Une épouse privée de liberté après avoir dénoncé l'infidélité de son mari n'a pas abandonné son mari ภริยาที่ร้องเรียนเรื่องชู้ของสามีแล้วถูกเปลี่ยนกุญแจบ้านไม่ถือว่าทิ้งร้างสามี
⚖️ Point essentiel ⚖️ ประเด็นสำคัญ
1. Désertion volontaire en vertu de CCC L'article 1516(4) exige que le conjoint partant se sépare volontairement. Une épouse qui quitte le domicile conjugal parce que son mari a changé les serruriers et refuse de la laisser rentrer n'a pas abandonné son mari, même si elle a physiquement quitté le domicile conjugal et n'est pas revenue. 2. Une plainte écrite d'une épouse adressée à son supérieur concernant la relation de son mari avec une autre femme, formulée par amour et par jalousie afin qu'il testament être admonestée, est l’exercice de son droit et ne peut pas être exercée contre elle. divorce le comportement du mari, notamment lorsqu’il n’a pas été discipliné et a entretenu une autre femme. 3. Les préjudices causés à une ascendante en vertu de l’article 1516(3) du Code pénal doivent être graves ; un simple coup de poing ou un simple pressentement sur la poitrine de la belle-mère avec un doigt ne suffit pas à atteindre ce seuil. 4. Si un tribunal d’appel refuse injustement de trancher une demande de justice, la Cour suprême peut décider elle-même de l’affaire plutôt que de la renvoyer.
1. การจงใจละทิ้งร้างตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) ต้องเป็นกรณีที่ฝ่ายที่ออกจากบ้านสมัครใจแยกกันอยู่ ภริยาที่ออกจากบ้านเพราะสามีเปลี่ยนกุญแจบ้านและไม่ยอมให้กลับเข้าไปอยู่ ไม่ถือว่าทิ้งร้างสามี แม้จะเป็นฝ่ายออกจากบ้านไปและไม่กลับมาอีก 2. การที่ภริยามีหนังสือร้องเรียนผู้บังคับบัญชาของสามีเรื่องความสัมพันธ์กับหญิงอื่น ด้วยความรักและหึงหวงเพื่อให้ผู้บังคับบัญชาว่ากล่าวตักเตือน เป็นสิทธิที่ภริยาย่อมกระทำได้ จะนำมาเป็นเหตุหย่าต่อภริยาไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อสามีไม่ได้ถูกดำเนินการทางวินัยและสามีเป็นฝ่ายยกย่องหญิงอื่นเป็นภริยา 3. การทำร้ายบุพการีตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (3) ต้องถึงขั้นร้ายแรง การใช้นิ้วจิ้มและยันหน้าอกมารดาของสามีเพียงครั้งเดียวเป็นกิริยาไม่สมควรของบุตรสะใภ้ แต่ไม่ถึงขั้นนั้น 4. อุทธรณ์ที่โต้แย้งคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นโดยชัดแจ้งเป็นอุทธรณ์ที่ชอบ เมื่อศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยโดยไม่ชอบ ศาลฎีกาอาจวินิจฉัยประเด็นนั้นเองโดยไม่ย้อนสำนวน
Résumé บทสรุปผู้บริหาร
Le mari, lieutenant de police, a intenté une action en divorce contre sa femme après qu’elle a quitté son domicile dans un camp de la Police des frontières, où ils avaient vécu pendant plus de sept ans, et n’est pas revenue. Il invoque la défection volontaire pour plus d’un an en vertu de l’article 1516 (4) du CCC et la grave atteinte à la santé de sa mère en vertu de l’article 1516 (3) du même texte. Le tribunal de première instance a rejeté l’action. La Cour d’appel de la région 8 a rejeté son appel car elle n’avait pas contesté correctement le jugement. La Cour suprême, division Jeunesse et Famille, a considéré que l’appel était recevable mais a statué elle-même sur les deux points afin de gagner du temps. Il est établi que le mari avait gardé une autre femme, Mme Ch., comme épouse, que la femme avait obtenu une condamnation de 500 000 THB contre Mme Ch. et que celle-ci avait écrit à son supérieur sur cette relation. Le mari a exigé que cette dernière retire la plainte et, lorsqu’elle a refusé, a changé les cadenas. La Cour a estimé que le fait de porter plainte auprès d'un supérieur en raison de l'amour naturel de la femme et de sa jalousie était son droit, que le mari n'avait pas été sanctionné et que sa plainte démontrait qu'elle protégeait sa famille. Bien que physiquement elle ait quitté le domicile conjugal, elle n'avait pas volontairement rompu avec son mari, car celui-ci l'avait enfermée à l'extérieur et elle avait une autre femme sous sa garde. Il n'y avait pas de déshabillage en vertu de l'article 1516 (4). Le fait de percer la poitrine du mari avec un doigt une fois était inapproprié mais ne constituait pas un préjudice grave en vertu de l'article 1516 (3). La décision est maintenue, les frais étant supportés par le mari dans les trois tribunaux.
โจทก์ซึ่งเป็นนายตำรวจฟ้องจำเลยผู้เป็นภริยาขอหย่า หลังจากอยู่กินกันที่บ้านพักในค่ายตำรวจตระเวนชายแดนกว่าเจ็ดปี โจทก์อ้างเหตุหย่าสองประการ คือ จำเลยจงใจละทิ้งร้างโจทก์เกินหนึ่งปีตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) และจำเลยทำร้ายร่างกายหรือจิตใจมารดาของโจทก์ซึ่งเป็นบุพการีอย่างร้ายแรงตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (3) ศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดนครศรีธรรมราชพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ภาค 8 พิพากษายกอุทธรณ์ของโจทก์โดยเห็นว่าไม่ได้โต้แย้งคำพิพากษาศาลชั้นต้นโดยชัดแจ้ง ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัววินิจฉัยว่าอุทธรณ์ของโจทก์ชอบแล้ว การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 8 ไม่รับวินิจฉัยเป็นการไม่ชอบ แต่เพื่อความรวดเร็วศาลฎีกาวินิจฉัยทั้งสองประเด็นเองโดยไม่ย้อนสำนวน ข้อเท็จจริงยุติว่าโจทก์ยกย่องหญิงอื่นคือนางสาว ช. เป็นภริยาระหว่างอยู่กินกับจำเลย จำเลยฟ้องเรียกค่าทดแทนจากนางสาว ช. จนศาลฎีกาพิพากษาให้ชำระ 500,000 บาท จำเลยยังมีหนังสือร้องเรียนไปยังผู้บังคับบัญชาของโจทก์ โจทก์ต้องการให้ถอนเรื่อง เมื่อจำเลยไม่ยอม โจทก์จึงเปลี่ยนกุญแจบ้านพักและไม่ให้จำเลยกลับเข้าอยู่อีก ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการร้องเรียนผู้บังคับบัญชาเรื่องความประพฤติของสามีด้วยความรักและหึงหวงเป็นสิทธิของภริยา โจทก์ไม่ได้ถูกดำเนินการทางวินัย และการฟ้องคดีของจำเลยแสดงว่าทำไปเพื่อรักษาสิทธิในครอบครัว แม้จำเลยเป็นผู้ออกจากบ้าน ก็ไม่ใช่กรณีสมัครใจแยกกันอยู่เพราะโจทก์เปลี่ยนกุญแจบ้าน ทั้งโจทก์เป็นฝ่ายยกย่องหญิงอื่น จึงไม่เป็นการทิ้งร้างตามมาตรา 1516 (4) ส่วนการใช้นิ้วจิ้มและยันหน้าอกมารดาโจทก์หนึ่งครั้งเป็นเพียงกิริยาไม่เหมาะสมของบุตรสะใภ้ ไม่ใช่การทำร้ายร่างกายหรือจิตใจบุพการีอย่างร้ายแรงตามมาตรา 1516 (3) คงให้ยกฟ้องและให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาล
Faits de l’affaire ข้อเท็จจริง
Le mari, lieutenant de police, et la femme étaient mariés légalement et résidaient dans ses locaux officiels dans un camp de la Police des frontières. Après plus de sept ans, la femme a quitté ces locaux et n'est pas revenue. Durant le mariage, le mari avait une autre femme, Mme Ch., comme épouse. La femme a intenté une action en justice contre Mme Ch. en réclamant des dommages-intérêts et la Cour suprême a ordonné à Mme Ch. de lui verser 500 000 THB. La femme a également envoyé une plainte écrite concernant cette relation à son supérieur. Le mari voulait que cette plainte soit retirée ; elle a refusé ; il a alors changé les cadenas et a empêché la femme de rentrer chez lui. Le mari a intenté une action en divorce, alléguant un délaissement pendant plus d'un an, un préjudice grave à sa mère et une hostilité grave envers le mariage. Le tribunal de première instance a rejeté la demande, estimant que la femme s'est écartée parce que le mari ne lui avait pas permis de rester et que le fait de lui avoir enfoncé un doigt dans le sein de sa mère n'était pas un préjudice grave mais une simple faute. La Cour d’appel de la région 8, division Jeunesse et Famille, a refusé d’examiner le grief de grave hostilité, qui n’avait pas été soulevé lors du procès, ce que le mari n’a pas contesté, et a rejeté le reste de l’appel car celui-ci ne conteste pas clairement le jugement. Le mari a fait appel auprès de la Cour suprême.
โจทก์ซึ่งเป็นนายตำรวจยศร้อยตำรวจโทกับจำเลยเป็นสามีภริยาโดยชอบด้วยกฎหมาย อยู่กินกันที่บ้านพักของโจทก์ในค่ายตำรวจตระเวนชายแดน หลังจากอยู่กินกันมาเจ็ดปีเศษ จำเลยออกจากบ้านพักและไม่กลับมาอีก ระหว่างสมรส โจทก์ยกย่องหญิงอื่นคือนางสาว ช. เป็นภริยา จำเลยฟ้องเรียกค่าทดแทนจากนางสาว ช. และศาลฎีกาพิพากษาให้นางสาว ช. ชำระค่าทดแทนแก่จำเลย 500,000 บาท จำเลยยังมีหนังสือร้องเรียนเรื่องความสัมพันธ์ดังกล่าวไปยังผู้บังคับบัญชาของโจทก์ โจทก์ต้องการให้จำเลยถอนเรื่อง จำเลยไม่ยอม โจทก์จึงเปลี่ยนกุญแจบ้านพักและไม่ยอมให้จำเลยกลับเข้าพักอาศัย โจทก์ฟ้องหย่าโดยอ้างเหตุทิ้งร้างเกินหนึ่งปี เหตุทำร้ายมารดาโจทก์อย่างร้ายแรง และเหตุเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรง ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โดยวินิจฉัยว่าจำเลยแยกไปอยู่ที่อื่นเพราะโจทก์ไม่ให้อยู่ด้วย และการใช้นิ้วยันหน้าอกมารดาโจทก์เป็นเรื่องไม่สมควรแต่ไม่ใช่การทำร้ายอย่างร้ายแรง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 8 แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวไม่รับวินิจฉัยประเด็นปฏิปักษ์ร้ายแรงเพราะไม่ได้ยกขึ้นในศาลชั้นต้น ซึ่งโจทก์ไม่ฎีกา และพิพากษายกอุทธรณ์ส่วนที่เหลือโดยเห็นว่าไม่ได้โต้แย้งคำพิพากษาโดยชัดแจ้ง โจทก์ฎีกา
Motifs déterminants de la décision คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
1. Le délaissement intentionnel en vertu de l'article 1516 (4) du CCC exige que le conjoint partant se sépare volontairement. Une épouse qui quitte son mari parce que celui-ci a changé les serruriers et refuse de la laisser rentrer chez elle n'a pas délaissé son mari, même si elle a physiquement quitté la maison et n'est pas revenue. 2. Une plainte écrite d'une épouse adressée à la hiérarchie de son mari concernant ses relations avec une autre femme, formulée par amour et par jalousie afin qu'il soit admonesté, constitue l'exercice de son droit et ne peut être invoquée comme motif de divorce, surtout si celui-ci n'a pas été discipliné et si c'est lui qui entretenait une autre femme. 3. Les préjudices causés à un ascendant en vertu de l'article 1516 (3) du CCC doivent être graves ; un simple coup de poing à la poitrine de sa belle-mère avec un doigt ne suffit pas à atteindre ce seuil. 4. Dans les cas où un tribunal d'appel refuse injustement de trancher une demande de justice formelle, la Cour suprême peut statuer elle-même sur les questions en litige plutôt que de renvoyer le dossier.
1. การจงใจละทิ้งร้างตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) ต้องเป็นกรณีที่ฝ่ายที่ออกจากบ้านสมัครใจแยกกันอยู่ ภริยาที่ออกจากบ้านเพราะสามีเปลี่ยนกุญแจบ้านและไม่ยอมให้กลับเข้าไปอยู่ ไม่ถือว่าทิ้งร้างสามี แม้จะเป็นฝ่ายออกจากบ้านไปและไม่กลับมาอีก 2. การที่ภริยามีหนังสือร้องเรียนผู้บังคับบัญชาของสามีเรื่องความสัมพันธ์กับหญิงอื่น ด้วยความรักและหึงหวงเพื่อให้ผู้บังคับบัญชาว่ากล่าวตักเตือน เป็นสิทธิที่ภริยาย่อมกระทำได้ จะนำมาเป็นเหตุหย่าต่อภริยาไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อสามีไม่ได้ถูกดำเนินการทางวินัยและสามีเป็นฝ่ายยกย่องหญิงอื่นเป็นภริยา 3. การทำร้ายบุพการีตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (3) ต้องถึงขั้นร้ายแรง การใช้นิ้วจิ้มและยันหน้าอกมารดาของสามีเพียงครั้งเดียวเป็นกิริยาไม่สมควรของบุตรสะใภ้ แต่ไม่ถึงขั้นนั้น 4. อุทธรณ์ที่โต้แย้งคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นโดยชัดแจ้งเป็นอุทธรณ์ที่ชอบ เมื่อศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยโดยไม่ชอบ ศาลฎีกาอาจวินิจฉัยประเด็นนั้นเองโดยไม่ย้อนสำนวน
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
La Cour suprême a d’abord demandé si la Cour d’appel de la région 8 avait bien rejeté l’appel. L’appel du mari conteste point par point les conclusions du tribunal de première instance : la femme avait quitté le domicile conjugal de sa propre initiative ; il avait retenu la clé uniquement jusqu’à ce que celle-ci retire la plainte ; et le coup de poing était une agression. C’était un recours approprié, de sorte que le refus de trancher était inapproprié. La Cour suprême a statué elle-même sur ces deux points pour accélérer le processus. En ce qui concerne le délaissement, la Cour a estimé qu’une épouse aime naturellement son mari et en est jalouse ; écrire à son supérieur afin qu’il soit admonesté était un droit qu’elle avait le droit d’exercer ; et il n’avait pas été discipliné. Son action contre Mme Ch., qui s’est soldée par une indemnisation de 500 000 THB, montre que celle-ci protège sa famille. Bien que la femme ait quitté le domicile conjugal, il ne s’agissait pas d’une situation de séparation volontaire, car le mari avait changé les cadenas ; et c’est lui qui avait élevé une autre femme au rang de femme de ménage. Elle n'avait pas délaissé son mari depuis plus d'un an au sens de l'article 1516 (4) du CCC. Au deuxième motif, la mère du mari a témoigné lors de l'interrogatoire réquisitoire que la femme n'avait seulement pointé du doigt sa poitrine et l'avait poussée une seule fois contre elle. Le Tribunal a qualifié cette conduite d'inappropriée pour une belle-fille envers la mère de son mari, mais non d'atteinte grave à l'intégrité physique ou mentale d'une ascendante au sens de l'article 1516 (3) du CCC. Le Tribunal a annulé le jugement de la Cour d'appel, ordonné l'exécution de la décision du tribunal de première instance et ordonné au mari de payer les frais de justice dans les trois juridictions.
ศาลฎีกาพิจารณาก่อนว่าศาลอุทธรณ์ภาค 8 ยกอุทธรณ์ของโจทก์ชอบหรือไม่ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าจำเลยแยกไปอยู่ที่อื่นเพราะโจทก์ไม่ให้อยู่ด้วยและไม่ให้กุญแจบ้าน กับการใช้นิ้วยันหน้าอกมารดาโจทก์ไม่ใช่การทำร้ายอย่างร้ายแรง โจทก์อุทธรณ์โต้แย้งตรงประเด็นว่าจำเลยขนของออกไปเองโดยการตัดสินใจของจำเลย โจทก์ไม่ให้กุญแจเพียงเพราะต้องการให้ถอนเรื่องร้องเรียนก่อน และการใช้นิ้วยันหน้าอกเป็นการทำร้ายร่างกายและจิตใจมารดาอย่างร้ายแรง จึงเป็นการโต้แย้งคำพิพากษาโดยชัดแจ้งและเป็นอุทธรณ์ที่ชอบ การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 8 ไม่รับวินิจฉัยเป็นการไม่ชอบ แต่เมื่อคดีขึ้นมาสู่ศาลฎีกาแล้ว เพื่อให้การพิจารณาเป็นไปโดยรวดเร็ว ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยทั้งสองประเด็นเองโดยไม่ย้อนสำนวน ในเรื่องทิ้งร้าง ข้อเท็จจริงยุติว่าโจทก์ยกย่องนางสาว ช. เป็นภริยาระหว่างอยู่กินกับจำเลย ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยในฐานะภริยาย่อมต้องมีความรักและหึงหวงสามี การมีหนังสือร้องเรียนเรื่องความประพฤติส่วนตัวของโจทก์เพื่อให้ผู้บังคับบัญชาว่ากล่าวตักเตือนเป็นสิทธิของจำเลยที่ย่อมกระทำได้ อีกทั้งโจทก์ไม่ได้ถูกดำเนินการทางวินัย การที่จำเลยฟ้องเรียกค่าทดแทนจากนางสาว ช. จนศาลฎีกาพิพากษาให้ชำระ 500,000 บาท แสดงว่าจำเลยกระทำเพื่อรักษาสิทธิในครอบครัว มิให้นางสาว ช. เข้ามาเกี่ยวข้องกับสามีโดยชอบด้วยกฎหมายของตน แม้จำเลยจะเป็นผู้ออกจากบ้านพักไป ก็ไม่ใช่กรณีที่จำเลยสมัครใจแยกกันอยู่ เพราะโจทก์เปลี่ยนกุญแจบ้านทำให้กลับเข้าไปไม่ได้ ทั้งพฤติกรรมของโจทก์เป็นฝ่ายไปยกย่องหญิงอื่นเป็นภริยา จึงถือไม่ได้ว่าจำเลยละทิ้งร้างโจทก์เกินกว่าหนึ่งปีตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) ในประเด็นที่สอง มารดาโจทก์เบิกความตอบคำถามค้านว่าจำเลยเพียงใช้นิ้วจิ้มและยันหน้าอกของตนหนึ่งครั้ง ศาลฎีกาเห็นว่าเป็นเพียงกิริยาที่ไม่เหมาะสมและไม่สมควรเยี่ยงบุตรสะใภ้พึงปฏิบัติต่อมารดาของสามีเท่านั้น ไม่ถือว่าเป็นการทำร้ายร่างกายหรือจิตใจบุพการีอีกฝ่ายหนึ่งเป็นการร้ายแรงตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (3) ศาลฎีกาจึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 8 ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
Texte de la décision judiciaire ข้อความคำพิพากษาภาษาไทย
Texte de la décision conservé dans la base.
Source à l’appui : Adresse de la source non renseignée
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลนี้
เอกสารอ้างอิงประกอบ: ยังไม่ได้บันทึก URL ของแหล่งที่มา
ส่วนที่จำเลยเพียงแต่ใช้นิ้วจิ้มที่หน้าอกและยันที่หน้าอกของ ท. มารดาของโจทก์ 1 ครั้ง การกระทำดังกล่าวเป็นเพียงการใช้กิริยาที่ไม่เหมาะสมและไม่สมควรเยี่ยงบุตรสะใภ้พึงปฏิบัติต่อมารดาของสามีเท่านั้น ไม่ถือว่าเป็นการทำร้ายร่างกายหรือจิตใจบุพการีอีกฝ่ายหนึ่งเป็นการร้ายแรงตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (3) จึงไม่มีเหตุฟ้องหย่าจำเลยได้
โจทก์ฟ้องขอให้โจทก์และจำเลยหย่าขาดจากกัน
จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ
ศาลอุทธรณ์ภาค 8 แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษาให้ยกอุทธรณ์ของโจทก์ คืนค่าธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ทั้งหมดแก่โจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์นอกจากนี้ให้เป็นพับ
ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัววินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ในเบื้องต้นว่า โจทก์กับจำเลยเป็นสามีภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายจดทะเบียนสมรสกัน เดิมโจทก์จำเลยอยู่กินด้วยกันที่บ้านพักของโจทก์ในค่ายตำรวจตระเวนชายแดน ภายหลังจากอยู่กินด้วยกันมา 7 ปีเศษ จำเลยออกจากบ้านพักที่อาศัยอยู่กับโจทก์ แล้วไม่กลับมาอีกเลย สำหรับปัญหาว่าจำเลยกระทำการอันเป็นปฏิปักษ์ของการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรงหรือไม่ ศาลอุทธรณ์ภาค 8 ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ในประเด็นดังกล่าวโดยเห็นว่าเป็นข้อที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้น โจทก์ไม่ฎีกา ประเด็นดังกล่าวจึงยุติไปตามคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 8
คดีมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 8 พิพากษายกอุทธรณ์ของโจทก์ชอบหรือไม่ เห็นว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโดยวินิจฉัยว่าเหตุที่จำเลยแยกตัวไปอยู่ที่อื่นเพราะโจทก์ไม่ให้จำเลยไปอยู่ด้วย เนื่องจากสาเหตุที่จำเลยร้องเรียนโจทก์ต่อผู้บังคับบัญชาเมื่อมีการเจรจากันก็ไม่สามารถตกลงกันได้ และโจทก์เป็นฝ่ายไม่ให้กุญแจบ้านแก่จำเลย จึงไม่ใช่กรณีที่จำเลยจงใจละทิ้งร้างโจทก์ไปเกินหนึ่งปีและเห็นว่าจำเลยเพียงแต่ใช้นิ้วยันไปที่หน้าอกของมารดาโจทก์ ซึ่งถือเป็นเรื่องไม่สมควรที่บุตรสะใภ้จะกระทำต่อมารดาของสามีจึงไม่เป็นการทำร้ายร่างกายหรือจิตใจของบุพการีของอีกฝ่ายหนึ่งอย่างร้ายแรง โจทก์อุทธรณ์โต้แย้งว่า โจทก์กับจำเลยมีปากเสียงกัน จำเลยพร้อมกับบิดาและมารดาของจำเลยจึงมาขนข้าวของทรัพย์สินออกจากบ้านพักแล้วแยกตัวไปอยู่ที่อื่นไม่กลับมาอยู่ร่วมกับโจทก์อีก ซึ่งเป็นการตัดสินใจของจำเลยเองที่จะไม่อยู่กินกับโจทก์ ส่วนเหตุที่โจทก์ไม่ยอมให้กุญแจบ้านพักกับจำเลยก็เพียงเพราะโจทก์ต้องการให้จำเลยถอนเรื่องร้องเรียนก่อน แต่เมื่อจำเลยไม่ถอนเรื่อง โจทก์จึงยังไม่ได้ให้กุญแจบ้านแก่จำเลยไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ไม่ประสงค์ให้จำเลยมาอยู่ด้วย ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัย ส่วนเรื่องเหตุทำร้ายร่างกายหรือจิตใจบุพการีของโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ว่า การใช้นิ้วยันที่หน้าอกของมารดาของโจทก์นั้นเป็นการทำร้ายร่างกายแล้ว ทั้งยังเป็นการกระทำที่ไม่สมควรและเป็นการทำร้ายจิตใจของมารดาโจทก์อย่างร้ายแรง อันเป็นการโต้แย้งคำพิพากษาศาลชั้นต้นโดยชัดแจ้งและเป็นอุทธรณ์ที่ชอบแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 8 ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ทั้งสองประการดังกล่าวนั้นเป็นการไม่ชอบ แต่เมื่อคดีขึ้นมาสู่การพิจารณาของศาลฎีกาแล้ว เพื่อให้การพิจารณาเป็นไปโดยรวดเร็ว ศาลฎีกาเห็นสมควรวินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ทั้งสองประการไปเสียทีเดียวโดยไม่จำต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 8 วินิจฉัยเสียก่อน
มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ในประการแรกว่า มีเหตุฟ้องหย่าอันเนื่องจากจำเลยจงใจละทิ้งร้างโจทก์เกินหนึ่งปีหรือไม่นั้น ทางนำสืบของจำเลยได้ความว่าโจทก์ไปมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับนางสาว ช. จำเลยได้ฟ้องเรียกค่าทดแทนจากนางสาว ช. จนกระทั่งศาลฎีกามีคำพิพากษาแล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นที่ยุติว่า โจทก์ยกย่องนางสาว ช. เป็นภริยาระหว่างที่อยู่กินกันเป็นสามีภริยากับจำเลย ภายหลังจากที่จำเลยออกจากบ้านพักของโจทก์ไปแล้ว โจทก์ไม่ให้จำเลยเข้าบ้านพักของโจทก์อีกเพราะจำเลยร้องเรียนไปยังผู้บังคับบัญชาของโจทก์เกี่ยวกับความสัมพันธ์ฉันชู้สาวระหว่างโจทก์กับนางสาว ช. โจทก์ต้องการให้จำเลยถอนเรื่องร้องเรียนดังกล่าว แต่จำเลยไม่ยอม โจทก์จึงเปลี่ยนกุญแจบ้านพักและไม่ยอมให้จำเลยกลับเข้าพักอาศัยที่บ้านพักของโจทก์อีก เห็นว่า การที่จำเลยมีหนังสือร้องเรียนโจทก์ในเรื่องความประพฤติส่วนตัวโจทก์ซึ่งจำเลยในฐานะภริยาย่อมต้องมีความรักและหึงหวงสามีอันเป็นสิทธิของจำเลยที่ย่อมกระทำได้ เพื่อให้ผู้บังคับบัญชาของโจทก์ว่ากล่าวตักเตือนโจทก์ อีกทั้งโจทก์ก็ยังไม่ได้ถูกดำเนินการทางวินัยแต่อย่างใด การที่จำเลยฟ้องร้องเรียกค่าทดแทนจากนางสาว ช. ศาลฎีกาพิพากษาให้นางสาว ช. ชำระค่าทดแทนแก่จำเลย 500,000 บาท นั้นแสดงให้เห็นว่าจำเลยได้กระทำเพื่อรักษาสิทธิในครอบครัวเพื่อมิให้นางสาว ช. เข้ามาเกี่ยวข้องกับโจทก์ซึ่งเป็นสามีโดยชอบด้วยกฎหมายของจำเลยอันจะทำให้เกิดความร้าวฉานในครอบครัว แม้จำเลยจะเป็นผู้ออกจากบ้านพักของโจทก์ไปก็ไม่ใช่กรณีที่จำเลยสมัครใจแยกกันอยู่กับโจทก์ อีกทั้งพฤติกรรมของโจทก์ก็เป็นฝ่ายที่ไปยกย่องหญิงอื่น คือนางสาว ช. เป็นภริยา จึงถือไม่ได้ว่าจำเลยละทิ้งร้างโจทก์เกินกว่าหนึ่งปีอันจะเป็นเหตุให้โจทก์ฟ้องหย่าจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1516 (4) อุทธรณ์ข้อนี้ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ประการที่สองว่า มีเหตุฟ้องหย่าเนื่องจากจำเลยทำร้ายร่างกายหรือจิตใจนาง ท. มารดาโจทก์อย่างร้ายแรงหรือไม่นั้น ได้ความจากนาง ท. เบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า จำเลยเพียงแต่ใช้นิ้วจิ้มที่หน้าอกและยันที่หน้าอกของนาง ท. 1 ครั้งเท่านั้น การกระทำดังกล่าวเป็นแต่เพียงการใช้กิริยาที่ไม่เหมาะสมและไม่สมควรเยี่ยงลูกสะใภ้พึงปฏิบัติต่อมารดาของสามีเท่านั้น ไม่ถือว่าเป็นการทำร้ายร่างกายหรือจิตใจบุพการีอีกฝ่ายหนึ่งเป็นการร้ายแรงตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1516 (3) จึงไม่มีเหตุฟ้องหย่า อุทธรณ์ของโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน ที่ศาลชั้นต้นพิพากษามานั้นชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย
พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 8 โดยให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลแทนจำเลย โดยกำหนดค่าทนายความรวมสามศาลให้ 15,000 บาท คำขออื่นให้ยก
Articles de loi cités มาตราที่อ้างอิง
💡 Ce que cela signifie pour vous 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
Les conjoints étrangers en Thaïlande supposent parfois que celui qui quitte le domicile est le déserteur. Cette décision montre que les tribunaux examinent pourquoi la personne a quitté le domicile. Un conjoint qui est privé de liberté ou qui est obligé de retirer une plainte légitime en échange de son retour à la maison n'a pas séparé volontairement, et le conjoint qui a changé les clés ne peut pas invoquer un cas de défection en raison de l'absence résultant de l'article 1516 (4) du CCC. La décision confirme également que la femme peut signaler l'affaire de son mari à son employeur et poursuivre l'autre femme en justice, sans que cela soit utilisé contre elle ; dans ce cas, la décision précédente accordant 500 000 THB a renforcé sa position. Les motifs concernant les parents du conjoint sont interprétés de manière restrictive : un simple geste déplacé envers sa belle-mère ne suffira pas à satisfaire l'article 1516 (3). Si vous êtes celui qui a été privé de liberté, conservez les preuves de la modification de la clé et des tentatives de votre part de rentrer chez vous.
คู่สมรสชาวต่างชาติในประเทศไทยมักเข้าใจว่าฝ่ายที่เดินออกจากบ้านคือฝ่ายที่ทิ้งร้าง คำพิพากษานี้แสดงว่าศาลพิจารณาสาเหตุที่ออกจากบ้าน คู่สมรสที่ถูกเปลี่ยนกุญแจบ้าน หรือถูกบังคับให้ถอนเรื่องร้องเรียนที่ชอบธรรมเป็นเงื่อนไขในการกลับบ้าน ไม่ถือว่าสมัครใจแยกกันอยู่ และฝ่ายที่เปลี่ยนกุญแจจะอาศัยการขาดหายไปนั้นมาเป็นเหตุทิ้งร้างตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) ไม่ได้ คำพิพากษานี้ยังยืนยันว่าภริยาร้องเรียนเรื่องชู้ของสามีต่อหน่วยงานต้นสังกัดและฟ้องเรียกค่าทดแทนจากหญิงอื่นได้ โดยไม่ถูกนำมาใช้เป็นเหตุหย่าต่อตนเอง ในคดีนี้คำพิพากษาให้หญิงอื่นชำระค่าทดแทน 500,000 บาท กลับทำให้ฐานะของภริยาแข็งแรงขึ้น เหตุหย่าที่เกี่ยวกับบุพการีของคู่สมรสถูกตีความอย่างแคบ กิริยาหยาบคายต่อมารดาของสามีเพียงครั้งเดียวไม่เข้ามาตรา 1516 (3) สุดท้าย หากท่านเป็นฝ่ายถูกเปลี่ยนกุญแจ ควรเก็บหลักฐานการเปลี่ยนกุญแจและความพยายามกลับเข้าบ้านไว้ เพราะข้อเท็จจริงเหล่านี้ชี้ขาดคดี
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Si ma femme a quitté la maison et n'est jamais revenue, puis-je divorcer de sa faute de non-retour en Thaïlande ? หากภริยาย้ายออกจากบ้านและไม่กลับมาอีก ฟ้องหย่าด้วยเหตุทิ้งร้างในประเทศไทยได้หรือไม่
Seuls si elle était partie volontairement. Dans la décision 157/2561, un policier a intenté une action en justice contre sa femme pour abandon de ses fonctions après avoir quitté son logement et s’être éloigné pendant des années. La Cour suprême a refusé le divorce car il avait changé les cadenas et n’avait pas autorisé sa réintégration à moins qu’elle ne retire sa plainte concernant son liaison. Le départ dans ces circonstances n’était pas une séparation volontaire, donc il n’y avait pas de délaissement intentionnel en vertu de l’article 1516(4) du CCC. La raison de ce départ compte plus que le fait de savoir qui a quitté le domicile conjugal.
ได้เฉพาะเมื่อภริยาออกไปโดยสมัครใจ ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 157/2561 นายตำรวจฟ้องหย่าภริยาด้วยเหตุทิ้งร้างหลังจากภริยาออกจากบ้านพักและไม่กลับมาหลายปี ศาลฎีกาไม่ให้หย่าเพราะสามีเปลี่ยนกุญแจบ้านและไม่ยอมให้กลับเข้าไปเว้นแต่จะถอนเรื่องร้องเรียนเรื่องชู้ของสามี การออกจากบ้านในสภาพเช่นนั้นไม่ใช่การสมัครใจแยกกันอยู่ จึงไม่เป็นการจงใจละทิ้งร้างตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) สาเหตุที่ออกจากบ้านสำคัญกว่าว่าใครเป็นฝ่ายเดินออกไป
Mon conjoint peut-il me divorcer pour avoir fait part de leur liaison à son employeur ? คู่สมรสฟ้องหย่าเราได้หรือไม่เพราะเราร้องเรียนเรื่องชู้ของเขาต่อหน่วยงานต้นสังกัด
Non en vertu des faits de la décision 157/2561. La femme avait écrit à son supérieur de police concernant ses relations avec une autre femme. La Cour suprême a estimé qu’une épouse aime naturellement son mari et est jalouse de lui, que s’en plaindre pour que son supérieur lui fasse des reproches était un exercice de son droit, et que celui-ci n’avait même pas été sanctionné. Son procès ultérieur contre l’autre femme, qui a abouti à une indemnisation de 500 000 THB, a montré qu’elle protégeait sa famille. La plainte n’a donc pas permis au mari de demander le divorce.
ตามข้อเท็จจริงในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 157/2561 ไม่ได้ ภริยามีหนังสือร้องเรียนผู้บังคับบัญชาตำรวจของสามีเรื่องความสัมพันธ์กับหญิงอื่น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าภริยาย่อมต้องมีความรักและหึงหวงสามี การร้องเรียนเพื่อให้ผู้บังคับบัญชาว่ากล่าวตักเตือนเป็นสิทธิที่ย่อมกระทำได้ และสามีก็ไม่ได้ถูกดำเนินการทางวินัย การที่ภริยาฟ้องหญิงอื่นจนได้ค่าทดแทน 500,000 บาท แสดงว่าทำไปเพื่อรักษาสิทธิในครอบครัว การร้องเรียนจึงไม่เป็นเหตุหย่าแก่สามี
Est-ce que la rudesse ou un coup de pied vers ma belle-mère constituent une cause de divorce en vertu du droit thaïlandais ? การหยาบคายหรือผลักมารดาของสามีเป็นเหตุฟ้องหย่าตามกฎหมายไทยหรือไม่
L’article 1516(3) du CCC permet le divorce lorsque l’un des époux a causé un préjudice grave physique ou mental aux ascendants de l’autre époux. Le seuil est élevé. Dans la décision 157/2561, la mère du mari a témoigné que la femme lui avait fait des coups de poing et lui avait poussé le thorax avec un doigt une fois. La Cour suprême a considéré que cela était inapproprié et que c’était pas comme une belle-fille devrait traiter sa mère du mari. Toutefois, il ne s’agissait pas d’un préjudice grave envers un ascendant et il n’était pas possible de justifier un divorce. Les frictions ordinaires dans la famille, même s’il s’agit d’un problème désagréable, ne suffisent pas.
ป.พ.พ. มาตรา 1516 (3) ให้ฟ้องหย่าได้เมื่อคู่สมรสทำร้ายร่างกายหรือจิตใจบุพการีของอีกฝ่ายอย่างร้ายแรง ซึ่งเกณฑ์นี้สูง ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 157/2561 มารดาของสามีเบิกความว่าภริยาใช้นิ้วจิ้มและยันหน้าอกของตนหนึ่งครั้ง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นกิริยาที่ไม่เหมาะสมและไม่สมควรเยี่ยงบุตรสะใภ้พึงปฏิบัติต่อมารดาของสามี แต่ไม่ถือเป็นการทำร้ายบุพการีอย่างร้ายแรงและใช้เป็นเหตุหย่าไม่ได้ ความขัดแย้งในครอบครัวตามปกติแม้ไม่น่าพอใจก็ยังไม่เพียงพอ
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต