึกอับอายจึงแยกมาอยู่อีกบ้านหนึ่ง ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัววินิจฉัยว่า ข้ออ้างนี้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบ ต้องห้ามฎีกาตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบ พ.ร.บ.ศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 6 ทั้งฎีกาไม่ได้โต้แย้งว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 6 ไม่ชอบอย่างไร จึงเป็นฎีกาไม่ชัดแจ้ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย พิพากษายกฎีกาและคืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกา การหย่าจึงเป็นอันยุติ
Les faits de l'affaire ข้อเท็จจริง
The spouses registered their marriage on 10 June 2526 (1983). They lived at house number 29/1, where a resort was operated, and had a second property at house number 59/9, where a noodle shop was run. The husband sued for divorce. He alleged that the wife had entered into a juristic act concerning his land which caused him damage, that he had brought a criminal case against her, and that as a result the spouses had voluntarily lived apart for more than three years because they could not live together peacefully, CCC section 1516 (4/2). The wife's defence was that the separation was for convenience in managing the family businesses, the husband running the resort and she the noodle shop, and that they still ran the businesses together and visited each other. The trial court granted the divorce with costs against the wife. She appealed on the same single point. The Court of Appeal Region 6, Juvenile and Family Division, affirmed. The wife then appealed to the Supreme Court, arguing for the first time that she had been compelled to separate because the husband had kept Mrs U. as a wife since 2540 (1997), which shamed her into moving to house number 59/9.
โจทก์และจำเลยจดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2526 พักอาศัยอยู่ด้วยกันที่บ้านเลขที่ 29/1 ซึ่งประกอบกิจการที่พักชื่อ ส. รีสอร์ต และมีบ้านเลขที่ 59/9 ซึ่งประกอบกิจการร้านขนมจีน ข. โจทก์ฟ้องขอหย่าโดยอ้างว่าจำเลยทำนิติกรรมเกี่ยวกับที่ดินของโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย โจทก์จึงฟ้องจำเลยเป็นคดีอาญา เป็นเหตุให้โจทก์และจำเลยสมัครใจแยกกันอยู่เพราะเหตุไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้โดยปกติสุขเกินสามปี อันเป็นเหตุหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4/2) จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง โดยต่อสู้ว่าการแยกกันอยู่เป็นไปเพื่อความสะดวกในการบริหารกิจการของครอบครัว โจทก์ดูแลรีสอร์ต จำเลยดูแลร้านขนมจีน แต่ยังคงประกอบกิจการร่วมกันและไปมาหาสู่กัน จึงมิใช่การสมัครใจแยกกันอยู่และไม่ถึงขนาดตามที่กฎหมายกำหนด ศาลชั้นต้นพิพากษาให้หย่า ให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ โดยกำหนดค่าทนายความ 5,000 บาท จำเลยอุทธรณ์ในประเด็นเดียวกัน ศาลอุทธรณ์ภาค 6 แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษายืน จำเลยฎีกาโดยยกข้ออ้างใหม่ว่าจำเลยมิได้สมัครใจแยกกันอยู่ แต่จำใจเพราะโจทก์ยกย่องนาง อ. เป็นภริยาตั้งแต่ปี 2540 จำเลยรู้สึกอับอายจึงแยกมาอยู่ที่บ้านเลขที่ 59/9
Décision de la Cour (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
1. In a divorce action the issues are fixed by the pleadings. A spouse who defends a claim under CCC section 1516 (4/2) on one footing, here that the separation was for business convenience and not voluntary, cannot on final appeal substitute a different explanation. A point not raised in the trial court and the Court of Appeal is barred by Civil Procedure Code section 249 paragraph one, applied to family cases by section 6 of the Juvenile and Family Court and Juvenile and Family Case Procedure Act B.E. 2553. 2. An appeal to the Supreme Court must state how and why the Court of Appeal's judgment is wrong; one that merely restates the appellant's version of the facts is not a clear appeal. 3. Where the Supreme Court declines to rule, the lower courts' finding of a qualifying three year separation and the divorce granted on it stand. Other provisions applied: Civil Procedure Code section 249 paragraph one; Juvenile and Family Court and Juvenile and Family Case Procedure Act B.E. 2553 section 6.
1. ในคดีฟ้องหย่า ประเด็นข้อพิพาทย่อมถูกกำหนดโดยคำฟ้องและคำให้การ คู่สมรสที่ต่อสู้คดีตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4/2) ด้วยข้ออ้างหนึ่ง ในคดีนี้คือการแยกกันอยู่เป็นเพียงเพื่อความสะดวกทางธุรกิจ มิได้สมัครใจ จะเปลี่ยนมาอ้างเหตุผลอื่นในชั้นฎีกา เช่น ว่าจำใจแยกกันอยู่เพราะอีกฝ่ายยกย่องบุคคลอื่นเป็นภริยา ไม่ได้ ข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบ ต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบ พ.ร.บ.ศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 6 2. ฎีกาต้องโต้แย้งคัดค้านว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องอย่างไรเพราะเหตุใด ฎีกาที่เพียงกล่าวซ้ำข้อเท็จจริงฝ่ายตนเป็นฎีกาไม่ชัดแจ้ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย 3. เมื่อศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ข้อเท็จจริงที่ศาลล่างฟังว่าคู่สมรสสมัครใจแยกกันอยู่เกินสามปีและคำพิพากษาให้หย่าย่อมเป็นอันยุติ
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
Instead of deciding whether the spouses had voluntarily lived apart for more than three years, the Court examined how the issue had been litigated. The husband's case was that a land dispute, followed by a criminal prosecution, had led the spouses to separate voluntarily. The wife had answered, at trial and on appeal, with one argument only: the separation was for the convenience of running two family businesses and the spouses still worked together and visited each other. Both lower courts rejected that defence. In her final appeal the wife changed her explanation. She now said she had separated under compulsion, because the husband had kept Mrs U. as a wife since 2540 (1997) and the shame had driven her to the second house. The Court held that this contention had never been pleaded or argued in either lower court. It was a matter not properly raised and argued below, and an appeal on it was barred by Civil Procedure Code section 249 paragraph one, which applies to family cases through section 6 of the Juvenile and Family Court and Juvenile and Family Case Procedure Act B.E. 2553. Reviewing the whole appeal, the Court found a second defect. The appeal contained a single proposition, that the wife had not separated voluntarily but because of Mrs U., so the case fell outside CCC section 1516 (4/2). Nowhere did it explain how or why the judgment of the Court of Appeal Region 6 was wrong. An appeal that does not engage with the judgment under attack is not a clear appeal and does not comply with section 249 paragraph one read with section 6 of the 2553 Act. The appeal was dismissed and the filing fee refunded. Because the Court did not reach the merits, the finding of a qualifying three year separation and the divorce granted on it remained in force.
ประเด็นที่ขอให้ศาลฎีกาวินิจฉัยมีเพียงว่าโจทก์จำเลยสมัครใจแยกกันอยู่เพราะเหตุที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้โดยปกติสุขตลอดมาเกินสามปีหรือไม่ แต่ศาลฎีกาพิจารณาก่อนว่าประเด็นนี้ถูกต่อสู้กันมาอย่างไรในศาลล่าง โจทก์อ้างว่าข้อพิพาทเรื่องที่ดินและการฟ้องคดีอาญาเป็นเหตุให้ทั้งสองสมัครใจแยกกันอยู่ จำเลยต่อสู้ทั้งในศาลชั้นต้นและชั้นอุทธรณ์เพียงประเด็นเดียวว่า แยกกันอยู่เพื่อความสะดวกในการบริหารกิจการของครอบครัว ยังประกอบกิจการร่วมกันและไปมาหาสู่กัน จึงมิได้สมัครใจแยกกันอยู่และไม่ถึงขนาดตามที่กฎหมายกำหนด ศาลชั้นต้นไม่รับฟังข้อต่อสู้นี้และพิพากษาให้หย่า ศาลอุทธรณ์ภาค 6 พิพากษายืนโดยฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น ในชั้นฎีกา จำเลยเปลี่ยนคำอธิบายว่าจำเลยมิได้สมัครใจแยกกันอยู่แต่จำใจ เพราะโจทก์ยกย่องนาง อ. เป็นภริยาตั้งแต่ปี 2540 จำเลยรู้สึกอับอายจึงแยกมาอยู่อีกบ้านหนึ่ง ศาลฎีกาเห็นว่าข้ออ้างนี้จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ทั้งในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 6 ต้องห้ามฎีกาตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบ พ.ร.บ.ศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 6 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย เมื่อพิเคราะห์ฎีกาโดยตลอด ศาลฎีกายังพบข้อบกพร่องประการที่สอง ฎีกาของจำเลยมีเพียงประเด็นเดียวว่าจำเลยมิได้สมัครใจแยกกันอยู่แต่แยกเพราะโจทก์ยกย่องนาง อ. จึงมิใช่กรณีตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4/2) โดยไม่ปรากฏว่าจำเลยได้โต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 6 ว่าไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องอย่างไรเพราะเหตุใด จึงเป็นฎีกาไม่ชัดแจ้ง ไม่ชอบด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบมาตรา 6 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยด้วยเหตุนี้เช่นกัน ศาลฎีกาพิพากษายกฎีกาของจำเลยและคืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาทั้งหมด เมื่อศาลฎีกาไม่ได้วินิจฉัยเนื้อหา ข้อเท็จจริงที่ศาลล่างฟังว่ามีการแยกกันอยู่เกินสามปีตามกฎหมายและคำพิพากษาให้หย่าจึงมีผลต่อไป
Décision de la Cour plénière คำพิพากษาฉบับเต็ม
The following is the full text of Supreme Court Decision No. 7795/2560. Source: deka.supremecourt.or.th ต่อไปนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7795/2560 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
Une traduction anglaise est en cours de préparation et sera bientôt disponible.
โจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยา
จำเลยให้การและแก้ไขคำให้การขอให้ยกฟ้อง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกัน ให้จำเลยชำระค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ โดยกำหนดค่าทนายความ 5,000 บาท
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์ภาค 6 แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัววินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังยุติว่า โจทก์และจำเลยจดทะเบียนสมรสโดยชอบด้วยกฎหมาย เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2526 โดยพักอาศัยอยู่ด้วยกันที่บ้านเลขที่ 29/1 ประกอบกิจการที่พักชื่อ ส. รีสอร์ต และบ้านเลขที่ 59/9 ซึ่งประกอบกิจการชื่อร้านขนมจีน ข.
มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า โจทก์จำเลยสมัครใจแยกกันอยู่เพราะเหตุที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้โดยปกติสุขตลอดมาเกินสามปีหรือไม่ เห็นว่า โจทก์ฟ้องขอหย่าจำเลยเนื่องจากจำเลยทำนิติกรรมเกี่ยวกับที่ดินของโจทก์ทำให้โจทก์เสียหาย โจทก์จึงฟ้องจำเลยเป็นคดีอาญา เป็นเหตุให้โจทก์และจำเลยสมัครใจแยกกันอยู่ ถือว่าโจทก์และจำเลยสมัครใจแยกกันอยู่เพราะเหตุไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้โดยปกติสุขเกินสามปี จำเลยให้การต่อสู้ว่าโจทก์จำเลยแยกกันอยู่เพื่อความสะดวกในการบริหารกิจการของครอบครัว โดยโจทก์ประกอบกิจการที่พักชื่อ ส. รีสอร์ต ส่วนจำเลยประกอบกิจการร้านขนมจีน ข. แต่ยังคงประกอบกิจการร่วมกันและไปมาหาสู่กัน ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกัน เมื่อจำเลยยื่นอุทธรณ์ จำเลยก็ยังคงต่อสู้ในชั้นอุทธรณ์เพียงประเด็นเดียวว่า จำเลยมิได้สมัครใจแยกกันอยู่กับโจทก์และการแยกกันอยู่นั้นไม่ถึงขนาดที่มีเหตุไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้โดยปกติสุขเกินกว่าสามปี ศาลอุทธรณ์ภาค 6 พิพากษายืนโดยฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้นว่าโจทก์กับจำเลยสมัครใจแยกกันอยู่เพราะเหตุที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้โดยปกติสุขเกินสามปี ดังนี้ ที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยมิได้สมัครใจแยกกันอยู่กับโจทก์แต่จำใจแยกกันอยู่กับโจทก์เนื่องจากโจทก์ยกย่องนางอุมา เป็นภริยาตั้งแต่ปี 2540 เป็นต้นมาถึงปัจจุบัน จำเลยรู้สึกอับอาย จึงแยกมาอยู่ที่บ้านเลขที่ 59/9 นั้น จึงเป็นฎีกาที่จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ทั้งในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ฎีกาของจำเลย จึงเป็นข้อที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 6 ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ.2553 มาตรา 6 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ ศาลฎีกาพิเคราะห์ฎีกาของจำเลยโดยตลอดแล้วเห็นว่า ฎีกาของจำเลยมีเพียงประเด็นเดียวว่าจำเลยมิได้สมัครใจแยกกันอยู่กับโจทก์ แต่ที่แยกกันอยู่เพราะมีเหตุผลที่โจทก์ยกย่องนางอุมาเป็นภริยาทำให้จำเลยอับอาย จึงมิใช่กรณีที่โจทก์จำเลยสมัครใจแยกกันอยู่เพราะเหตุไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้โดยปกติสุขตลอดมาเกินสามปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1516 (4/2) โดยไม่ปรากฏว่าจำเลยได้โต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 6 ว่าไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องอย่างไรเพราะเหตุใด จึงเป็นฎีกาไม่ชัดแจ้ง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ.2553 มาตรา 6 ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยเช่นกัน
พิพากษายกฎีกาของจำเลย คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาทั้งหมดให้แก่จำเลย ค่าฤชาธรรมเนียมอื่นนอกจากที่สั่งคืนให้เป็นพับ
Articles de code cités มาตราที่อ้างอิง
💡 Ce que cela signifie pour vous 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
Foreigners facing a divorce claim in Thailand often hold back the real story. This decision shows the cost. The wife had a potentially powerful answer to a three year separation claim, that she had been driven out by her husband's relationship with another woman, since separation caused by one spouse's misconduct is not the mutual, séparation volontaire the section describes. She raised it only in the Supreme Court, and the Court refused to listen. Everything you intend to rely on must be in your written answer at first instance and carried through the appeal. Thai appellate courts review what was argued below; they do not reopen the case. An appeal must also explain what the lower court got wrong; repeating your side of the facts is not enough. If you are the claimant, the lesson is the reverse: a clean pleading on section 1516 (4/2) that survives trial is very hard to dislodge later.
ชาวต่างชาติที่ถูกฟ้องหย่าในประเทศไทยมักเก็บข้อเท็จจริงสำคัญไว้ ไม่ว่าเพราะความอับอายหรือเพราะได้รับคำแนะนำว่าต่อสู้แคบ ๆ ปลอดภัยกว่า คำพิพากษานี้แสดงราคาที่ต้องจ่าย ภริยามีข้อต่อสู้ที่อาจมีน้ำหนักต่อข้ออ้างแยกกันอยู่เกินสามปี คือ ถูกบีบให้ออกจากบ้านเพราะสามียกย่องหญิงอื่น เพราะการแยกกันอยู่ที่เกิดจากความผิดของฝ่ายหนึ่งไม่ใช่การสมัครใจแยกกันอยู่ตามความหมายของมาตรา แต่ภริยาเพิ่งยกขึ้นในชั้นฎีกา ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัย ทุกสิ่งที่ท่านประสงค์จะอาศัยต้องอยู่ในคำให้การตั้งแต่ศาลชั้นต้นและต่อสู้ต่อเนื่องในชั้นอุทธรณ์ ศาลสูงของไทยไม่พิจารณาคดีใหม่ แต่ทบทวนสิ่งที่ได้ว่ากันมาแล้ว ในทำนองเดียวกัน ฎีกาต้องชี้ว่าศาลล่างผิดพลาดอย่างไร การเล่าข้อเท็จจริงฝ่ายตนซ้ำไม่เพียงพอ หากท่านเป็นฝ่ายฟ้อง บทเรียนกลับกัน คำฟ้องที่รัดกุมตามมาตรา 1516 (4/2) ซึ่งผ่านการพิจารณาในศาลชั้นต้นแล้วยากที่จะถูกล้มในภายหลัง
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Can I raise a new argument in a Thai divorce appeal that I did not mention at trial? ในชั้นอุทธรณ์หรือฎีกาคดีหย่าของไทย ยกข้อต่อสู้ใหม่ที่ไม่ได้ว่ากันในศาลชั้นต้นได้หรือไม่
Generally no. In Decision 7795/2560 a wife defended a three year separation divorce claim at trial and on first appeal by saying the separation was only for business convenience. In the Supreme Court she argued instead that she had been forced out by her husband's relationship with another woman. The Supreme Court held that a point not raised in the trial court and the Court of Appeal is barred by Civil Procedure Code section 249 paragraph one, applied through section 6 of the Juvenile and Family Court Act B.E. 2553, and declined to consider it.
โดยทั่วไปไม่ได้ ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7795/2560 ภริยาต่อสู้คดีหย่าเพราะแยกกันอยู่เกินสามปีในศาลชั้นต้นและชั้นอุทธรณ์ว่าแยกกันอยู่เพียงเพื่อความสะดวกทางธุรกิจ แต่ในชั้นฎีกากลับอ้างว่าจำใจแยกเพราะสามียกย่องหญิงอื่น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ต้องห้ามฎีกาตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบ พ.ร.บ.ศาลเยาวชนและครอบครัวฯ พ.ศ. 2553 มาตรา 6 และไม่รับวินิจฉัย
What does voluntary separation for three years mean as a divorce ground in Thailand? การสมัครใจแยกกันอยู่เกินสามปีในฐานะเหตุหย่าในประเทศไทยหมายความว่าอย่างไร
CCC section 1516 (4/2) allows divorce where the spouses have voluntarily lived apart for more than three years because they cannot live together peacefully. In Decision 7795/2560 the lower courts found that a land dispute and a criminal prosecution had led the spouses to live apart in that way, and granted the divorce. The wife's late argument that she had been forced out by her husband's relationship with another woman, which would have gone to whether the separation was voluntary, was never examined because it was raised too late.
ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4/2) ให้ฟ้องหย่าได้เมื่อสามีภริยาสมัครใจแยกกันอยู่เพราะเหตุที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้โดยปกติสุขตลอดมาเกินสามปี ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7795/2560 ศาลล่างฟังว่าข้อพิพาทเรื่องที่ดินและการฟ้องคดีอาญาทำให้ทั้งสองแยกกันอยู่ในลักษณะดังกล่าวและพิพากษาให้หย่า ข้ออ้างของภริยาที่ยกขึ้นภายหลังว่าถูกบีบให้ออกจากบ้านเพราะสามียกย่องหญิงอื่น ซึ่งเกี่ยวกับความสมัครใจ ไม่ได้รับการวินิจฉัยเพราะยกขึ้นช้าเกินไป
Why did the Supreme Court refuse to decide the wife's appeal in Decision 7795/2560? เหตุใดศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยฎีกาของภริยาในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7795/2560
For two reasons. First, her argument that she had separated only because her husband kept another woman as a wife since 2540 (1997) had never been raised at trial or on first appeal, so it was barred by Civil Procedure Code section 249 paragraph one with section 6 of the Juvenile and Family Court Act B.E. 2553. Second, her appeal did not explain how or why the Court of Appeal Region 6 had gone wrong; it simply restated her version of events, which made it an unclear appeal. In Decision 7795/2560 the Court dismissed the appeal and refunded her court fee, leaving the divorce in place.
ด้วยเหตุสองประการ ประการแรก ข้ออ้างว่าภริยาแยกกันอยู่เพราะสามียกย่องหญิงอื่นเป็นภริยาตั้งแต่ปี 2540 ไม่เคยยกขึ้นในศาลชั้นต้นและชั้นอุทธรณ์ จึงต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบ พ.ร.บ.ศาลเยาวชนและครอบครัวฯ พ.ศ. 2553 มาตรา 6 ประการที่สอง ฎีกาไม่ได้อธิบายว่าศาลอุทธรณ์ภาค 6 วินิจฉัยผิดพลาดอย่างไรเพราะเหตุใด เพียงเล่าข้อเท็จจริงฝ่ายตนซ้ำ จึงเป็นฎีกาไม่ชัดแจ้ง ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7795/2560 ศาลจึงยกฎีกาและคืนค่าขึ้นศาล การหย่าจึงยังคงมีผล
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต